GOLDEN OLDIE .....

Op een goede dag namen we een oude Schotse herder in huis. Een twaalf-plusser, oordeelde onze dierenarts. Eén met een akelig verleden. Zo'n geval dat de krant wel eens haalt: zo'n geval waarbij door een dierenbeschermingsorganisatie werkelijk tigtallen honden, katten en andere dieren in beslag worden genomen. Het gaat je voorstellingsvermogen te boven.
En dan vraag je je onwillekeurig toch ook af: wat, wie haal je eigenlijk in huis…zal het nog ooit goed komen met zo'n oude, chronisch verwaarloosde en door het leven geknoeide hond?
Ik had hem zien staan, op Internet. Bij dierenasiels.com. Al een paar weken had ik op die site zitten kijken, me tegelijkertijd afvragend waar ik in hemelsnaam mee bezig was. We waren immers nog niet toe aan een hond erbij. En we hadden er ook nog eens twee. Van de drie honden die met ons samenleefden, hadden we van één van hen, een schat, een engel van een Laekense herder, voor wie we maar tien jaar hebben mogen zorgen en die nu aan een explosieve vorm van kanker leed, kort geleden afscheid moeten nemen.
Want zo heet het: dat je afscheid neemt, maar het is ook weer helemaal niet zo. Het houden van een geliefd iemand breekt niet af bij het afbreken van diens leven. Het zou best wel een behoorlijke tijd vergen alle herinneringen en emoties een plek te geven.
En we willen nu ook eens extra tijd besteden aan de andere honden. Ze reageren opvallend verschillend op de dood van Noortje. De één neemt met een enigszins brutale houding haar plaats in. De ander heeft merkbaar verdriet en kijkt me aan met die vraag in haar ogen: "waar is ze?" en: "jij weet er meer van, hè?"
Wat doe je dan, als je merkt dat dat kleine zachte sheltiemeisje zich niet over het gemis van haar vriendin heen weet te zetten. Ze toont steeds minder interesse voor haar omgeving en neemt niet meer aan het dagelijks leven deel. "Oh, ze komt er wel weer bovenop, hoor," meent er iemand heel stoer. Maar daar ben ik niet zo zeker van, als ik haar teruggetrokken houding zie. Een kennis van vroeger weet het nog beter: "Je moet nu eens wat meer aan jezelf gaan denken. Je hebt heel wat meegemaakt: je moeder verloren, die eeuwigdurende verbouwing, die hond. Julllie zijn doodmoe. Je hebt ontspanning nodig. Niet weer nieuwe problemen. Het houdt gewoon een keertje op. En het zijn maar dieren, hoor."
Zo zo… van dat ene woordje "maar", dat had ik al nooit begrepen. En ook niet dat het dan meteen maar synoniem zou moeten zijn voor een vrijbrief voor mindere behandeling.
Op school had ik trouwens ooit geleerd dat wij ook maar tot mensen geëvolueerde apen zijn… Maar er zijn er ook die mijn bezorgdheid goed begrijpen: die daadwerkelijk hebben meegemaakt dat hun hond het opgaf uit verdriet om een overleden soortgenoot. Nou, hoe het ook zij, ik ben niet van plan om dat af te wachten. Daarom zit ik nu achter die computer, zoek ik - aarzelend dus en vol vertwijfeling - op die site naar toch een hond erbij: een nieuw vriendje/vriendinnetje voor dat trouwe hartendiefje van ons. Natuurlijk moet het er één worden die het met de beide honden, totaal verschillende types goed kan vinden. En met ons. Foto na foto laat ik aan mijn ogen voorbij gaan. Dat Tervuerense herdertje? Wat een hypergevoelig kopje! Maar ze lijkt me ook een beetje bezitterig. Die gaat op de zenuwen van Topsie werken. Een vrouwtje bovendien. Zal dat wel goed gaan? Een sheltie bij de Stichting Collie & Co in Nood blijkt al gereserveerd. Maar die prachtige langharige Duitse herder spreekt me ook erg aan. Maar nee, te ruig voor kleine Eefje. Die te dominant, die te angstig. Een kittig Maltezertje dan? Natuurlijk! Maar ik wil ook wel werkelijk bijna alle honden uit zo'n asiel wegslepen.
