Lieve mensen,
hier vind je van alles, om te bekijken, te lezen en/of over na te denken.
Als je ook iets wilt inzenden voor deze pagina, mail ons :-)

Laatste update op 21.08.2012


Klik op de 3 minicollies met het gele lint om weer naar boven te gaan.


Nieuws van SHAGGY, een ex-collie in nood :-)

Shaggy het 'grote' 'kleine' hondje! Groot in z'n daden en klein van postuur! Alles wat wij als regel hanteren, daar lacht hij om! Als het een mens was zou hij de middelvinger omhoog steken! Hij doet dit echer op zo'n komische manier dat je er elke keer om moet lachen! Wandelen is z'n passie. Als het baasje rechts gaat dan loopt hij nog even links het straatje in. Leuk joh, paarden en runderen, even kijken hoe het met ze gaat! Wil je me aanlijnen wacht dan even, ik zet dan 2 stappen naar voren! (beh,beh) We krijgen vaak te horen: "Shaggy dat is een echte Shaggy". Dan weten we precies wat iemand hiermee bedoeld! Als we Shaggy thuis kwijt zijn, hoeven we maar op 1 plek te kijken: DE KEUKENTAFEL!! Eigenlijk mag hij dit niet, wat hij ook duvels goed weet! Hij springt er dan snel vanaf, lekt ons af en maakt rollen van blijdschap op de grond. En weg is de boosheid van het baasje. Als je Shaggy's kopje ziet, dan is je dag weer goed! Zeg het zelf Shaggy is toch een echte Shaggy!

NAAR BOVEN !

Een asielhond is ...

Een asielhond is een hond die wacht op iemand die de pijn verzacht.
Een asielhond is een hond die treurt omdat hij niet begrijpt wat er gebeurd.
Een asielhond is een hond die hoopt dat hij ooit weer een lief woord hoort.
Een asielhond is een hond die blaft omdat hij vecht tegen de onmacht.
Een asielhond is een hond die slaapt omdat hij alleen dan al zijn zorgen achter zich laat.
Een asielhond is een hond die kijkt naar wat er achter die tralies zo mooi lijkt.
Een asielhond is een hond die niet alleen wil zijn want die eenzaamheid doet pijn.
Een asielhond is een hond die jankt omdat hij weer naar een vriend verlangt.
Een asielhond is een hond die alles wil geven voor een nieuw, fijn, aangenaam leven.
Een asielhond is een hond die lijdt omdat zijn baas niet meer voor hem verschijnt.
Maar vooral is een asielhond een VRIEND; een VRIEND die dit niet verdient !!!


NAAR BOVEN !


Hallo lieve mensen en viervoeters, op 3 mei 2008 kwam ik aan in Geleen. Na een lange reis uit Polen eerst naar Gemma, daar zaten een heleboel mensen te wachten op mij en mijn vriendjes en vriendinnetjes uit Polen. Ik mocht met ome Frans en tante Teya mee. Zij brachten me naar mijn pleeggezin in Geleen. Oei, was dat schrikken, daar liep zo"n groot wit met zwart monster rond en een klein bang menneke.

Wat ik toen niet wist was dat ik bij hun heel veel zou leren over hoe me te gedragen heb tegen andere honden en katten, ja die zijn hier ook. Tom, het zwart met witte gevaar, heb ik wel respect voor. De kleine, nouja klein, Stevie is zo zachtaardig, daar kun je alleen maar lief voor zijn. Mensen vond ik ook niet zo leuk ,vooral mannen had ik liever niet in mijn buurt, ze hebben zo"n zware stem. Na maanden leerde ik mens en dier te vertrouwen, speel veel met het monster en de mensen geven me lekkere hapjes en knuffels. Wandelen ging in het begin niet zo goed, andere honden werden flink aangeblaft, zo van blijf op afstand. Gelukkig ken ik de meeste nu allemaal die we tegenkomen en ben ik blij om ze te zien. Mag ook los rennen als er geen controle in het park of bos is. Dat vind ik heerlijk en Dundee, het monster, en ik spelen dan krijgertje, hahaha ik ben veel sneller als hij. Tjaa, alleen de eendjes in het park die horen nog steeds in de vijver volgens mij en ik ben dan ook al een paar keer in de vijver gevallen. Soms wil ik ff grommen als er iemand te dicht in de buurt van mijn pleegmama komt.
Hetty zegt dan: "is goed Carino, niemand doet me wat"
. Ga dan meestal netjes naast haar zitten. Kleine kinderen vind ik te druk,die springen en rennen en dan blijf ik liever dicht bij Hetty staan. Zolang ze stil zitten in een wandelwagen durf ik wel ff te snuffelen. Ik sta nu een tijdje op de site omdat ik nieuwe baasjes zoek die mij voor altijd willen verzorgen, knuffelen en met me spelen. Pleegmama vertelde dat er nog niemand gereageerd heeft, och ik zit er niet zo mee want het bevalt me goed in mijn pleeggezin. Helaas kan ik niet voor altijd blijven want Hetty heeft twee eigen hondjes en wil graag pleeghonden blijven opvangen. Soms kijkt ze me aan en pakt mijn lieve koppie vast en zegt: "Lief klein duvelke we zullen je missen maar je verdiend een gezin dat er helemaal voor jou is. Mensen die je nemen zoals je bent,heel lief met een beetje gebruiksaanwijzing."
Maar met veel liefde en koekjes krijg je veel van me gedaan.
Pootje en likjes van Carino.
(ingezonden 19.04.09)

NAAR BOVEN !

SUNNY geboren 17.april 2002 - overleden 06.03.2009

Veel te vroeg voor een afscheid ....


Wij wensen Monique heel veel sterkte met haar verlies.
Hou je taai, meid ! Frans en Teya

Hallo iedereen , bij deze het vervolgverhaal van Sunny , elders op deze pagina.
Sunny heeft dermatomyositis, wat ik in het vorige verhaal al uitgebreid beschreven heb. Sunny d’r kiezen zijn allemaal getrokken omdat het tandvlees optrok wat ook een gedeelte van haar huid is omdat het slijmvlies is. Doordat haar tandvlees optrok kwamen haar wortels bloot te liggen. Sunny kreeg pillen; Trental voor haar dermatomyositis, elke ochtend en avond een halve. Verder had sunny nog een aparte ziekte aan haar nagels waar ik even de naam van kwijt ben. Ze groeiden hard en slijten niet. Ze braken gemakkelijk af en waren heel smal, broos en krom. Elke zes weken gingen we naar de dierenarts om haar nagels te laten knippen. Op 12 februari zag ik ineens een bult op haar neus. En daarvoor maakte ze al snurkgeluiden en kwam er af en toe wat roze snot uit haar neus. We zijn naar de dierenarts gegaan en die dacht dat er een stukje wortel was blijven zitten dat was gaan ontsteken, dus gingen we met 10 dagen antibiotica naar huis. De bult ging niet weg en groeide nog een beetje. Op 24 februari zijn er foto’s gemaakt waaruit bleek dat er een celwoekering was, alles is zoveel mogelijk weggehaald en er is een gedeelte op kweek gezet en opgestuurd naar Utrecht naar de patholoog. Het kon een onsteking zijn, een schimmel of een tumor. Ik hoopte het beste en vreesde het ergste. Het ergste kwam uit, het was kwaadaaardig dat hoorde ik 2 maart jongstleden. En 5 maart mochten de hechtingen en de drain eruit. We konden nog proberen met antibiotica en met ontstekingsremmers om nog een week aan te kijken maar er was een risico op een bloedneus die niet meer zou zijn te stelpen, dus na veel huilen en veel praten met mijn vriendinnen en mijn moeder heb ik Sunny vrijdag 6 maart om 16.25 uur thuis in laten slapen. Dat koste wel 59,00 euro meer maar ze had nu niet de stress van naar de dierenarts gaan en ze is in haar vertrouwde omgeving ingeslapen. Dat gaf bovenop het grote verdriet toch een vredig gevoel. Dus was ik binnen 5 weken mijn vader en mijn meisje kwijt.
Ik heb Sunny op 15 januari 2003 opgehaald in het asiel van Sint Truiden en had haar gevonden via de website van Stichting Collie en Co in nood.
Groetjes, een verdrietige Monique

NAAR BOVEN !


Het leven als een Furry tussen de collies .......

Het is niet makkelijk om het uit te leggen en hoe het eigenlijk zo gekomen is weet ik niet, maar ik heb me altijd geestelijk verwant gevoeld met de dieren om me heen. En dan met name met wolven en hun afstammelingen, de honden. Er zijn dagen dat ik me inbeeldde hoe het zou zijn om als wolf rond te rennen door de sneeuw en het bos, om vrij te zijn zonder zorgen. Dit was voornamelijk toen ik nog jong was. Het was een deel van mij dat altijd verborgen was gebleven voor de anderen, maar toch altijd bewust of onbewust aanwezig. Ongeveer 10 jaar geleden kwam ik bij toeval tekeningen tegen van anthromorphs, het beste om uit te leggen wat anthromorphs zijn, Walt Disney's Robin Hood. Het zijn dieren die menselijke emoties hebben en lopen en praten als mensen. Ik ben me verder in gaan verdiepen in die wereld die Furryfandom heet, in de afgelopen jaren werd mijn gevoel dat ik hierbij hoorde steeds groter werd. Toen kwam de dag dat ik Secondlife ontdekte, meteen de eerste dag op secondlife heb ik een Furry avatar gekocht en ging ik door het leven als een husky. Nu bijna drie jaar later heb ik een redelijk aantal furry avatars bij elkaar verzameld waarvan de meeste toch wel wolven of huskies zijn en natuurlijk zitten er ook collies bij, een tricolor net als mijn eigen collie. Via via kwam ik erachter dat er ook furryconventies gehouden werden over de hele wereld. Dit jaar ben ik voor het eerst naar zo'n conventie, Anthrocon, geweest en wel in Pittsburgh Amerika. Het gevoel dat ik daar kreeg was niet te beschrijven. Het is een soort gevoel van thuiskomen, de mensen die er in hun eigen fursuits rondliepen. Er waren er veel verkleed en geen enkele was hetzelfde. Er waren mensen verkleed als huskies, wolven, vossen, draken echt vanalles liep er rond. Ik heb er een geweldige tijd gehad daar en zou het graag en vaker over doen. Net voor mijn vakantie naar Amerika had ik ook een pak besteld, ik heb er nog steeds spijt van dat ik die niet meegenomen had naar de conventie. Zodra ik het pak aanheb voel ik me compleet. Één met de furry binnenin me die door het pak tot expressie komt. Laatst had ik mijn pak aangetrokken toen mijn ouders op visite waren met de honden, zie de foto's voor de reacties :-). Twee van mijn ouders honden vonden het maar raar en wilden niet dichtbij komen voor een foto. De andere twee waren wel nieuwsgierig maar gaven het al snel op. Micha vond het wel interessant en snuffelde ook aan de snuit, op de foto kan je zien dat ze het toch wel raar vind om haar baasje als een husky te zien. Ik vind het heerlijk om in mijn vrije tijd rond te lopen al husky, al is het voorlopig alleen in huis. Ik hoop dat jullie dit kijkje in de wereld van de furries interessant gevonden hebben.
Als er mensen zijn die meer willen weten over hoe het is een Furry te zijn of andere vragen hebben over het Furryfandom kunnen zij mailen naar Danny: gravewake@hotmail.com
Er zijn ook colliefurries : Klik hier

NAAR BOVEN !