Vreselijke bezigheid, dat oordelen: jij eventueel wel, jij niet. Maar het helpt een beetje dat ik niet een hond voor mezelf zoek, maar voor een ander. Dat maakt dat ik me iets nuchterder kan opstellen. Even realistisch blijven dus. En dan springt op een zaterdagochtend die ene foto op het scherm… van Tom, een oude collie. Dàt is 'm!!! schiet het als in een reflex door me heen. En waarom juist hij? Ik staar naar zijn bedeesde houding die tegelijkertijd niet onderdanig is. Hij heeft zo'n lange collieneus, maar wel met een verfijnde uitdrukking. Groot als hij is, komt hij toch rustig over. Maar een vàcht!! Hoe moet ik zoiets verzorgen?? En wat een vreselijke toestand, waar hij vandaan komt. Wat zou ik me op de hals halen? Maar de mail naar de betreffende herplaatsingsorganisatie is al verzonden. Heb ook al op het antwoordapparaat ingesproken. Een paar dagen later al zijn we met z'n allen onderweg naar zijn opvangadres.
Opeens slaan de zenuwen toe. Wat als de kennismaking niet goed verloopt? Wat als Topsie het op een knokken zet?
Nou, sus ik mezelf, zover laten we het uiteraard niet komen. Maar dan gaat de hele boel niet door… Doorleggen toch maar en dan… wordt in die allereerste seconde de zaak beslist: de aura's botsen niet met elkaar en onze knokhaan legt zelfs de oren in de nek en kwispelt. Pfft, dat is één ding. We willen, na die trip, een boterhammetje eten, meteen wat beter kennis maken. Meneer de collie - die overigens helemaal kaal geschoren is omdat zijn vacht niet meer te redden bleek - plast zonder enige gêne tegen wat voerzakken aan. Wat, is hij niet zindelijk?? Jawel hoor, maar dit is gewoon wat macho gedrag: vlaggen en zo. O, dat hopen we dan maar. Maar thuis gekomen moet manlief als de bliksem wat plastic afdekfolie zien te krijgen, want het meubilair moet eraan geloven. En we hadden hem, vóórdat hij zijn nieuwe woning binnen zou gaan, nog wel heel goed uitgelaten.
Als ik hem met een bestraffend "Foei!!" op heterdaad betrap, kijkt hij me in opperste verbazing aan. Nou, dat kan wat worden. Er wordt me verzekerd dat dit binnen een paar dagen over zal zijn. Maar 't duurt nog een paar dagen na die "paar dagen" en dan krijg ik opeens genoeg van dat verhuissfeertje met al die afgedekte meubels. Ik heb nog een paar schelletjes ergens in een la, en ik neem me voor hem voortdurend te bespieden en de schelletjes flink op de tegelvloer te laten kletteren als hij weer de fout ingaat. Of hij dat aangevoeld heeft, of dat hij het zelf ook welletjes vond…. ik heb ze nooit hoeven gebruiken.
Wel, daar is hij dus: Tommie de nieuwe oude collie! Zomaar een wildvreemde snoeshaan in je huis. In je privéleven. Nou knul, kom er toch maar bij, hoor. Ik zal voor je zorgen, ook al voel ik me nog niet je vrouwtje. Ik ben eigenlijk nog steeds het vrouwtje van Noor, zie je. Maar dat doet niets af aan jou, moet je weten. Neem lekker de tijd. Doen wij ook. Aan zijn gedrag te merken is dit zachtaardige dier niet gevrijwaard geweest van een ruwe behandeling en vermoedelijk ook slaag. Als ik hem onverwacht aanraak laat hij zich soms angstig op de grond vallen…"Oh god, ik heb toch niehiehiets gedaan, èèècht niet." Toch hecht hij ongelooflijk aan contact en aan knuffelen. Hij volgt me letterlijk "als een hondje" en moet me steeds even voelen. Dat is ook de reden dat hij niet meer bij komt van geluk als ik hem verzorg.
Dit dier dat zó graag wil en zo zijn best doet zich geliefd te maken, vriendjes met iedereen wil zijn, lijkt niet veel anders ingeprent gekregen te hebben dan dat hij niet deugde en dus geen goed kon doen. Hoe lang heeft dit geduurd in zijn leven? Hoe oud is hij eigenlijk? We zullen er nooit werkelijk achter komen. Soms komt hij recht voor me staan, kijkt naar me op en ziet tegelijkertijd langs me heen: dan komt er plotseling een grom uit zijn keel. Het is niet tegen mij gericht en ik ben niet bang voor hem. Het klinkt veelmeer als een echo uit een duister en boos verleden. Op dat vlag-gedrag na van die eerste week, is hij een schuw dier dat je zelfs geen moment aan durft te kijken. Als ik zijn naam noem duikt hij met zijn kop in een hoekje van de kamer weg. Als hij op de bank wil maar te moe is om erop te springen, stort hij van schrik in elkaar als ik hem een kontje wil geven. Jarenlang verwaarloosd en - naar heel spoedig blijkt - ook ziek.
Na medische behandeling knapt hij gelukkig snel op. Nog op zijn oude dag gaat hij iets van levenslust voelen omdat hij zichzelf mag zijn en het leven van een veel leukere kant dan hij gewend was alsnog mag gaan ontdekken. Omdat er ook evenwicht en orde is. Iets wat de broodnodige rust geeft en beetje bij beetje weer wat vertrouwen in zijn hondenhart brengt. Stiekem ben ik een beetje gek op hem geworden. Word ik ook een beetje zijn vrouwtje! En hij gaat vertellen.
Meer en meer. Hele verhalen. Met blaffen natuurlijk en brommen. Maar ook met geknor, hummen, neuriën en zingen. Onze Laekense herder, had al zo'n zeldzaam mooie stem, met zoveel nuances in klankkleuren die al haar stemmingen weergaven: van een venijnige scherpte bij felle verontwaardiging tot zachte zangerige glissandi als ze innig tevreden en dankbaar was. Maar deze collie blijkt ook een ware muzikant te zijn. Wat een genoegen! En Eefje? Die is allang helemaal weer de oude: haar nieuwsgierigheid - shelties eigen - heeft haar belangstelling voor de nieuwe huisgenoot doen groeien. Door het besef dat ze bovendien weer een positie te bevechten had, heeft ze zich thuis zelfs als roedelleidster opgeworpen. En die twee grote honden gunnen die kleine meid dat plezier. Maar dan slaat plotseling, van de ene dag op de andere, een enorme vermoeidheid toe bij Tom. In plaats van buiten vóór me uit te lopen en wel alle kanten tegelijk op te willen gaan om lekker te snuffelen en te graven, sjokt hij achter me aan. Zijn levensplezier is subiet verdwenen. Bloedonderzoek wijst uit dat een aantal organen niet goed meer werken. Met medicijnen valt daar mee te leven. Maar een werkelijk donkere wolk verschijnt pas als ik kort daarop vier opgezette lymfeklieren ontdek. O god, hij is nog maar pas een half jaar bij ons. Nu heeft hij het eindelijk naar zijn zin na een ellendig leven - en dan dit. Toch is de uitslag van het biopt dat het niet om leukemie zou gaan, maar om zwellingen als reactie tegen een inwendige ontsteking, infectie, of virus. Maar een antibioticumkuur doet de zwellingen nog niet afnemen. Is er dan toch leukemie in ontwikkeling? We willen het even niet weten.