12 mei 2008
Hallo tante Teya,
Wil graag mijn verhaal hier vertellen,zodat iedereen weet dat het niet overal goed is in de asiels. Waar ik geboren ben kan ik jullie niet vertellen,helaas kan ik me dat niet herinneren. Hoe ik in het asiel ben gekomen kan ik alleen naar raden. Men heeft me op straat op gepakt en daar naartoe gebracht. Misschien zou het op de straat beter zijn geweest dan in de hel die me nu geboden werd. De tijd die ik er was is met geen pen te beschrijven, een keer in de week eten als we geluk hadden. Erom vechten is daar de normaalste zaak van de wereld. zo ben ik aan de wond aan mijn staartje gekomen. Gelukkig zijn er mensen die zich ons lot aantrekken en ze beginnen een actie op touw te zetten om zoveel mogelijk van mijn lotgenoten en mij hier uit te halen. Twee van die lieverds zijn de mensen van Collie in Nood. Tante Teya en Ome Frans hebben alles op alles gezet om mij daar weg te krijgen en een pleegplekje te geven. En of het al niet genoeg is wat daar gebeurdt is neemt iemand anders me mee en zegt dat ze mij niet in haar zogenaamde hondenhotel heeft. Iedereen in Nederland was dood ongelukkig want men dacht dat ik voorgoed verdwenen was. Nou heb ik het getroffen dat Tante Teya en Ome Frans doorzetters zijn en via via er achter kwamen waar ik was. Hetty kreeg op donderdagavond telefoon van Ome Frans met de vraag of ze vrijdag naar die van het hondenhotel wilde bellen. Oke geen probleem als Misiou dan naar Nederland komt bel ik de hele wereld wel zei ze. Vrijdagmorgen hing Hetty aan de telefoon en je gelooft het of niet die sprak me ineens Duits. Na veel gesprekken gaf men toe dat ik daar was en ik opgehaald kon worden. Jippieeeeeeeee iedereen dolgelukkig!!! Zaterdagmorgen aanvaarden Ome Frans en Hetty de reis naar Duitsland. Wat waren ze blij om mij te zien en ik hun. Kreeg een mooi plaatsje achter in de auto en na een korte tussenstop om te kijken of alles in orde was gingen we door naar Tante Teya. Kreeg van haar lekkers om te eten en drinken en een mooi zacht kussen om op te slapen. Veel aandacht voor de honden daar in huis had ik niet. Wilde alleen slapen en genieten van mijn vrijheid. Nadat Ome Frans en Hetty een kopje koffie hadden gedronken en een heerlijke reifkoek gegeten,gingen we naar Geleen. Dat was niet ver gelukkig,want ik wilde het liefste naar bed. Is ook niet niks als je in een paar dagen honderden kilometers achter je hebt,nee nee ik hoefde niet te lopen. Dan had ik geen pootjes overgehouden. In Geleen aangekomen werd ik besnuffeld door Dundee en McKie en bewonderd door Ilona. Eindelijk op mijn pleegadres en wat wilde ik? Slapen,jongens wat was ik moe van alle emoties. Een paar dagen was ik bijna niet aanspreekbaar, eten,drinken,wandelen en slapen,meer heb ik niet gedaan. Nu ben ik al bijna twee maanden hier en heb me goed ingeleefd in mijn pleeggezin. Spelen en knuffelen zijn mijn allergrootste hobby's, wandelen vind ik ook leuk en kennis maken met andere viervoeters en tweevoeters. Graag lig ik aan iemands voeten of naast je op de bank. Heel af en toe ben ik ondeugend,spring van de bank op het salontafeltje,foei Misiou dat mag niet,jajajajaja wil alleen een afkorting nemen naar je toe hoor Hetty. Vanavond kwam een mailtje van Tante Teya dat ik op de site sta omdat ik een gezin zoek waar ik voor de rest van mijn leven mag blijven. Mensen waar ik van mag houden een leven lang,trouw ben ik en lief,Hetty zegt ik ben een hartedief!!!
Dikke lik en poot van Teddybeer Misiou

NAAR BOVEN !

Hallo Teya
ik had beloofd om nog een stukje te schrijven over de speciale band die er tussen dieren kan opbloeien. Hier een stukje uit het leventje van Baya. Ik heb Baya een half jaar geleden als pleeghond opgenomen, maar na een kort verblijf hier kwamen wij er al snel achter dat Baya hier op zijn plek zit. Hij kon het gewoon erg goed vinden met de andere collie Lars en met de katten. Mijn 5 katten waren nog erg jong toen Baya kwam Dat maakte het spel alleen maar leuker, ze zeggen weleens - honden en katten gaan niet samen - nou hier wel. Door Baya leefde het hele gezin weer op. Maar nu iets speciaals : Wie had dat ooit gedacht - een hond en een pony veulentje. Ik heb in november 2007 een Shetlandponyveulentje gekocht voor mijn zoontje en haar naam is Ludje, vernoemd naar mijn moeder. Ik had toen nog een kleine manege en nam Baya en Lars vaak mee. Baya en Lars dolden veel in de wei. en Baya vond het veulentje dat toen nog kleiner was dan Baya reuzeinteressant. Omdat Baya blind is doet hij eigelijk alles op gevoel. Ik dacht eerst: "Baya denkt dat het een hond is waar hij mee kan spelen"
Maar goed, na een tijdje moest ik door omstandigheden stoppen met de manege en zouden mijn 3 paarden verhuizen. Mijn 2 grote paarden hadden een weiland waar ik ze gelijk in kon zetten, maar voor de kleine Ludje moest nog wat gebouwd worden. Voor mij was de enige oplossing haar tijdelijk mee naar huis te nemen en in de tuin te laten lopen tot haar wei in orde zou zijn.. Zo gezegd zo gedaan en Ludje kwam hier in de tuin. Geen probleem - dacht ik want zij is toch niet groter dan de honden. Dus dat word wandelen met 2 honden en een pony. Maar Baya had de oplossing gevonden - als hij nou de riem van Ludje vasthoudt kunnen we makkelijk met zijn allen wandelen en spijtig genoeg heb ik helaas geen foto's ervan. De buurt moet hebben gedacht: "Daar komt ze weer aan, hoor". 2 honden en altijd 5 katten die mee wandelen, nee - het werd nog erger: Een blinde hond die met een pony loopt te wandelen! De buurt liep hier uit - echt, wat een reacties- geweldig gewoon!!
Alleen werd de vriendschap tussen Baya en Ludje zeer hecht en nam Baya de pony dus mee naar binnen. Ik dacht: Dat kan er ook nog wel bij. Maar als er een pony en een Baya galoppeerend door de huiskamer gaan word het wel wat minder. Het werd zelfs zo'n hechte vriendschap dat de pony hondebrokken at en Baya aan het hooi begon. Dus naar een tijdje dit te hebben aangezien en dat mijn huiskamer in een bende veranderde en de planten opgegeten waren hebben we toch maar besloten dat zo'n pony niet kan in huis :-). Dus weer terug naar de tuin, in de schuur had ik een stalletje gebouwd - nou, daar zaten Baya en Ludje saampjes vriendjes te wezen. Baya wilde ook alleen nog maar buiten met de pony spelen en rennen . maar naar een tijdje begon Ludje wel heel uitgelaten te woorden en ze sprong zelfs over de vuilnisbak heen. Maar goed ze hadden erg veel lol, dus wie ben ik om daar iets tegen te doen. Maar toen op een ochtend was Baya was binnen en ludje buiten en ik dacht effe frisse lucht in huis - dus zette ik een raam open. Nou, nog geen minuut later sprong die kleine pony naar binnen om bij zijn beste vriend Baya te kunnen zijn en daar gingen ze weer heen - samen rennend door het huis. Dus geen raam meer open en Baya binnen en Ludje buiten. Ludje stond nu buiten luidkeels te hinnekken - . waar is Baya?? En Baya lag voor de deur - waar is mijn aparte soort hond waar ik zo leuk mee kan spelen en wandelen?
Helaas voor Baya, Ludje is inmiddels verhuisd maar de vriendschap is er nog steeds Als Baya mee gaat naar mijn dieren is het nog steeds dolle pret. en voor het wandelen hebben we een andere oplossing gevonden Baya loopt nu met de riem van Lars in zijn mond. Dit is een speciaale vriendschap tussen dieren - zo puur, zo mooi - dat zie je alleen bij dieren.

(Ingezonden door Jill - maart 08)

NAAR BOVEN !



Hallo lieve Teya,Frans en hondenvriendjes en vriendinnetjes!

Ben weer eens aan de pc gekropen om jullie op de hoogte te houden van mijn leventje in Geleen. Na mijn vorige inzending hier zijn er nog meer pleeghondjes gekomen. Baya,Easy,Mara,McKie,Lucky en Tommie. Met allen was en is het een heel leuke boel. De een went snel de ander niet,maar de meeste weten na een week of twee dat ze hier tijdelijk op hun plaats zijn. Vaak krijgen we bezoek van Teya en Frans en soms komt er dan een van hun viervoeters mee. Ennnnnnn lekker hapjes die vergeten ze nooit voor ons mee te nemen. Het leven hier bevalt me best hoor,vooral dat er soms pleeghondjes komen voor een tijdje,heb ik speelkameraadjes. Dinsdag gingen we wandelen in het park,nouja Hetty die dacht dat,Tommie en ik hadden bekokstooft dat we naar het bos gingen!!! Gelukkig begreep ze de hint en hebben we daar heerlijk los gerend. Soms moet je als hond gewoon naar de stoeprand gaan en zeggen nu oversteken Hetty want die weg willen we bewandelen. Af en toe komen er berichtjes van de pleeghondjes die hier zijn geweest. We zijn dan blij om te lezen dat het goed met ze gaat. Gelukkig heb ik hier in het park veel vriendjes en vriendinnetjes waar ik mee kan spelen,zodat ik Tica,Baya,Easy,Mara en Lucky niet zo erg mis. McKie is al heel lang hier en dat zal waarschijnlijk nog ff duren voordat hij geplaatst kan worden. Ons hummeltje is nog bang voor veel dingen en er is nog veel te leren voor hem.
Het is eigenlijk wel mijn lieveling hoor,komt doordat hij al zolang bij ons is. Als hij erg bang ergens voor is ga ik bij hem staan en bescherm hem. Zeg nou zelf dat zou jij ook doen voor zo'n hummeltje!!!
(Juni 2007)

NAAR BOVEN !


Hallo, ik wil mij even voorstellen - ik ben Tica een Schotse herdershond van 5,5 jaar.
Ik zou mijn ervaringen en belevenissen met jullie willen delen. Ik was bij Collie & Co. in Nood terecht gekomen, ben toen naar een pleeggezin gebracht dat waren hele lieve mensen bij Het en de rest van de familie. Ik had het best naar mijn zin daar, maar ik wist dat ik daar niet kon blijven wonen. Dus gingen Frans en Teya op zoek naar dierenliefhebbers die mij zouden willen adopteren. En wat gebeurt er , er komt een telefoontje vanuit Hoofddorp. Deze mensen hadden altijd collies gehad en nou was er alleen nog een Bernnersennenhond aanwezig, deze wou weer een maatje hebben. Nou - deze mensen werden door de mangel gehaald en maar goed ook . De Berner moest mee op kennismakingsbezoek. Vervolgens kwamen zij bij de mensen aan huis kijken of het wel klopte wat deze allemaal verteld hadden.. Dan het moment dat ik mee mocht naar Hoofddorp, dat was op een zaterdag, ik voelde me niet echt in mijn hum, misschien door de stress. De reis verliep lekker. In de nieuwe woning kwam ik terecht bij Shandou en een 4-stel katten. Het klikte meteen, maar zondagmorgen had ik hoge koorts, mijn adoptieouders Ria en Rene, hebben meteen de dierenarts geraadpleegd en ook Frans en Teya. Ik bleek erg ziek te zijn kreeg een injectie voor de pijn maar moest van die dokter de volgende dag naar mijn eigen dokter. Ik kwam daar en moest meteen blijven en werd gelijk geopereerd. Het waren hele lieve dokteren en assistenten. Ze zijn 5.5uur met me bezig geweest.(Ik had een akuute baarmoederontsteking - details stonden in de Collie in Noodcompas) Na een aantal weken later voelde ik me stukken beter en Shandou, de Berner en de katten merkten dat ook. (We hebben al een heleboel gedaan. Eerst moest ik de eerste weken wel aan de lijn blijven zodat ik de omgeving goed kon verkennen. Er is een bos bij ons in de buurt daar gaan we regelmatig naar toe, dan kan ik spelen met Shandou en de bal. En ik heb ook mogen pootje baden van het vrouwtje Shandou houdt daar niet van - zij gaat alleen tot aan haar buikje . Nou - ik niet hoor, ik spring en hol door de plassen heen. Nou weet ik het even niet meer. Er is zoveel gebeurt, maar ik kijk altijd uit wanneer de baas en de bazin thuis komen.. Dan laat ik het ook horen dat ik blij ben dat zij er weer zijn. O ja, Frans is ook nog langs geweest- lieve man maar ik blijf lekker in Hoofddorp
Vele pootjes van Tica.