Ook als het vandaag nog mis zou gaan wil ik kunnen zeggen dat hij toch nog heeft mogen meemaken - hoe onrechtvaardig kortstondig dan ook - dat het leven ook prettig kan zijn. Die ervaring heeft namelijk niet iedere hond. Ik heb me een enkele maal wel afgevraagd waarom we indertijd eigenlijk niet gewoon zo'n vertederend puppy bij een fokker hebben genomen. Zo één die het leven nog helemaal ziet zitten. Met een nog blanco en verwachtingsvolle geest. Zou zo'n schattig dingetje ons niet eerder van de narigheid afgeleid hebben dan dit kommervolle wezen?
Misschien heeft de reden dat we daar niet eens aan dachten, te maken met een al dan niet terecht gevoel van verraad jegens degene die we verloren hadden, en die het moeilijk had in die laatste fase van haar leven. Misschien kwam ook uit een eigen, aan murf zijn grenzende vermoeidheid een gevoel van solidariteit voort met een dier in nood. Een dier dat dringend onderdak nodig had, verzorging, liefde en rust in zijn leven dat tot voor kort nog uit fysieke en geestelijke verwaarlozing, chaos en strijd had bestaan.
Tom mag tenminste nog meemaken dat er één plek voor hem is waar hij wel welkom is en wel gewaardeerd wordt om wie hij is. Hij krijgt kusjes van Eefje en veel respect van Topsie. We slenteren heel rustigjes heerlijk in het zonnetje waar hij zo gek op is. En ik laat hem - heel onpedagogisch, maar wat zou dat nu nog - zelf zijn route uitkiezen. Dat blijkt vaak een andere dan de vorige keer te zijn. Hij houdt dus van afwissseling! Hij snuffelt veel, bekijkt of negeert voorbijgangers, graaft voldaan. Hij geniet van zijn eten en van het bij me in de tuin liggen in zijn mand. Hij durft me inmiddels onbekommerd recht in de ogen te zien. Hij komt lekker bij me op de bank hangen, kijkt van mij naar de bank en… vraagt om een kontje.
Tommie, met zijn hummen en neuriën…zo'n oude zingende Schot: dat is nog eens een echte Golden Oldie, wat je noemt.
Eén om van te genieten en te laten genieten! ? ?? ? ? ? ?

Lieve Teya en Frans,
Bedankt dat jullie me de kans geven anderen van zo'n belevenis een beetje deelgenoot te kunnen laten zijn. Het is voor ons een ervaring die ons respect voor een oude hond met zijn heel eigen geschiedenis, alleen maar meer heeft doen groeien. Vooral omdat je de hond nooit van jongs af aan hebt kunnen begeleiden en op die manier dus ook nooit met hem/haar vertrouwd bent geraakt,
Zo'n dier dan zien opbloeien geeft intenze voldoening.
Saskia mei 2007

Hallo Frans en Teya,

Heel graag wil ik jullie vertellen hoe het Makker (11 jaar oud) vergaan is tot nu toe! We hebben hem sinds 18 februari jl., hij stond nog geen dag op de site van Collie-in-Nood toen onze e-mail de deur uitging. De contacten over en weer verliepen erg goed, gezellig zelfs. Ook met de vorige baasjes van Makker konden we het goed vinden. Met Makker klikte het ook direkt, hij bleef maar knuffeltjes halen. We hadden uitgebreid aan de telefoon e.e.a. al doorgesproken (ik had een hele lijst met vragen opgesteld), we wisten dus best al veel van hem. Toch kwamen er nog allerlei vragen boven toen we hem zagen. Alles is naar wens verlopen en toen was het tijd weer naar ons eigen huis te gaan. Makker vond het heel gewoon dat hij met ons meeging. Sprong zó in de auto en ging liggen. Af en toe even wat naar buiten kijken. We hebben thuis 3 shelties die dol zijn op collies (verleden jaar is onze collie overleden en daar waren ze helemaal stapel op en hij vond ook altijd alles goed), maar deze collie was dus Casper niet! En hij moest dus niets hebben van lieve kusjes e.d. De eerste ongeveer twee weken was het best wel eens op eieren lopen, maar je moet je wel realiseren dat hij geen 3 kleine druktemakers gewend was, hij kwam hier in een heel andere wereld terecht! Veel drukker, en doordat hij ook ineens veel meer beweging kreeg was hij ook nogal vermoeid enz. Zijn vorige baasjes konden hem al een poos niet meer de aandacht geven die hij verdiende en gunden hem een beter leven, zodoende kwam hij uiteindelijk bij ons terecht. Hij is inmiddels alweer zes weken bij ons en hij blaakt van gezondheid (hij is trouwens