NAAR BOVEN !

LIEVE NALA

----------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------

- werdt geboren in mei 1992

- en is overgegaan in 2006


Mijn Hond, je kwam in m'n leven,
Ik wilde je alles geven,
Ik vond je in het asiel,
Je zat er zo triest mijn kleine lieve ziel,
ik kwam aan je kooi,
en je staart begon te kwispelen het leek
of je me vroeg … "neem me alsjeblief mee"
En ik kon niet zeggen tegen je … "nee"
Je was toch maar zeven maanden
Toch zaten je oogjes al vol met zoveel tranen
Je won mijn hart en ik nam je mee.
Toen ik je kwam halen keek je verbaasd
want heel de familie wou je zien en was gehaast.
Toch was je héél blij met al die nieuwe gezichten
want je wist het " HEE ! Ik heb een nieuwe thuis !"
Ik zag het aan je … je was tevreden …
en weet je Nala … ik ook !
Ik hield van je vanaf het eerste moment,
Je kwam thuis het was rond kerstmis
en je vleide je tegen me aan …
je wist dat ik je nooit meer zou laten gaan
Je kwam bij ons liggen en gromde als een beer
Je voelde je goed en was gelukkig… en ik…
Ik ben 2 volle jaren met je naar het school geweest.
Je luisterde als de beste.
Mij te behagen dat was je moto …
je gaf me zoveel .......................…
Het duurde lang voor je spontaan in mijn auto sprong
Terwijl ik een liedje voor je zong.
Maar je begon me te vertrouwen.
Je was mijn vriend … mijn dagboek …mijn alles.
We hebben samen zoveel meegemaakt.
We hebben samen zoveel lol gehad.
Iedereen uit de buurt kende je …
je was zo geliefd omdat je ook zoveel liefde gaf
Twaalf jaar heb ik je mogen kennen … ik mis je Nala.
Tot op de dag dat ik thuis kwam en je zo zag liggen,
Je kon niet meer en keek me vol vragen aan…
Ik wist wat te doen maar kon het niet aan.
Toch wou ik je niet laten lijden en
zo zijn we naar onze dierenarts geweest.
Ze wou je nog zo graag helpen maar je voelde niks meer in je achterpootjes en je billen.
In mensenjaren ben je bijna negentig geworden !
Je wist het .. het afscheid was nabij.
Ik las het in je ogen.
Je gaf me nog een lik en ik … Ik gaf je nog een zoen…
Bedankt om er zolang voor mij te zijn
Bedankt voor al die mooie momenten
Het doet pijn dat je hier niet meer mag zijn
Ik kom thuis en het is hier leeg.
Je was me zo dierbaar Nala,
I will always love you, my friend
Vaarwel mijn beste vriend …
Untill the day that we meet again…

With Love from je baasje Walter

NAAR BOVEN !


Met toestemming van Dundee hier gepubliceerd d.d. 05.05.2006 :-)
Zomaar een dag uit het (pleeg)leven van Dundee(rechts op de foto)

Hoi Teya, Frans en collievriendjes.
Zo, wat hebben jullie me blij gemaakt met ons pleegvriendinnetje Tica.
Een lief collie dametje is ze hoor. In het begin speelde ze niet zoveel maar nu daagt ze me af en toe uit!!
Helaas voor haar ben ik veel sneller,hahaha!
Soms wil ze me weleens waarschuwen als ik te wild ben. En heel af en toen dan krijg ik een waarschuwing terwijl ik niks gedaan heb, ochja vrouwen! Ook op de bank slapen is samen veel gezelliger. En wandelen doen we alle twee heel graag. Afgelopen woensdag vertelde de buurvrouw dat ze Bibi hebben moeten laten inslapen. Mis het nu al om neusje ,neusje met haar te doen. Ze was erg ziek en helaas kon er niks meer voor haar gedaan worden. Haar baasjes hebben toen de zware beslissing moeten nemen. Om haar meer pijn te besparen hebben ze afscheid van de schat moeten nemen.
De laatste week komt Quincy heel veel bij ons,zijn vrouwtje is veel weg.
Is zielig als hij dan alleen moet blijven. Verder geniet ik van mijn leventje als vrijgezelliggen hond in Geleen. Ik vindt het helemaal toppie als we naar het bos gaan en ik dan heerlijk los rond kan rennen! Of een plas water zie waar ik in mag rondspatteren. Onder de modder gaan we dan op weg naar huis ',is niet erg' zegt Hetty dan, het droogt wel en het zand vindt de stofzuiger lekker. Zo vriendjes en vriendinnetje dit was een kort stukje uit het leven van ikke.
Heel veel likjes en groetjes Dundee

NAAR BOVEN !


MARISKA -
geboren 18 augustus 1995 --- overleden 09 maart 2006

Eigenlijk ben je uit nood bij ons gekomen. Onze oude Berner Sennen was overleden en onze jonge Berner Sennen kon niet alleen aarden, maar waar haalden we een Berner Sennen vandaan? Via, via kregen we te horen dat er een nestje Collies zonder stamboom, zonder duidelijke afkomst was, of we daar zin in hadden? Onze Berner kwijnde helemaal weg en we moesten wat. Bij het nest aangekomen, zagen we een hoopje, friemelende rood/witte lijfjes en we hadden zoiets van: goh, leuk, totdat jij naar me toe kwam, op schoot kroop, je koppie tegen de mijne aandrukte, ik voelde je hartslag, je kleine likjes, ja, wat doe je daar tegen? Jij hebt mij uitgekozen, je likte je letterlijk in mijn hart! Ik nam je mee en liet je zien aan onze Berner Max, die meteen reuze macho begon te doen, maar jouw rare capriolen kregen zelfs onze stoere reu helemaal plat. Je mocht zelfs bovenop hem liggen en wat had je een beschermer, want niemand buiten ons mocht bij jou komen. Je groeide op, je at slecht, je had de gewoonte om twee dagen niet te eten en dan je lijf vol te schrokken, maar je groeide en je werd sterk en je was al slim, maar je werd steeds slimmer!
De baas leerde je alles op te halen, waar hij om vroeg, sloffen, balletjes, flostouwen, zelfs de Berners als die moesten komen. Je haalde alles voor hem op.
Met mij ging je wandelen, rennen en raar doen. Met de baas ging je naar de schuur en zat je hem op de hielen, waar hij maar ging. Je kon ook niet kiezen. Als ik in huis was en de baas in de schuur, kwam je constant kijken of we niet samen konden zijn. Jij, de baas en ik. We kregen nog een jonge Berner Sennen, Kaya, met haar werd het echt pas keten! Aan haren borstelen en douchen had je een broertje dood, maar je sprong zelf altijd in het water en dan het liefst zo vies mogelijk, het eendekroos zat op je kop, hoe vaak ik niet de schaar moest pakken om je een beetje toonbaar te maken. De mooie, lange, Colliemanen waren aan jou niet besteed. Je liep er altijd bij met de broek kort geknipt en je lange manen warrig.

Met andere woorden: 'Ris, je won altijd, je kreeg je zin! Soms dacht ik wel eens, je zit me uit te lachen, maar je luisterde wel naar me. Je bleef je leven lang enthousiast, altijd blij, weliswaar een ochtendhumeurtje, je wilde 's morgens graag rustig aan doen en een beetje luilakken, maar waren we wakker, dan waren we ook wakker! ' Je liet het ons merken, wanneer je zin had om iets leuks te doen, dan bleef je net zolang zeuren, blaffen en om ons heen draaien, tot we je zin maar gaven! Blafkont, klein krengetje, neusafveger aan vooral nette spullen, gatengraver, maar meestal onvoorstelbaar aanhankelijk!.
De pizza werd eerst ontdaan van alle laagjes lekkers en de bodem gaf je aan Kaya, die beliefde je niet. Je liet eerst Kaya proeven van iets nieuws en als die niet bleek om de neus werd, at jij het ook! Je leven was heftig, het was een feest, je wilde graag en vaak weg, op vakantie, op visite, maar je vond het ook te gek als je gewoon buiten mocht liggen op de oprit met je bal naast je en dan maar blaffen en als een idioot op iedereen afstuiven, met je staart alles platvegend! Je hebt een waanzinnig hondenleven gehad, als wij er niet waren, had je Kaya en de katten! Ik mis je verschrikkelijk, je zult een prominente plaats in mijn herinneringen blijven houden als mijn eerste Collie. Twee weken na je overlijden, overleed ook Kaya, vanaf het moment dat je er niet meer was met je stomme streken en je overheersende aanwezigheid, kwijnde onze Kaya ook weg, de dierenarts zei dat haar hart niet goed meer was en dat ze beter ook kon gaan!

Wat ik nog wilde schrijven, Ris: ik heb Murphy nu, hij kwam op dezelfde manier naar me toe als jij naar me toe kwam. Hij kroop op schoot en begon te kwijleballen met me. Twee weken daarna heb ik Bryan gehaald, hij lijkt meer op Kaya qua gedrag. Je had het enorm geinig gevonden, dat weet ik zeker, want je was dol op gezelligheid en drukte en gedoe en mensen en andere dieren. Bedankt voor je leven en je liefde en ik hoop dat je in de hondenhemel een flink aandeel in het voetbalelftal voor je rekening neemt met de enorme goede baltechniek, die je beheerste. (onze honden gaan naar de hondenhemel, al waar ze voor altijd in het hondenelftal mochten ravotten en stoeien. De katten zitten waardig op de tribunes toe te kijken, ook nu kijken onze nog levende katten vanaf de tafel neer op het onhandige lompe grut). Oh ja, en wist je, Ris, dat ik 21 tennisballen in het huis en de tuin en de schuur heb gevonden? Halve gare…. (Ingezonden 06.04.2006)

Lieve Sjouktje -ik heb genoten van jouw emotioneel verhaal en hoe ontzettend veel heb je jij van je honden gehouden. Op sommige momenten had ik er zelf veel moeite mee om verder te lezen, maar ik had dit verhaal voor geen goud willen missen ! Teya ....

NAAR BOVEN !

Hallo beste lezers, Mag ik me eventjes voorstellen met mijn verhaaltje over mijn verleden en het heden?
Jawel....oké dan hier komt ie.............

Ik (Kira - collieteefje van 'weet niet precies hoe oud'....excuseer...
Maar ze schatten mij 3 of 4 jaar nu) ...... het is al één jaar geleden dat
(Teya en Frans) mij hebben geplaatst naar een gouden mand, en ja - ik heb héél
wat meegemaakt voordat ik hiero (Heerle... geloof ik heet dit nest) terecht kwam.
Een heleboel mensen hebben mij geprobeerd te vangen en na ca. 3 maanden van rondzwerven is dat hele lieve mensen ook gelukt....
Ik werd regelmatig wel gevoerd door mensen in de buurt die mij ook met lekkers
(ik geloof dat ze het friet en pizza en kaas en salami noemen) wilden vangen,
maar ik heb dat nooit zo vertrouwd die mensenhanden en -benen .....ikke was dus
héél moeilijk te pakken !!!
Gelukkig hebben 2 lieve mensen waar ik de namen niet meer van weet mij naar Collie's in Nood bij Frans en Teya gebracht, dat was best een lange rit naar het Brunssemer collienest..oef! ...................