kerngezond en dat op zíjn leeftijd, geen heupproblemen, niks!), hij was wel erg stram door gebrek aan beweging, maar dat knapte met een paar dagen al op, zijn gebit is weer mooi schoon, zijn vacht goed verzorgd, nagels netjes, afgevallen, kortom, hij is weer het heertje! Hij is inmiddels erg lief voor de shelties. Als wij 's avonds ons klaarmaken om naar bed te gaan blijven de shelties meestal nog wat in de huiskamer dutten. Dan blijft hij maar heen en weer lopen tussen de slaapkamer en de shelties; dan staat hij kwispelend en zachtjes piepend bij hun bedje zo van; kòm nou slapen! Af en toe steekt hij zijn kop om de hoek van de douchedeur; hoever zijn jullie? Dan zeg ik tegen hem; we komen zo, ga maar vast slapen. En dan gaat hij maar weer voor even naar bed. Tot het hem te lang duurt en dan begint het weer van voren af aan. We slapen met z'n allen op de slaapkamer en hij wil het hele spul gewoon bij elkaar hebben. Echt een herdershond hè. We wonen begane grond, en alle deuren staan altijd open, ze kunnen overal slapen, maar ze willen 's nachts alleen bij òns slapen, gezellig met z'n allen. Hij kan ook heel erg leuk met een bal spelen in huis, zowel alleen als met één van ons. Als we samen een spelletje doen gooit hij de bal naar ons en dan moeten we 'm teruggooien. Ook leuk om buiten te doen denk je dan; nou nee hoor, nou ja 5 min. dan, daarna heeft hij andere dingen te doen. Zat vriendinnen in het park! Hij kan zo lief met ze lopen snuffelen op het gras of zo. Hij heeft niets van de terughoudende kat-uit-de-boom-kijkende collie. Hij is echt een allemansvriend, voor zowel mensen als honden, zelfs katten! Die dat dus niet altijd even leuk vinden. Het is wel erg zielig voor hem dat er reuen in het park zijn die een andere reu niet kunnen luchten of zien. We weten wel welke reu wel of niet te vertrouwen is en zijn meestal wel in de buurt, maar soms is Makker te ver weg en wordt hij aangevallen. Daar schrikt hij dan zo van dat zijn poten het begeven en hij zó op z'n buik op de grond zakt. Heel zielig hoor, en hij snapt er ook niets van, doet dus ook niets. Wat we ook erg sneu vinden is dat er altijd mensen zijn die hoewel ze glimlachen naar hem of wat liefs tegen hem zeggen als hij al kwispelend naar ze opkijkt en om een aaitje vraagt, toch hun handen stijf in hun zakken houden. Zal wel aan ons liggen dat we dat niet snappen. Hij ging al gauw als een kleine zelfstandige het park door, alles was leuk en prachtig, dook alle hoekjes en steegjes in. De afstand die wij in een half uur doorlopen in het park, vertienvoudigd hij zo ongeveer. Hij blijft maar heen en weer rennen. Hij is inmiddels dus ook behoorlijk fit voor z'n leeftijd. In het begin was het allemaal zo fantastisch dat hij constant liep te blaffen. Zo'n hele hoge blaf. Dolenthousiast was hij. Dat kon hij zó een uurtje volhouden. Was wel erg lachwekkend, eerlijk gezegd. De hele buurt lachte erom. Dat is gelukkig al wat minder.....(het blaffen dus). Bij zijn vorige baasjes was hij min of meer getraind aan te slaan als er een reiger bij de vijver zat, en reigers hebben wij dus ook in het park! En hij slaat dus nu ook hier aan met een zware lage blaf als hij ze ziet! Vandaag voor het eerst. Frans van Collie-in-Nood zei in het begin tegen ons dat een collie gemiddeld zo'n 6 wkn. nodig heeft om z'n draai te vinden. En dat was dus afgelopen zaterdag. Gisteren, maandagmorgen, belde de postbode aan en Makker sloeg voor het eerst aan! Stond een potje mans te doen in de gang en blafte met een lage zware blaf! Zo van; denk erom! míjn huis! Toeval dat hij ook nu in het park aanslaat bij het zien van een reiger? We hebben wel eerder reigers gezien. We zijn heel erg blij dat hij nu bij ons woont. Hij is zo ontzettend lief en aanhankelijk. Hij is ook heel goed opgevoed door zijn vorige baasjes en daar hebben we profijt van! We hebben ook een goed contact met hen, zij willen heel graag op de hoogte gehouden worden hoe het met hem gaat. We hebben al verschillende e-mails met foto's verstuurd naar ze. Zoals ze in een e-mail zeiden; 'zo hebben we toch nog het idee dat hij niet helemaal weg is'.