Zo blij ben ik.... Dat kan niemand zich voorstellen denk ik( ja dat doe ik regelmatig) en bij de collie bende heb ik veel geleerd, zoals bijv: Mensenhanden die lief kunnen aaien en knuffelen....... Mijn vacht werd opgeknapt, geweldig eten met een lekker eigen plekje voor mezelf of samen met de andere collie's wandelen en slapen tja ... want ik was me toch een potje moe en uitgeput toen ik zo in m'n eentje probeerde te overleven,.... dat gun je geen hond :-( nee da's echt eenzaam en bang dat je nergens veilig bent, altijd op je hoede,koud en honger... en ik zat onder de klitten( je kent me nu niet meer terug hoor) wie wil dat nou ??? Daar kiest toch niemand voor... Ikke zeker niet, oké maar nu effe genoeg over die rotte tijd van mij.
Ik ben dus nu al 1 héél jaar bij mijn nieuwe baasjes waar ik gezelschap heb van Sally (Boomertje)die daar al woonde en sinds een mnd of 7 is Falco erbij gekomen ook een collie .....van Collie en Co. in Nood. Hij heeft ook een treurig verleden, en was ook nog eens vel over bot zo mager. .ja want die botten staken uit als ik langs hem liep...jak..dat was best zielig, maar nu is hij een BEER!! En een echte macho en wil de baas zijn over mij en Sally, dat laat ikke natuurlijk niet gebeuren... echt niet,want ik ben ook nog eens groter dan hij is, raar maar waar ja...:-)> dat Amerikaanse teefje heeft wel lef< hoor ik hem wel eens knotteren, maar hij(Falco-Beer) die zo galante Engelsman moet voor mij respect hebben, en dat omdat ik ook anderen respecteer zoals ze zijn... .Lief ben ikke hè....d at zeggen ze van mij .. die mensen...
En ik kan ook zo trouw kijken, tja ik heb het allemaal :-))
Oja, ik zou het bijna vergeten.. Pootje van Kira

(Ingezonden februari 06)

NAAR BOVEN !


Hallo ik ben het Falco.... (ex collie in nood)
Het gaat me heel goed af - nu alweer 4,5 mnd bij mijn nieuwe baasjes en ook bij die twee hondenmeiden, big familie.. tja....ik ben nu bijna de baas, nog even - want ik doe dat heel voorzichtig. Ik weet dat, want anders krijg ik een snauw van mijn collie endin Kira, maar zoals gezegd kan zij steeds meer van mij verdragen. Het is ook wel te begrijpen omdat die baasjes van ons zo ontzettend lief zijn en ze maar twee handen hebben, gaat natuurlijk een beetje moeilijk om drie honden( nou jaaa..h eigenlijk 2 1/2 ) tegelijk te knuffelen....jaja,dat kunnen ze erg goed!!!
Knuffelen.....Hee...eerrlijk ja.. Heb vorige week nog een nieuwe mooie zachte blauwe mand met hondenpootjes erop gekregen, 'helemaal alleen voor mij' zegt vrouwtje, ik durfde er eerst niet in, maar heb er gisteren en vandaag in geslapen hij is nu echt van mij - zekerrr weten!! Baasjes praten best veel he, dus ik moet je dit ook ff vertellen, ik hoorde dat vrouwtje zei "ooohhh wat is die Falco toch een gentleman, want hij staat extra op van zijn slaapplaats om Sally langs te laten als ze op het bed wil springen, wat een lieve beer" - dat zegt vrouwtje.....Dus dan weten jullie hoe lief ik ben, ja zo ben ikke he:-)) Lekker te eten krijg ik hiero en allemaal van die lekkere tussendoortjes, vrouwtje hoor ik vaak zeggen dat ik bijna net zo gespierd ben als Kira...jipeey...jiiaah, had dat iemand verwacht - ikke zelf niet, maarja wie ben ik....oja Falco-Beerrrr . Nou ik wil eigenlijk alleen even zeggen dat ikke het super....grande...mucho...supreme.....Fabilous vindt dat jullie mij een beter(honden) leven hebben bezorgt. Daar ben ikke elke dag als ikke er aan denk...heeeeeellll erg dankbaar voor,dussss ben ikke jullie ook heeeeeelll veeeeeel Knuffies en pootjes schuldig Falco.
(Ingezonden 06.12.05)

Wow Falco - heel hartelijk en mucho grande bedankt voor je lieve woordjes (Frans en Teya)

NAAR BOVEN !


Vandaag 24.11.05 bereikte ons het bericht dat Prins, Dundee's vriendje over de regenboogbrug is gegaan. Wij wensen zijn vrouwtje heel veel sterkte.

Zondag 20-11-2005
Hoi Teya, Frans en alle collievriendjes. Ben nu vier weken in huis bij Ilona en Hetty en Frans die ook veel hier is. Na een hele fijne tijd bij mijn lieve pleegmamsie en papsie en dierenvriendjes, ben ik verhuisd naar Geleen. Hetty had me op jullie site zien staan en vond me meteen lief. Na een tijdje erover na te denken heeft ze Teya gebeld,die vroeg haar het hemd van het lijf. Wat haar meteen al goed beviel,want zo wist ze dat jullie alleen het beste voor hebben met de dierenvriendjes die een nieuw tehuis zoeken. Na een afspraak gemaakt te hebben togen Ilona,Frans en Hetty op een mooie zondag richting Lia en Peter.(Dat zijn mijn pleeegouders) Tjee wat veel collie's zagen ze daar en allemaal even mooi. Maar de mooiste vonden ze mij!!!! Frans was er ook en heeft ons ook veel vragen gesteldt net als Lia en Peter. Toen Frans naar huis ging zei hij: 'denk er nog maar eens goed over na, dan doen wij dat ook' , ja het is niet niks om mij als nieuw gezinslid te krijgen. Je mag wel een beetje voor me over hebben, tochhhhhh?
Zo dachten mijn nieuwe gezinsleden er dus ook over en het duurde te lang voor ze mij als hun lieve gezinslid konden verwelkomen. Een week later was het zover en togen die drie uit Geleen weer richting Lia en Peter om mij op te halen. Dolgelukkig waren ze,maar vonden het wel erg voor Lia en Peter die in de voorgaande maanden zeer aan mij gehecht waren geraakt, hoe kan het ook anders met zo'n snoesje als ik ben. Aangekomen in Geleen kreeg ik meteen drinken en eten en kon ik rustig kennismaken met Mupke en Tom(de katten). In de weken dat ik nu hier ben heb ik al aardige nieuwe hondenvriendjes gekregen en in het park komen we er nog elke dag tegen. Dicht in de buurt woont Dodo(een knap bruin hondemeisje van een maand jonger als ik) en Qwuincy is het hondenvriendje dat bijna elke dag op bezoek komt. Zijn vrouwtje is een goede vriendin van Hetty, Ilona en Frans. Bij de buren woont Bibi een lieve rotweiler waar ik neusje, neusje mee doe door de opening in de muren in de tuin ,haar vrouwtje was bang dat Bibi agressief zou reageren,maar wie kan nu zo'n knappe vent als ik weerstaan??? Op woensdag gaan we meestal naar Prins een Jack Russell van 15 jaar, hij vindt het geweldig om bezoek te krijgen. In het park is het dolle pret als ik mag los rennen. Begin al heel goed te luisteren. Ja soms willen de oren nog niet altijd zoals het moet, maar wat wil je - ik ben nog jong!! En heerlijk speels, met mij is het nooit saai. Zoals jullie kunnen lezen bevalt het me al aardig in mijn nieuwe gezin en ik hoop dat we nog heeeeeeeeeeel lang samen mogen zijn. Hetty,Ilona en Frans zijn blij dat ik in hun leven ben gekomen en genieten elke dag van mijn vrolijke aanwezigheid!!! Dit was hoe ik in Geleen ben gekomen en wat ik hier zoal beleef,zal proberen jullie ook verder een beetje op de hoogte te houden van mijn leventje hier.
Grote lik van Dundee en hartelijk groetjes van mijn gezinsleden!!
(Dundee is een ex collie & co in nood hond)

NAAR BOVEN !

Het heeft niet zo mogen zijn
Ik keek met spanning uit
Naar de dag dat ik er zou zijn
Dat ik je in mijn armen sluit
En vriendschap o zo fijn,

Ik heb voor je klaargemaakt
Een slaapplek o zo zacht
En dagen hebt ik afgeteld
Ik heb op jou gewacht

Ik heb gepraat met Lucky
Echt urenlang, over jou
Ik heb hem gevraagd of hij
Net als ik veel van je houden zo
u. g


Maar vandaag kreeg ik bericht
Het leven voor jou is voorbij
Dat het niet heeft mogen zijn
Jij en Lucky zij aan zij.


Ik wilde je in m`n armen sluiten
En zo veel liefde geven
Maar het heeft niet gemogen
Dat wij samen verder leven.

De tranen lopen over mijn wangen
We hebben elkaar niet eens ontmoet
Maar toch…toch mis ik je zo.
Een warme lieve kus op je snoet

Ingezonden 17.10.05 by Jacintha

NAAR BOVEN !

Dit verhaal gaat grotendeels over VICO, mijn mooie, lieve Collie, van wie ik op 8 juni 2005 afscheid heb moeten nemen na 10,5 jaar samen lief en leed te hebben gedeelt. Vico kwam in mijn leven toen zich in de familie van een vriend drama's voor deden. De familie bleef zitten met 2 honden en 2 katten, die niet allemaal binnen de familie konden worden opgevangen. De honden (moeder en zoon Collie) zouden naar een asiel moeten als niemand ze wilde hebben. Ik was opgegroeid met honden en wilde er altijd dolgraag zelf een hebben, maar ik woon alleen en werk full-time. Dat had me er altijd van weerhouden om een hond te nemen. Katten had ik wel. Maar deze situatie ging me zo aan het hart dat ik heb toegezegd een van de honden te nemen. Zaterdag voor carnaval in 1995 ging ik kijken naar de honden: Lara, de moeder van inmiddels 8 jaar en Vico, haar zoon van 15 maanden. De keuze was moeilijk; allebei durfde ik niet aan, een oudere hond leek me moeilijk als eerste eigen hond, dus werd het de zoon. Dat had ik allemaal nog kunnen kopen.
Vico zag er niet echt goed verzorgd uit: vol klitten, sommige plekken zelfs vervild en vol vlooien. De trimster heeft er haar handen aan vol gehad en sommige stukken moesten eruit geknipt worden omdat ze er niet meer doorheen kwam. Ik kreeg een heel andere hond terug dan ik gebracht had. Na een tijdje groeide de vacht mooi aan en Vico bleek wonderschoon. Iedereen was gek op hem, ik kreeg ineens contact met andere mensen die ook een hond hadden en met kinderen in de straat (en dus ook met hun ouders). Vico bleek een grote kindervriend, alles konden ze met hem doen!! Voor mij begon toen het avontuur van het opvoeden van een hond, dat toch anders was dan ik me van de tijd herinner toen ik nog bij mijn ouders woonde. Ik ging met Vico op cursus, ik wilde meer weten. We gingen op een Martin Gauscursus, zo een van: uw hond gehoorzaam in 10 lessen, nog op de oude, strenge manier. Bij de eerste test bleek Vico een angstige hond te zijn. Hij schrok bijna overal van en nam op het laatst zelfs de benen. Ik moest hem een slipketting om doen. De 10 lessen hebben we met goed gevolg afgelegd maar de harde manier van opvoeden was niet goed voor deze gevoelige hond. Hij luisterde soms helemaal niet meer, hoe strenger ik was, des te meer stress kreeg hij. Hij hapte soms in mijn been om die stress kwijt te raken. Wat nou??? Ik ben toen zelf op een andere manier overgestapt, een manier die helemaal in ging tegen alles wat ik daar geleerd had, maar het werkte wel veel beter: paaien, lief vragen, een beloning met eten (want hij at alles wat los en vast zat), ruilen voor iets lekkers, alles. Ook heeft Vico me heel lang laten geloven dat hij niet met andere honden overweg kon. Hij heeft er heel wat gehapt, soms met nare gevolgen: een scheur in het oor van een jonge Rottweiler, een winkelhaak in de flank van een Dobermann, een scheur in de lip van een Boxer en een Lama!! Ik keek niet goed, dacht dat hij zomaar hapte. Ik heb alles gelezen wat ik maar te pakken kon krijgen over het gedrag van honden. Toen zag ik pas, dat Vico wel degelijk waarschuwde. Hij trok altijd zijn lippen op, zonder te grommen. Als de ander daar niet op reageerde (hetgeen dus vaak gebeurde) had hij geen pardon en hakte erin. Hij kon ook niet tegen drukke honden (dus heel vaak pups!). Hij kon tegen nog meer dingen niet: brommers, motoren, fietstassen van postbode en krantenjongen. Hij ging er altijd achteraan als hij de kans kreeg en hapte! Ik heb vaak gedacht: waar ben ik aan begonnen!! Maar er stond ook iets anders tegenover. Ik kon Vico overal mee naar toe nemen, hij was een voorbeeldige hond: in de tram, bus of trein, in een restaurant of op een terrasje en op de camping! Heerlijk vond hij het in een tent. Het opzetten en afbreken was dan wel weer eng (dat geluid van de stokken!) maar verder, heerlijk!! 10 Jaar is een lange tijd, niet alles kan verteld worden, het zou niet stoppen. Vico is nooit een heel actieve hond geweest, ook niet toen hij jong was. Al redelijk vroeg kon hij plotsklaps tijdens het rennen stoppen en niet meer verder willen spelen. Ik heb nooit geweten waarom, want hij jankte op piepte nooit. De laatste 3 jaar ging hij steeds slechter lopen, op het laatst liepen we zoals een klein kindje leert lopen, voetje voor voetje. Ook toen piepte hij niet. Hij kreeg iets in zijn oor wat hem slecht deed horen en werd dement, volgens de dierenarts. Op 3 meter afstand kon hij me kwijt raken, hij hoorde niet meer waar mijn roepen vandaan kwam. Daar was nog allemaal mee om te gaan maar ik dacht wel al vaak aan het moment waarop ik afscheid van hem zou moeten nemen en dan kreeg ik het helemaal benauwd: wat moet ik zonder hem, dat red ik niet. Intussen had ik de site van Collies & Co in nood al een paar jaar gevolgd, me steeds afvragend of ik een van die lieverds erbij zou nemen. Steeds had ik redenen om dat niet te doen. Ik had er wel over nagedacht wat voor een hond ik zou willen: een collie is zo mooi en iedereen vindt zo'n hond leuk (kijk, daar loopt een lassiehond!), maar dat lange haar!! Vaak was Vico aan de diarree (wat wil je met zo'n hond die alles eet!!) en dan had ik een werk om het schoon te krijgen. Hij heeft kammen en borstelen nooit leuk gevonden, dus dat was ook altijd een hele onderneming. Tot begin 2005: toen heb ik een aantal weken achter elkaar een hondje op deze site zien staan dat me niet meer los liet. Zo zag ze eruit:
.................................................................................................
Maza, heette ze. Een Colliekopje, kort haar, een teefje, een schatje! En toen was de kogel door de kerk. Ze bleek nog in Bosnië in een asiel te wonen en zou pas in april naar Nederland komen. Als het zou gaan met Vico samen, zou ze bij ons mogen komen wonen. En zo is het gegaan. Vanaf het eerste moment ging het ontzettend goed met die 2 samen. Maza kent de hondentaal zeer goed, Vico hoefde maar te kijken en zij begreep hem. Maza blijkt inderdaad het schatje wat ik dacht dat ze zou zijn: vrolijk en blij. Ze heeft van alles meegemaakt in Bosnië maar overwint haar angsten wonderwel. Iedereen die haar ziet wordt verliefd op haar. Op de foto hierboven is ze nog in Bosnië en is ze denk ik wat jonger dan toen ze kwam (ze is 2 jaar nu, in maart geworden).
Inmiddels is ze vreselijk in de rui geweest en heeft nu een mooie, glanzende vacht, zachter dan toen ze kwam. Vico en Maza zijn echter maar 1,5 maand samen geweest. Toen moest ik Vico laten inslapen, hij begon mensen (inclusief mezelf) te bijten. . De laatste wandeling samen was aandoenlijk en voor mij heel emotioneel.
En nu ga ik verder, alleen met Maza. Zij maakt het voor mij een stuk gemakkelijker om dat te doen. Het is een scheetje en heeft een ontzettend zacht karakter. Er is geen sprake van wispelturigheid, onverdraagzaamheid (er mag alleen gaan andere hond het huis binnen, dan vliegt ze er bovenop!). Ze is precies op tijd in mijn leven gekomen, wonderlijk he! Na het ingewikkelde karakter van Vico, een makkie. Hij heeft me veel geleerd, over honden, mijn Vico.
Dank je wel schat, ik zal je nooit vergeten!




Maza is een nieuw leven binnengestapt, dankzij de site van Collie & Co en ze geniet er met volle teugen van (en ik van haar), kijk maar, hier op het strand. Ik zal af en toe verslag uitbrengen van ons leven samen. En ik ben door haar lid geworden van de club van 100 (zie de site) en vraag iedereen, dat ook te doen. Je helpt er zoveel dieren mee, die allemaal zo'n verhaal hebben. Groetjes Myriam en Maza (en Pitchou, de kat). .................................07.09.05

NAAR BOVEN !


Lieve Edy of te wel Sjeetje,

geboren 17-06-1993

overgegaan op 03-09-2005

Wie meer over deze kanjer te weten wil komen kan een kijkje
nemen op de pagina 'Info & EHBO' op deze website
- zie collie in de rolstoel.

Jij, met je mooie bruine ogen, je lieve snuit en je rechtopstaande oortjes,
Jij, was zo mooi en lief toen ik je met 8 weken ging halen,
Jij, hebt ons altijd door goede en slechte tijden geholpen,
Jij, die altijd met de knuffels rond rende,
Jij, die toen Oma ''Oos'Mam", bij ons kwam wonen nadat haar beide benen geamputeerd waren, altijd waakte over haar 4 jaar lang,
Jij, die 3 jaar de ziekte van Cushing had en het zo goed deed op de medicatie van Dierenarts Michel Willems,
Jij, die de mascotte werd van Michel,
Jij, die de laatste 24 uur vocht als een Leeuw, en het net niet redde,
Jij, die ons alles was,
Jij, wat missen we jou, we kunnen het niet onder woorden brengen,
Jij, jij bent nu in de Dierenhemel, en rent daar naar Oma ''Oos Mam", J
J ij, jou baasje en vrouwtje zien en knuffelen elkaar weer eens,
Jij, je bent en blijft in ons hart, herinneringen en dromen.
Vaarwel lieve Sjeet, en bedankt voor alle liefde en vriendschap.
Jouw baasje en vrouwtje Har en Jose.

NAAR BOVEN !

Wie herinnert zich PONGO nog, die in het asiel Den Bosch zat?
Hij zat er samen met een andere collie en bleef alleen over, tot Emilie kwam. (Aanm. Collie in Nood)

Een van mij twee collies overleed eind mei en via Collies in Nood heb ik toen Pongo gevonden in het asiel in den Bosch. Ik belde op een zaterdag en ik kon meteen samen met mijn andere collie Emma komen kijken. Toen Emma en Pongo samen op een speelweide stonden werd er heftig gekoketteerd tussen de 12 jarige dame en de 8 jarige heer. Dat zat dus wel goed. De volgende dag, 17, juli kon ik Pongo een dag op proef mee krijgen.
Er was gezegd dat hij niet van autorijden hield maar er waren geen problemen onderweg. Thuisgekomen werd er kennis gemaakt met de katten waarbij de oudste kat meteen liet weten de baas te zij door Pongo een tik (geen haal) op zij snuit te geven en er werd natuurlijk enorm gesnuffeld. Na enige tijd ontspande Pongo zich en ging lekker liggen slapen.

Na een gezellige wandeling moets ik em weer terugbrengen naar den Bosch maar ik wit dat hij meteen weer mee "naar huis" zou gaan. Aangekomen in het asiel werden alle formaliteiten afgehandeld en mocht ik Pongo officieel meenemen. Tijdens het opmaken van de papieren merkte de asiel medewerkster op, dat Pongo in die paar uur een andere hond geworden was. Was hij in het asiel altijd gespannen en alert, nu straalde hij veel meer rust uit. Dat deed mij goed.
Het gaat nu na 5 weken prima met Pongo.
Wanneer ik met hem wandel kan hij op het verwilderde landje heerlijk los lopen. Wanneer hij voor me uit loopt kijkt hij wel iedere 10 meter achterom of ik er nog wel ben en wanneer hij me niet ziet komt hij als een gek aangerend met zo'n gezicht van: waar ben je! Dat loslopen kon ik al binnen een week doen want hij let niet alleen op waar ik ben maar hij is ook reuze gehoorzaam en komt meteen wanneer ik hem roep. In de "bewoonde wereld" moet ik hem wel vaak aan de lijn doen, iets wat hij overigens heel prettig vindt want hij komt kwispelend op me toe om de riem aan de halsband te doen, Hij is helaas nog wel eens lelijk naar andere kerels vooral wanneer dat rote honden zijn maar daar is goed mee om te gaan. Hij vindt autorijden heerlijk maar dat komt misschien ook omdat we met de auto doorgaans fijne dingen gaan doen zoals naar het zweefvliegveld Terlet op de Veluwe waar hij van iedereen veel aandacht krijgt (en vraagt). Hier thuis speelt hij veel met tennisballen, vooral wanneer ik aan het stofzuigen ben, Hij legt de bal dan in mijn buurt en gaat er met half geloken ogen naar zitten kijken in de hoop dat ik iets met de bal doe. Ik ben enorm blij met deze lieve gezellige hond en ik heb het idee dat hij ook erg blij is met zijn nieuwe plekje. Zelfs Emma, die toen mijn vorige collie overleed zeer tevreden was dat ze het rijk alleen had, vindt het allemaal prima, dat maak ik tenminste op uit het feit, dat ze weer veel actiever is geworden en geniet van de lange wandelingen die we maken.
Æmilie de Jong - Arnhem 16 augustus 2005

NAAR BOVEN !

Hier onze Cody(1 jaar oud) die maar geen afscheid kan nemen van de bank waar hij het afgelopen jaar "illegaal" op heeft geslapen. Een jaar geleden hebben we Cody via Mevr Anna Schmidt van Collies & Shelties in Not in Hoogstede, Peuli Hof (Duitsland) op gehaald. Een fantastische hond maar ook een flinke dikkop, dat wordt hem merendeels afgestraft door onze 10 jarige collie mix Tessa en onze ong 8 jarige "wetenweniet" mix Nina. Onze 2 dames hadden de bank alvast voorgewarmt voor Cody die er afgelopen jaar dus bijkwam en ja dan heeft zo'n bank het snel gehad als er geen mensen maar drie honden op liggen. Je kan dus wel raden waar wij mensen zaten !!!!!!!.
Groetjes uit Urmond van Tessa, Nina, Cody en onze 4 katten.

Ingezonden juli 2005

NAAR BOVEN !

Hallo,
ook wij hebben onze lieve hond Silas gevonden via uw site. We wonen zelf in Zwolle maar zijn naar aanleiding van de foto's op uw site naar Maastricht gereden (Gebhardt Stichting) om hem op te halen. Silas heette toen nog Zorro. Het gaat nu heel goed met hem. We hebben zes katten en hij vindt het leuk om met ze te spelen. Als we naar de boerderij gaan waar onze paarden staan, leeft hij zich helemaal uit. Rondrennen, in de modder rollen, paardepoep eten (bah!) etc. etc. We hebben een paar foto's toegevoegd, zoals u kunt zien ziet hij er fantastisch uit. Kortom, we zijn erg blij met hem.
Groetjes, Katelijne, Manon en Hessel
Aanmerking CCiN: Het is altijd weer een heerlijke ervaring achteraf te zien hoe goed de honden van de CCiN pagina's terecht zijn gekomen. Via deze weg willlen wij dan ook iedereen bedanken, die de moeite hebben genomen iets over 'hun' hond in te zenden. Wel goed uitkijken met het eten van paardenpoep, na te lezen op deze pagina - het kan gevaarlijk zijn ! (Ingezonden mei 2005)

NAAR BOVEN !