De foto's; Makker met de bal in het park.....dat is dus maar 5 min. leuk..... Makker ligt met twee van de shelties op een lekker botje te kluiven, hij was pas een paar dagen bij ons Makker zomaar ergens in het park met een sheltie
Hartelijke groeten van Ben en Pieternella Bosboom, met shelties Emma, Bizzy en Nicky en Makker (Ingezonden 06.04.2006)
Aanmerking Frans en Teya:
Uit ervaringen met onze eigen pleeghonden is gebleken dat een hond binnen gemiddeld 6 weken begint z'n draai te vinden op zijn nieuwe stek.
Hartelijk bedankt lieve Pieternella voor het breken van een lans voor 'oude' honden die herplaatst moeten worden. Nog heel veel geluk !

Een stukje voorgeschiedenis bij deze:
Goofy, een mix Schotse Herdershond/Border Collie kwam bij ons op de leeftijd van 12 jaar doordat hij bij de Belgische dierenarts Brigitte aangeboden werd voor euthanesie i.v.m. verhuizing van de eigenaresse. Brigitte vond Goof veel te goedbij en te gezond om hem in te laten slapen en stelde voor om een nieuw tehuis c.q. pleeggezin voor hem te vinden. Het asiel dat in eerste instantie om hulp werd gevraagd kon hem helaas niet opnemen en zodoende werden wij benaderd. En daarmee begon de zoektocht naar een pleeggezin, dat vrij vlug werd gevonden en waar Goof naar toe verhuisde. Goofy was een hond met 'typische' kenmerken - zoals het feit dat hij alleen 'Frans' verstond, zelf de voordeur opende en in het voortuintje ging zitten of het licht aan en uit deed. Een echte macho was het ook
bij tijd en wijlen, even laten merken : Mensen - hallo - hier ben ik ! :-).
Goof verbleef enkele maanden in het pleeggezin en op een dag belde Debbie voor hem. Zij had al een Bearded Collie en het leek haar fijn om Goofy erbij te hebben. Precies zo is het ook gegaan en na een gewenningsperiode waren de twee heren de dikste vrienden. Een tijdje geleden hoorden wij van Debbie dat Goofy nu toch echt wel oud begon te worden - hij werdt een beetje doof en alles zien lukte ook niet meer zo, soms was hij wat stijfjes en had een beetje tijd nodig om op gang te komen. Maar zijn charme was ongebroken en harten breken kon hij nog steeds als de beste en Debbie was als was in zijn pootjes :-). Toch bleek Goofy steeds meer achteruit te gaan ongeacht de oplevingen die hij had en gisteren was DE dag waarop Debbie besloot hem in zijn waarde latend naar de regenboogbrug te laten vertrekken.
(22.12.2005 - Debbie, Frans en Teya)

Een vervolgverhaal van Winnie, het ex-nood collieteefje uit het asiel in Drachten.