Zaterdag 5 maart 2005 kregen wij deze foto's van Irene toegestuurd. Smokey laat weer iets van zich horen en zien, zijn ze niet mooi ? Wij zijn apetrots op 'onze' charmeur ! Bedankt voor de mooie foto's, Irene. Groetjes Frans en Teya- Collie & Co. in Nood

Hoi Teya en Frans,
Stuur jullie wat foto's van Smokey in de sneeuw.We hebben hier best veel sneeuw gekregen. Zo'n 50 cm. Afgelopen nacht is er ook weer een laagje bijgekomen. Op de foto waar de sneeuw op zijn snuit zit is zijn eerste kennismaking hier met de sneeuw. Op de andere foto waren 2 grote gaten gegraven in de berg in de tuin waar meneer zich van het ene gat naar het andere gat voort trok met zijn ene poot. Dat tweede gat was niet zo groot dus daar moest hij zich echt door heen trekken! Hij wilde dit echt zelf allemaal doen. Hij werd alleen geroepen. Prachtig gezicht! En bij de laatste foto is hij er bij gaan liggen eventjes, toen was hij moe! Hij heeft het zo naar zijn zin! Dat merk je echt aan alles!! Het is ook zo'n heerlijk beest!
Groetjes Irene en de 4voeters

 
Wie meer over Smokey wil weten, gaat naar 'Onze nieuwe stek' en klikt op zijn foto, op deze pagina staat ook nog een stukje over hem :-).

NAAR BOVEN !

Iedereen herinnert zich vast nog ALE - de colliereu van 8 jaar oud uit Zuiditalië, die bij een Duits/Italiaanse dierenbeschermingsvereniging terecht kwam, nadat enkele mannen met z'n allen deze collieheer in een kanaal hadden gegooid. Deze mannen vermaakten zich bijzonder goed bij het observeren van Ale, die om zijn leven vocht in het kanaal en er op eigen kracht niet uit kon komen. Na een tijdje verloren de mannen de belangstelling en kon Ale door echte dierenvrienden uit het kanaal gered worden. Hij kwam op de websites van diverse stichtingen en verenigingen om op deze manier een nieuw tehuis voor Ale te vinden, maar bijna niemand zag het zitten met deze reu die Leishmaniosis-positief is. Ale heeft de uitwendige vorm van deze zuidelijke ziekte die niet besmettelijk en met tabletten goed te behandelen is in Ale's situatie. Nadat hij al een behoorlijke tijd op onze website stond, kwam er toch een reactie voor hem uit Lisse-NL. Monique, Niels en de colliemeiden wilden hem graag opnemen en schrokken ook niet van zijn aandoening. Na gesprekken over en weer tussen John in Italie en Monique in Nederland werden wij gevraagd, een voorcontrole af te nemen in Lisse. Dat hebben wij graag gedaan en nu is Ale alweer bijna 3 weken in Nederland en het gaat hem goed- zo te zien op de foto's ;-).Ale heet nu inmiddels ALEX en heeft daar geen enkele moeite mee, wel heeft hij wat moeite met de katten - Alex is geen kattenvriend. Een pluim voor deze mensen uit Lisse die het aandurfden een zieke en niet meer piepjonge hond uit het buitenland een nieuw tehuis te bieden, in eigen land had Alex geen enkele kans meer gehad.(Verslagje van Collie & Co. in Nood) ....................(ingezonden 04.03.05

NAAR BOVEN !


Dit is het verhaal van Gibbon, de Leonberger die een tijdje bij C&CiN op 'Andere rassen' heeft gestaan.

Zaterdagochtend 19 februari 2005, konden we Gibbon eindelijk ophalen in Duitsland. Hij werd met een transportwagen met nog ongeveer 10 honden van Spanje naar Duitsland vervoerd. Na veel files en sneeuw kwamen we heel toevallig gelijk aan met de wagen waar Gibbon in zat. De transportwagen ging open en ik zag meteen vooraan Gibbon in een box zitten. Ik moet zeggen dat we wel een beetje zijn geschrokken toen de box open ging. Hij was groooot, groooot... ! En mager !
Hij zag eruit als een zwerver, vol met dreads... Daar zijn we een stukje gelopen en alles ging goed. Hij liep netjes mee.
In de wagen getild en op naar huis.... Hij rook verschrikkelijk smerig ! Maar goed daar kan hij ook niets aan doen. Onderweg nog een paar keer gestopt om hem uit te laten.
Het was namelijk nog een rit van 4 a 5 uur. En hij had er net 15 uur opzitten... Het enigste waar we ons nog zorgen over maakten waren de katten thuis. Hoe zou Gibbon daar op reageren? Want die kende hij niet. Nou, thuis aangekomen hebben we hem nog maar een tijdje aan de lijn gehouden voor het geval dat. Maar alles ging heel erg goed. De katten voelden blijkbaar aan dat hij oke was en lieten het allemaal over zich heen komen. Hij is nu een week hier (26.02.2005) en tot nu toe gaat het echt voorbeeldig !Hij is gek op de katten....gelukkig. Hij wil met ze spelen en wast ze soms zelfs. Volgens de dierenarts ziet hij ze als puppies waar hij over moet hoeden. Hij gedraagt zich als een pappa... Wie had dat verwacht? Bij de dierenarts hebben we hem gewogen. Hij weegt nu 38 kilo en dat is heel weinig voor zo’n grote kerel. En dan nog te bedenken dat hij zelfs al een beetje aangekomen is... Een gezonde Leonberger reu weegt tussen de 60 en de 70 kilo. Dus er moet nog zo’n 20 a 25 kilo erbij, niet te geloven hè? Maar hij eet nu echt verschrikkelijk veel. Dus dat komt goed. Toen hij in Spanje nog in het Dodingsstation zat at hij haast niet. Alleen soms wat brood... En dat kun je goed merken, als je hem aait dan voel je alleen maar ribben en vooral die op zijn heupen steken heel erg uit. Door de lange vacht wordt dat goed gecamoufleerd. Je kan merken dat hij het nu heel erg naar zijn zin heeft. Eergisteren waren we in het park aan het wandelen en renden we een stukje, en Gibbon maakte van die vreugdesprongetjes. Was echt leuk om te zin ! Hij vraagt ontzettend veel aandacht, elke keer als je naar hem kijkt dan staat hij meteen voor je. Ben je aan het aaien en je stopt dan krijg je meteen zijn hoofd onder je arm, om te zeggen ‘Niet ophouden, doorgaan...’ Ook maakt hij pogingen tot spelen ! Het ziet er ontzettend grappig uit. Een beetje slungelig en nog ongecontroleerd. Hij heeft nog niet echt door wat hij er mee aan moet. Je kan echt goed merken dat ze nooit iets met hem hebben gedaan. We hebben het idee dat hij veel dingen nu voor het eerst doet. Net als op een bot kauwen. Dat doet hij heel raar. Niet zoals normale honden die een bot tussen de voorpoten pakken. Dat heeft hij nog niet zo goed begrepen.... Je kan goed zien dat hij van elke seconde nu geniet. Hij wil alles mee maken en overal bijzijn. Soms zie je dat hij aan het vechten is tegen zijn slaap en probeert om zolang als hij kan wakker te blijven om maar niets te hoeven missen. We hebben echt het gevoel dat we een pup van 6 jaar in huis hebben !
Groetjes Nathalie uit Tilburg
.......................................................(ingezonden 26.02.05)

NAAR BOVEN !

A Dog Owner's Prayer (Auteur ?)

O Lord, don't let me once forget
how I love my trusty pet --
Help me learn to disregard
canine craters in my yard.
Show me how to be a buddy
even when my sofa's muddy.
Don't allow my pooch to munch
postal carriers for lunch.
Shield my neighbor's cat from view,
guide my steps around the doo.
Train me not to curse and scowl
when it's puppy's night to howl.
Grant I shan't awake in fear
with a cold nose in my ear.
Give me patience without end--
Help me be "A Dog's Best Friend."
(Gevonden op het internet - Teya)

NAAR BOVEN !


Beste Teya en Frans,


ongeveer een jaartje geleden ben ik voor het eerst op jullie site terecht gekomen. We hadden toen zelf net een jaartje een hondje uit het asiel en af en toe speelde bij mij de gedachte om er een hondje bij te nemen. Maar ja, die beslissing neem je natuurlijk niet zomaar en we besloten nog even te wachten. Ondertussen had ik wel kennis gemaakt met jullie site en ik kon het niet laten wekelijks een kijkje te nemen naar de nieuwe hondjes, wie er een nieuw thuis had gevonden en de mooie en ontroerende verhalen op jullie site, die ook bij mij menig traantje hebben doen opwellen. Een aantal maanden gelede was ik wederom op jullie site aan het kijken en werd ik getroffen door het fotootje van Bessy. Een kleine sheltie kruising, die echter wat gezondheidsprobleempjes had. Eigenlijk was ik toen al verkocht, maar we zaten toen in een hele drukke periode. Toen het in september/oktober wat rustiger was, was Bessy van de site verdwenen. Gelukkig ze had een nieuw thuis, maar eigenlijk vond ik het ook wel jammer. Het begon toen eigenlijk wel steeds meer te kriebelen een tweede hond, dus meerdere malen per week een bezoekje aan jullie site. En toen ineens..was ze daar weer: Bessy een kleine kruising sheltie!

Het klinkt misschien raar, maar mijn hart sloeg zowat over! Maar goed het beestje had volgens de omschrijving suikerziekte maar dit was verder goed te behandelen, en verder moest het wel een schatje zijn! Toch maar even goed over nadenken, want ja, suikerziekte is natuurlijk toch niet zomaar een ziekte. Op het internet informatie opgezocht en daaruit bleek dat onder de juiste omstandigheden hondjes met suikerziekte een net zo mooi en lang leven kunnen hebben als een gezonde hond. Pfff..het is dus mogelijk. Maar toch..past het in onze situatie..past het bij onze lieverd Felix (ook niet de makkelijkste met andere honden, maar dan voornamelijk andere reuen, alhoewel hij bij teefjes ook erg opdringerig kan zijn!). Naar lang nadenken...nog eens nadenken en nog eens wikken en wegen hebben we afgelopen weekeinde de beslissing genomen: we gaan het proberen! Toen we er toch op stonden om een kleine donatie te geven, wilden ze daar eigenlijk niets van weten. gelukkig hebben ze het naar wat aandringen aangenomen, want deze mensen hebben toch echt met pure liefde voor Bessy gezorgd! De terugrit naar Nederland ging geweldig goed: braaf heeft ze de hele weg bij Robin op schoot gelegen. Thuis gekomen hebben we Bessy met Robin afgezet op een veldje vlak bij huis en ging ik onze Felix halen. Toen Felix Robin en Bessy in de gaten kreeg werd ie helemaal wild...en begon al te piepen zoals ie wel vaker doet als ie wild is van een teefje! met moeite een beetje teruggehouden, want we wilden Bessy niet teveel overrompelen , maar we wilden Felix ook de kans geven om aan haar te ruiken. Eenmaal binnen thuis beide toch maar los gelaten en zoals verwacht dook onze Felix meteen op de achterste van Bessy om hevig te gaan snuffelen enzovoort (beetje seksueel gefrustreerd denk ik wel eens, maar ja...ongecastreerd dan wil je misschien ook wel eens)..en wat gebeurde er tot onze verbazing: dat kleine tengere hondje trok haar lipje op...gromde wat, en Felixje maar doorgaan..Ja niet dus, dacht onze Bessy en een uithaal...Oeps dat had ie niet verwacht, maar Felixje is een volhouder (Felix heeft trouwens veel weg van Bessy, maar dan ietsje groter) dus nog eens..en nog eens..maar onze Bessy laat zomaar niet over zich heen lopen. Goed zo meid...eindelijk een meissie dat onze Felix de baas kan. En tot onze grote verbazing was Felix dezelfde avond al rustig. Het begin was er, maar we hebben nog een lange weg te gaan. vandaag zijn we bij de dierenarts geweest, want het suikergehalte is nog steeds veel te hoog, waardoor ze erg mager en niet helemaal zindelijk is. Ook heeft ze een afwijking aan één oogje. Ons maakt het allemaal niet meer uit: wij hebben hart in ons hart gesloten. Samen met de dierenarts proberen we nu de suikerziekte onder controle te krijgen. Dit is wel erg lastig, omdat we natuurlijk ook een andere hond hebben welke een wat ander dieet en andere eettijden heeft. Ook is onze Felix geen snelle eter dus we moeten ze echt apart laten eten want anders gaat Bessy er met het eten van Felix vandoor en dat is ten strengste verboden. We weten dat het niet makkelijk zal worden, maar als het contact met Felixje zo goed blijft als het nu is en we de suikerziekte onder controle kunnen krijgen zullen we het met z´n allen superfijn gaan hebben. Wellicht zijn er nog meer mensen die ervaring hebben met hondjes met suikerziekte in combinatie met een gezonde hond in huis (snoepjes geven mag bijv. ook niet, dus we weten nog niet goed hoe we hier mee om moeten gaan, met onze huidige hodn, die we op basis van beloning ook trainen). Misschien kennen jullie iemand die ervaringen et ons wil uitwisselen? Het is nu maandagavond en beide beestjes liggen fijn te slapen! Hopelijk kan ik jullie in de toekomst nog meer goed nieuws melden! Hardstikke bedankt voor jullie enrom goede site, waardoor wij de mogelijkheid krijgen om Bessy een kans te geven!
Liefs, Wendy en Robin Marijnissen Felix en Bessy (ingezonden december 2004)
Aanm.CCiN:
Zijn er mensen die ervaring hebben met een hond met suikerziekte en hun ervaringen graag willen delen met Wendy en Robin, kunnen deze mailen naar: robinwendy@zonnet.nl

NAAR BOVEN !

Hallo Frans en Teya, hier het beloofde verhaal (is wat lang geworden) over Yentha en Cabouche.
Het is alweer bijna twee jaar geleden dat hun oude bazin ze bij ons thuis kwam brengen. Ik kan me niet herinneren ddat ik ooit zulke dubbele gevoelens heb gehad! Wij , natuurlijk dolblij met deze twee mooie meiden, zij verschrikkelijk verdrietig dat ze er afstand van moest doen. Hoe het allemaal begon..pfffff
Ik heb jullie site destijds gevonden omdat ik voor mijn ouders op zoek was naar een collie. Al zoekende merkte ik dat ik de gezelligheid van een hond wel erg miste. We werken echter allebei en dat is voor een hond geen prettig thuis!. Emad kreeg echter werk in ploegendienst..ha (mogelijkheden dacht ik....)we hadden alleen afgesproken dat we met een hond zouden wachten tot het zeker was dat hij bij dat bedrijf kon blijven. Ondertussen bleef ik wel op de site kijken..en prachtige honden kwamen en gingen..maar ja ..ik moest wachten. Tot ik yentha en cabouche zag staan. Twee meiden van 6 jaar van 8 jaar. Opeens dacht ik.. we hebben ruimte zat..we kunnen er ook wel twee nemen..die aan elkaar gewend zijn.. De volgende dag kwam mijn man met het goede nieuws. Hij kon blijven bij het bedrijf..mijn antwoord?..Ik heb al twee leuke honden gezien. Twee weken later zaten we op de bank met twee prachtige collies. De eerste weken was natuurlijk wennen voor de meisjes. Cabouche was 8 jaar en wij zijn voor haar al het derde thuis (de vorige bazin had haar opgenomen omdat het anders een laboratoriumhond zou worden..verschrikkelijk toch..mijn meisje ..in zo'n hok). Yentha...ach ja.. wat kunnen we zeggen over yentha...
Mijn man noemt haar altijd het "blondje"..ik denk dat dat al wel genoeg zegt! Cabouche was intents verdrietig, maar is nu de beste vriendin ooit. Waar ik ook ben , daar is zij ook! Ze luistert als ze niets beters te doen heeft, snuffelt graag uren..dan sta ik een kwartier te wachten bij een gat dat ze aan het graven is ( kwartier is echt niet overdreven), uiteindelijk roep ik haar.. kom op..we gaan!!! en dan kan ze nog zo kijken van :jeeeehhh, ik mag ook niks..pfff..moet ik alweer komen..mens , wat ben jij ongeduldig. Yentha ...laten we maar zeggen dat wandelen niet haar grootste hobby is! Ze is slecht gesocialiseerd. (6 maand oud , toen ze door de oude bazin werd gekocht. ............lees boven rechts verder .....

.ze kwam uit een donkere schuur waar ze verder niets hoorde,of zag..) Een hondekenner weet dat er dan nog weinig aan te doen is. Ze is echt overal bang voor.. Dit was ons al door de vorige bazin vertelt..maar ja je denkt altijd..bij mij gaat dat wel over..ik heb ervaring met honden...puh was ben ik daar van terug gekomen zeg! Ik heb staan huilen en geroepen..Yentha , wat doe ik in vredesnaam verkeerd..kom toch eens gezellig wandelen.. maar nee hoor.. riem los, omdraaien en weer naar huis rennen! Soms ging het goed en dacht ik..ja.. zie je wel ik heb het door... dan ging het weer mis (reden nog steeds niet bekend) en dan stond ik weer elke wandeling..alleen met cabouche omdat Yentha er weer vandoor was....naar huis! En nu..ik durf het bijna niet meer te hopen..hebben we het.. Het is al bijna 6 maand geleden dat ze weg is gelopen! jaaaaa.. zelfs in deze periode..geknal buiten.. (in Duitsland wordt helaas nog veel gejaagd) is ze zo ver dat , als ze bang wordt , ze gauw bij me komt zitten zodat ik haar aan de riem kan doen..wauw.. (wel afkloppen want morgen kan ze wel weer in haar oude patroon vervallen!) Maar wat een heerlijke meiden! We hebben echt geen seconde spijt gehad! Elke morgen wordt ik gewekt door een heeeerlijke kus van Cabouche en een harde poot op mijn kop van yentha. Vervolgens begint het half uurtje zingen..(Cabouche kan echt prachtige geluiden maken..hele nummers zingt ze 's morgens) Dan gaan we wandelen..dan ga ik naar mijn werk , dan wandelt Emad met ze en gaat die naar zijn werk, en dan slopen zij..iets (mand, kerstboom, kussen ) of ze helpen me alvast met de was uit de wasmand halen.. of ze brengen de vieze sokken de kamer in, ze verplaatsen de hondenmand, halen de oude kleden vast van de bank (in 2 uur) ..ze zijn in ieder geval lekker druk! Dan kom ik weer thuis..ga wandelen, inventariseer de schade..moet vaak verschrikkelijk om ze lachen! (Weten jullie wel hoeveel inhoud een kussen heeft?..heeeeeel veel!)Nou ja , had het maar geen kussen moeten worden! En dan zitten we gezellig met zijn drieen op de bank..past precies! Mocht ik na de laaste avondwandeling op de bank in slaap vallen dan wordt ik tegen 23 .00 uur wakker gekust..hmmm slubber....en lopen de dames alvast naar de slaapkamer. (uuh wakker worden..we willen op ons kleed in de slaapkamer...) Zoals jullie wel kunnen lezen zijn ze al prima gewend. We houden nog steeds contact met de oude bazin..zodat zij ook weet hoe het met haar meisjes is..
Jullie doen echt geweldig werk! Bedankt dat jullie ons bij elkaar hebben gebracht!
Heel veel groetjes Emad , Davina , Cabouche, Yentha en Loulou (kat..die het iets minder vond ..die rare beesten in huis..maar nu is alles o.k) ps. de foto is genomen tijdens onze laaste vakantie in Frankrijk...

Ingezonden december 2004

NAAR BOVEN !



V.l.n.r. achter Sharon - Mitch - Laika voor


Laika is een exnoodcollie van Stichting Collie & Co in nood.

Hallo dierenvrienden
Bij deze het verhaal van Laika "onze Belg"die wij sinds Pasen vol trots de onze mogen noemen. Sinds enkele jaren waren we in het bezit van 3 schitterende collies, de oudste (Kelly) sinds we getrouwd waren (14 jaar), Sharon sinds 10 jaar (als pup) en Mitch sinds 4 jaar. Kelly was acht maanden toen haar eigenaar besliste dat ze maar weg moest, Sharon kwam 4 jaar daarna, haar broer Mitch (uit hetzelfde nest) kwam als 6-jarige bij ons, nadat zijn vorige eigenaar vond dat hij niet meer binnen de gezinssituatie paste. Eigenlijk vonden wij dat er plaats genoeg was voor 4 honden (er zijn immers ook mensen met 4 kinderen, nietwaar) en dat een "kansarme"hond een kans verdiende en zo viel ons oog op een collie uit Griekenland met leichmaniose (een aandoening via een zandvlieg). Dit mocht geen probleem zijn, als wij niet zeker wisten dat dit niet besmettelijk was voor onze andere honden. 100 % duidelijkheid leverde dit niet op en het zekere voor het onzekere nemende, zagen wij hier toch vanaf. Toen kwam Laika in beeld, 5 jaar oud, in bezit van een mevrouw, die afstand van Laika wilde doen omdat zij problemen had met haar andere teefjes. Laika zou agressief zijn naar de andere teefjes. Frans en Teya van St. Collie & Co. In Nood zaten te springen om een pleeggezin dat Laika kon opnemen en zo zijn we overeen gekomen, dat wij Laika op zouden nemen. Als het klikte met ons en de collies, mocht zij blijven - als niet, zou zij bij ons blijven tot er een ander tehuis voor haar werd gevonden. Wij zijn niet geschikt als pleeggezin, een keer in huis is voor altijd in huis is onze instelling, dus wij hoopten dat het zou klikken. Een gearrangeerde ontmoeting ,op paaszondag ,vond plaats tussen Laika en onze andere honden, natuurlijk begrepen zij niet dat ze vanaf dat moment samen verder gingen…………… Sociaal als collies zijn, ging alles goed. Eenmaal thuis, zocht Laika mij op (ze zou een vrouwenhond zijn) en gaf mij voortdurend pootjes. Laika stonk heel erg naar van alles en nog wat, maar beslist niet prettig. Eerst 2x keer bij ons in bad, nog steeds stonk zij, trimsalon gebeld, samen met mijn man daar gewassen en gedroogd, en zie daar een frisse Laika, alvast van heel veel klitten en wol verlost. Moe dat zij was van zoveel indrukken op een dag, sliep ze….. In de dagen erna bleek ze een schuwe, maar vooral lieve en innemende hond. Een typische vrouwenhond was ze niet meer, ze klampte zich vast aan ons vast en bezoek werd met argwaan bekeken. Eenmaal vertrouwen gewonnen, klitte ze aan je vast. Geen teken van agressie, noch naar onze andere honden, mensen incl. kinderen. Even later werd ze loops, wat een tijdelijk probleem opleverde met onze niet gecastreerde reu, echter na dit doorstaan te hebben, hebben we haar laten steriliseren. Heel snel paste ze in ons gezinnetje, een tikkeltje jaloers, zoals Sharon ook, maar ze blijkt een geweldig lieve hond te zijn. In juni stierf Kelly, zomaar en heel plotseling, na bijna 14 jaar. Door haar aanwezigheid heeft Laika er zeker voor gezorgd dat wij dit verlies konden dragen. We zijn heeeeeeel erg blij met dit Belgisch meisje en hopen dat we nog lang van haar mogen genieten.
Groetjes uit Kerkrade-Limburg van Martin en Tessy ..... 14.08.04

NAAR BOVEN !

SMOKEY was op bezoek in Brunssum

Op 22.06.2004 verwachtten wij hoog bezoek uit het Noorden, en wel uit Friesland. Jaja, Smoke zou komen, samen met zijn baasjes John en Irene en zijn colliemaatje Tanja. Na urenlang wachten ( want de tijd gaat dan natuurlijk niet snel genoeg voorbij), zagen wij de auto voorrijden met het gezelschap. Het hele stel stapte uit - Smoke moest natuurlijk geholpen holpen - uit een VW Caddy springen op één poot is niet zo slim, maar Smokey doet het nog steeds het liefst allemaal alleen. Hij liep ons straalvoorbij en wij dachten : Hij herkent ons niet meer, dat is dus eigenlijk het beste wat kan gebeuren, omdat het betekent dat hij het gewoon beregoed heeft, maar toch stak het een héél klein beetje :-). Dus werden er eerst een paar plasjes gedaan op 'zijn' grasveldje en gingen wij met z'n allen naar binnen. Het geknuffel kon beginnen, want hier herkende hij na een poosje weer het een en ander. Wij hebben hem lekker zijn gang laten gaan en ondertussen heerlijk met Tanja zitten smoezen en gekletst en herinneringen opgehaald met John en Irene. Onze 'boys' hadden we voor de zekerheid even buiten op het terras gezet, want het blijven toch 'mannen', ook onze Smoke :-). Tanja, Purdy en Jenny waren in huis en op de foto kun je zelf zien hoe Purdy erover dacht :-). Smokey is niets verandert, hij is nog altijd de eigenwijze, lieve en aanhankelijke charmeur, die binnen een paar seconden je hart weet te veroveren. Hij weet zich prima te handhaven met één voorpootje en staat zijn mannetje waar HIJ het nodig vindt. Dat wil nog weleens verschillen met de mening van John en Irene, maar goed - daar komen ze dan ook wel weer uit samen. Je kunt aan Smokey zien, dat hij ontzettend goed in zijn vel zit, zijn vacht glanst, hij is heerlijk ontspannen en klimt ook gerust de bank op, als hij de kans krijgt.
Kortom - bedankt John en Irene, dat jullie die lange reis van ruim 3 uur er voor over gehad om ons een onvergetelijke dag te bezorgen.
Heel veel liefs - Frans en Teya en Co.
- Smokey was een exnoodcollie van Stichting Collie & Co in nood
Ingezonden 06.07.2004 Collie & Co.