Hallo Frans en Teya. Hier weer eens een bericht van Winnie, die nu inmiddels 2 jaar bij ons is. Ze is inmiddels natuurlijk een echte oude dame geworden (jaja, ze is alweer dik 11 jaar), maar niet qua doen hoor! Nog steeds worden er wilde balspelletjes op de wandelingen gedaan(en mocht je geen bal bij je hebben, dan gebruik je die riem maar, of dan zoekt ze wel even een stok voor me!) en wat dollen in de sneeuw is haar ook echt niet te veel, dit alles onder een luid gezang en geblaf. Het is echt een wereldmeid! Vorig jaar is ze erg ziek geweest. Het ging al een tijdje wat minder met haar en ik vermoedde een baarmoederontsteking, maar ze had niet echt hele duidelijk symptomen. Ze was wat rustig, maar dat is niet zo gek voor een oudere hond.

<--------

LEX - geboren 23.10.1992 - overleden 21.09.2004
Vandaag nemen wij afscheid van een geweldige hond, een maatje en een kindervriend.
Hallo ......
Tot ons grote verdriet hebben we vandaag om 4 uur vanmiddag onze grote vriend lex in moeten laten slapen. Lex is eergister ineens ingestort, hij kon haast niet meer lopen, eten deed hij niet meer, en alles wat hij voorheen zo graag deed, was ook over. Daarom hebben wij vandaag in overleg met de dierenarts deze zware beslissing genomen, wij zijn dan ook zeer verdrietig, dat we onze jongen hebben moeten laten gaan. Zoals jullie weten hebben wij Lex maar twee jaar mogen hebben, maar we weten dat we hem in die korte tijd veel liefde hebben mogen geven, en zeker van hem hebben terug ontvangen. In mijn laatste verhaal vertelde ik dat ik oma werd, en ik niet wist hoe Lex hier op zou reageren, nou in 1 woord helemaal fantastiche. Wat een wereld hond was hij voor kinderen, vanaf het eerste moment dat de baby hier bij ons thuis kwam, heeft hij zich als haar beschermer opgeworpen. Vreemde mensen mochten niet te dicht bij de kinderwagen komen, dan begon hij te blaffen, en ging tussen de mensen en de wagen instaan. Mijn kleindochter is nu 7 maanden, en ze begon luid te lachen als ze Lex zag, en Lex was helemaal blij als ze er was. Mijn kleindochter is geboren zonder linker onderarmpje, en dat armpje moest hij ook altijd even likken, keer op keer weer als ze hier was. Vandaag kwam Iris nog even afscheid nemen van Lex, maar het vreemde was hij liep steeds weg, of hij geen afscheid wou nemen. Gelukkig heb ik er nog een paar fotoos van kunnen maken, voor ons zelf maar zeker voor Iris als ze groter is, want jammer genoeg heeft ze Lex niet echt bewust meegemaakt. Ik kan dan ook alleen maar zeggen, bedankt Lex dat we van jou hebben mogen houden, en bedankt voor de liefde en zeker je grote vriendschap die we samen hadden, rust zacht lieve grote vriend, je zal nooit vergeten worden.
Met vriendelijke groet - Yvonne, Marco, Luna, en Your en je 6 katten vriendjes.

Aanmerking Frans en Teya:
Lex kwam op een leeftijd van 10 jaar in het asiel van Rijswijk terecht en werd geadopteerd door Yvonne en haar gezin. Hij heeft daar nog 2 fijne jaren mogen hebben, nu is hij bij de Regenboogbrug samen met vele andere collies en heeft daar hopelijk ook een fijne tijd als het verdriet een beetje gezakt is.
Lex'je - doe ze allemaal de groeten daar en als je Jana zou zien - geef d'r een knuffeltje van ons, ja ?
Bij ons komt nu ook weer een stukje verdriet naar boven, want jullie lijken ontzettend veel op elkaar.
Heel veel sterkte gewenst voor Yvonne en haar gezin - wie wil reageren kan een mailtje sturen, wij sturen hem door.
Dikke knuf van ons en de collies.

Hallo Frans en Teya (en natuurlijk alle bezoekers van Collie & Co)
Hier een berichtje van hoe het Winnie (Glenn Halloway's Body Language) vergaat. Winnie, het 9 jarige Schotseherderteefje kwam ongeveer half Februari vanuit het asiel in Drachten bij ons . Eerst een paar dagen alleen op proef, om te zien hoe het samen met onze (niet al te makkelijke) Bas ging. De eerste paar dagen werd er over en weer wat gehapt en ik vroeg me af of het wel goed zo komen. Winnie leek steeds als winnaar uit de bus te komen (onder luid geschreeuw van Bas) en dat heeft Bas toch kennelijk aan het denken gezet. Af en toe laat hij zich nog eens horen en weten wat Winnie haar plaats is, maar over het algemeen lijkt Bas ook beter uit de strijd gekomen te zijn. Hij lijkt wat socialer, met name naar vreemde mensen, maar het blijft met hem natuurlijk wat oppassen. Winnie was sterk vermagerd en was één grote klittenbol.. Ze was verplicht afgestaan door een vrouw,die haar in een hok hield waar het gewoon door heen regende en waar ze (samen met de 1 jaar oude Gizmo) in haar eigen ontlasting liep. Ze heeft slechts 1 week in het asiel gezeten. Daar hadden ze al een eerste aanzet gemaakt om haar weer op gewicht te krijgen en er weer een mooie vacht van te maken. Nou; eten wilde ze wel, want toen ze bij ons binnen kwam at ze meteen Bas zijn eten en overgebleven koekje op met als gevolg dat alles er meteen weer uit kwam. Die vacht was een groter probleem. Onze jongste dochter Sandra (18 jaar) heeft dat voor haar rekening genomen en heeft met veel geduld al een aardig resultaat geboekt. Uitlaten,daar moest ze aan wennen want na een tijd in een hok is dat weer wat onwennig natuurlijk. Eenmaal bij ons: hup plassen, gewoon op de grond. Diezelfde dag gebeurde dat nog eens, maar door de eerste week extra veel korte wandelingen te maken, pakte ze de draad weer goed op. Haar gedrag vond ik moeilijk. Niet dat ze moeilijk, ongehoorzaam of onaangepast was, maar ze was erg afstandelijk. Leek zich niet te willen hechten. Ze liet zich moeilijk aanhalen en liep snel weg als je haar over het hoofd wilde aaien. Ze liet zich uitlaten, at haar eten en sliep en dat was het en oh ja, met een spelletje stok/bal gooien kon je haar nog wel enthousiast krijgen. Nu ruim 2-bijna 3 maand verder is het een hele andere hond. Ze is blijer, laat zich knuffelen en lijkt zich al aardig op haar gemak te voelen. Ze komt nu veel vaker naar ons toe om te spelen, of te knuffelen of zo maar even. (kijken of je er nog wel bent) De gehoorzaamheidscursus die ze volgt met Sandra,gaat hartstikke goed. Met het mooie weer ligt ze heerlijk in de tuin te genieten van het zonnetje. Zie foto Van regen moet ze niks hebben en probeer steeds de druppels op haar neus aan onze broek af te schuren. Wat spelen betreft moeten we haar af en toe afremmen, omdat ze zich in haar enthousiasme nogal eens verstapt en dan weer dagenlang last heeft van haar pootje. Volgens de dierenarts is dat pootje wat doorgezakt. Mogelijk daardoor afgedankt? Voldeed ze niet aan de eisen(Ze heeft een stamboom)? Naar de dierenarts gaan is niet haar favoriete bezigheid natuurlijk. De eerste keer dat we er kwamen zette zij zich helemaal strak, maar gelukkig laat ze alles verder wel zonder morren toe (wat voor ons wel even wennen is, want Bas moet altijd gemuilkorfd). Ze moet er nog een keer heen voor haar tanden, want die zijn ook niet al te best meer.
Wij zijn heel blij met onze Winnie en hopelijk zij ook met ons!
Groetjes van fam. Roeleveld .13.05.2003