NAAR BOVEN !


Hallo, hier een verhaaltje over onze Gina, een bordercollieteefje van bijna 2 jaar.
Onze Gina Na in totaal 5 uur gereden te hebben, kwam Gina vrolijk binnen gestapt. Met een zelfverzekerdheid die je absoluut niet verwacht bij een pup van 10 weken. Ze keek eens rond, en besloot dat ze 't hier in het verre Brabant ( Gina komt uit Limburg) wel leuk ging vinden. Zelfs op zo'n jonge leeftijd begreep ze precies wat je van haar verwachtte. We begonnen pas aan de puppycursus toen ze 5 maanden was, met 9 maanden had ze er puppy,beginners en gevorderden opzitten! Maar ze had er ondertussen schoongenoeg van. Ze deed alles prima, maar er zat voor haar niet genoeg actie in. Wel eens een pup van 6 maanden over een A-schutting heen zien vliegen?? Nou, onze Gien deed dat. De reactie van de trainers was dan ook: Daar moet je behendigheid mee gaan doen!!! We vonden het erg jammer dat we daar nog zo lang mee moesten wachten maar we zijn toch met 11 maanden alvast gegaan. Volgens de dierenarts kon Gina het best aan, ze liep ook al naast de fiets. Dus wij naar behendigheid. We kwamen daar in een groep met honden te zitten die er allemaal al 10 lessen op hadden zitten, en voor de tweede keer bezig waren, ze vonden het allemaal zo leuk. Vooral het spelen NA de cursus. Gina dacht daar dus absoluut anders over, de eerste les nog vloog ze over alles heen, en paaltjes? Die zien we niet, die tunnel lokt... Wij thuis paaltjes oefenen met fietsenrekjes op de markt, ze kreeg de smaak te pakken. En ja hoor, de volgende week zet ze een record neer. Ok, niet overdrijven maar ze was tweede. Voor haar een kruising husky (1/4) en bordercollie (3/4) Fleurtje, maar die doet al 2 jaar behendigheid! Na 10 lessen zijn we er toch jammergenoeg mee gestopt, de tijden kwamen niet goed uit. Toch heeft het wel eens minder gegaan met Gina, ze is erg gevoelig op haar darmen en heeft als pup veel diarree gehad. Dat is nu inmiddels over, maar dit is het nog lang niet! Ze heeft ons ook een keer flink laten schrikken door na het eten met water te gaan spelen, en springen,rennen etc. Opeens zie ik Gina dikker worden, ik schrok me kapot, wist meteen wat er aan de hand was. Een maagdraaiing --> dodelijk...Ik naar een kennis gebeld (ouders niet thuis; ben 16 ;) ) die meteen naar de dierenarts gereden. De dierenarts gaf Gien een spuitje, en wilde afwachten, de maag was teruggedraaid voor een klein stukje. Dus Gina moest blijven, en ze zouden die avond bellen of ze nog naar huis mocht. Ik vond het vreselijk haar daar achter te laten; ze is bang voor de dierenarts. Mijn zorgen waren voor niets geweest, de maag was gewoon teruggedraaid, en ze had het daar best naar haar zin gehad. Ze had zelfs niet in een hok hoeven te liggen en liep gewoon rond bij de dierenartsassistentes. Het gekke beestje. Dus nu voortaan geen eten meer voordat Gientje mee mag. Gina is heel erg op mensen gericht, het zijn de leuke wezens die er zijn! Veeeeeeel leuker dan honden vindt ze, die snuffelen aan je kont, das maar niets. Ze bijt niet, maar als ze teveel ruiken of druk zijn gaat haar lipje zo eens omhoog (ze weet dondersgoed dat ze het niet mag, en als ze haar lip heeft opgetrokken komt ze daarna ook voor je voeten liggen en kijkt omhoog; ik ben toch braaf??) En ja, dan kun je geen straf meer geven, ze ligt immers braaf 'down'. Echte borderslimheid. Ze luistert prima, loopt los mee en wacht bij iedere stoeprand. Gien heeft soms een dag waarbij ze je de hele dag in de gaten houdt, waar ga je heen baas? Gaan we wat doen? Bos? Strand??? Aah toe mag ik echt niet mee? Dan is het tijd voor een lekker stuk fietsen. Meestal fietsen we dan naar het water of bos, zo heeft ze op twee manieren haar beweging. Zelfs naast de fiets loopt ze los, meestal loopt Gina op de stoep, en fiets ik gewoon op de weg. Ze is echt mijn maatje, ze voelt alles zo perfect aan. En als die trouwe collie-oogjes mij aankijken...dan smelt ik weer! Gina wenst alle collies en andere hondjes de kwispels en groetjes van mij - Mandy. ............... Ingezonden 02.07.2004

NAAR BOVEN !

Van links naar rechts: Dalai (Shi Tzu) - Kim - Shady

Dit is het verhaal van KIM, een 'afgekeurde' Schotse herder fokreu. Het verhaal werd ons toegestuurd voor de Collie & Co.kijkdoos.

"Ons tweedehandsje"!
Mijn naam is Jeanette van der Spek, 49 jaar en gehuwd met Wim en hebben 3 zonen. Jarenlang hebben wij Shih-tzu's gehad. Een klein ras met een hoog aai- en gezelligheidsgehalte. We hadden uiteindelijk 5 "dames"rondlopen. Helaas door ziekte en/of ouderdom hadden we begin januari j.l. nog 1 hondje "Dalai" over. We hadden al geruime tijd het plan om een hond uit het asiel te halen. Deze keer moest het een Schotse herdershond worden. We hebben genoeg ruimte in en om het huis en ik werk niet meer buitenshuis. We hadden al het nodige gelezen over de collie. Het ras paste bij ons. Onze eerste collie (Shady, 5 jaar) haalde we (via internet) uit een asiel in Belgie. Het was zeker geen collie van de plaatjes. Mager, doffe vacht met klitten. Echter de kennismaking met ons en met Dalai verliep prima dus, honden in de auto en snel naar huis. We hebben de andere dag "het asiel uit" de vacht gewassen. Goede voeding, wandelen, spelen en veel knuffelen deden de rest. We hadden een lot uit de loterij. Het was een vrolijke dame die graag wilde spelen en ravotten. Dalai vond dit echter geen goed plan en negeerde Shady volkomen. Al gauw waren we weer aan het zoeken op internet voor een vriend(in) erbij.
Via een collie-bemiddelings-site in Belgie werd KIM aangeboden. - Reu van 4,5 jaar moest weg omdat hij "foute" pups voortbracht, reutjes zonder balletjes. Daarbij werd vermeld: "hij is buiten gewend". Dit heeft ons op het verkeerde been gezet. Wij dachten, hij heeft lekker de vrijheid gehad om buiten te zijn als hij dat wilde. STOM!!!! Afspraak gemaakt en 13 maart met Shady naar Belgie getogen. Bij aankomst schrokken we van Kim. Dit was een enorme hond, gefokt op heel veel vacht. Het leek wel of z'n vacht ontploft was, 't stond alle kanten op, met klitten van wol ertussen. Alleen z'n poten en kop waren netjes in orde. Deze hond was 4,5 jaar, maar slofte alsof hij 100 jaar was. Inmiddels was het kwartje gevallen: dit was geen huis-hond. Het woongedeelte was afgezet met hekjes en buiten waren de kennels. Het klikte wel tussen Kim en Shady dus, honden in de auto en snel naar huis. Kim werd door de eigenaar in de auto getild en vertelde nog dat het even zou duren voordat Kim de drempel(s) van het huis over wilde gaan. Och, dat komt allemaal wel goed. Toch?? We hadden immers al 30 jaar honden gehad. Toch?? Het heeft een week geduurd voordat Kim uiteindelijk de moed had verzameld om in de woonkamer te komen. Hij durfde de honden- kamer niet uit en bleef uren aanéén rondjes lopen (lees: sjokken). Wij hebben om beurten bij hem gezeten, voor gewenning en gezelschap. Veel uitlaten, veel aandacht. Na een week was Kim binnenshuis zindelijk en liep door de hele benedenverdieping. Helaas z'n staart hing nog steeds op half zes. Ook dat zou goed komen! Toch?? Echter..... toen Kim 4 weken bij ons was, kwamen opa, oma en twee neefjes een aantal dagen logeren. Oma was nog maar 1 minuutje binnen en Kim hing al in haar blouse. Opa maakt daarop een fout. Hij wilde Kim kalmeren, resultaat was een flinke beet in z'n hand en een bezoek aan het ziekenhuis. Je weet niet wat je overkomt, we waren behoorlijk van slag. Teleurstelling, boosheid en onbegrip. Het vertrouwen in Kim was weg. Het eerste wat in mij opkwam was Collie-in-nood bellen om raad. Teya en Frans had ik al enkele malen eerder gesproken en zijn zeer begaan met mens en dier. Ook deze keer hebben ze ons met raad en tips bijgestaan. Deze mensen hebben ons met de neus in de goede richting gezet. Een week later zaten we op de Basiscursus van Martin Gaus hondenschool. Tijdens de gedragstest bleek dat Kim zwaarmoedig was. Waarbij men de indruk kreeg dat hij depressief was. Beide instructeurs, Greetje en Roel, hebben ons weer het vertrouwen in Kim gegeven. Drie avonden (19.00 - 21.00) in de week, 4 weken lang op cursus is pittig. Eerst hadden we onze bedenkingen over het werken met de clicker. Al snel waren we "om", en hebben ook Shady meegenomen om te trainen. Nu zijn we met beide honden bezig aan de vervolgcursus. Een combinatie trainen en behendigheid. Wim en ik zijn er met rode wangetjes en een big smile bezig, de honden kwispelen en vinden het leuk........ ook Kim. Eens in de 4 weken op zondag gaan we met honden en baasjes in een natuurgebied wandelen. Dit onder begeleiding van Greetje en Roel. Tijdens onze eerste wandeling werd er geroepen dat de honden los konden lopen. Onze reactie was :"Kim ook? Hij heeft immers gebeten en hier lopen ook kinderen tussen". Greetje:"Kim ook"!!! Het zweet liep van mijn rug. Het eerste half uur waren Wim en ik als idioten aan het seinen en gebaren naar elkaar: "Zie jij Kim nog, waar is Kim, daar is Kim, daar gaat Kim". Dit KON toch niet goed gaan?? Na een poosje geef je 't maar over......., we zien wel. Na vijf kwartier wandelen waren we zo trots als een aap met 7 lullen!!!! Kim (en Shady) had zich keurig gedragen. Het vertrouwen is hersteld en we zijn blij met elk stapje voorwaarts. Frans en Teya hebben de basis gelegd voor een nieuw begin. Greetje en Roel zijn (des)kundige mensen waar wij alle vertrouwen in hebben. Met hun kennis bouwen we aan de verdere ontwikkeling van Kim. Wij zijn ons ervan bewust dat we nog een lange weg te gaan hebben. Wij hebben geduld en Kim is het waard.

Tot slot: Hadden we dit van te voren geweten, waren we er niet aan begonnen. Nu zijn we blij dat we het niet wisten,
want dan hadden we nooit zoveel geleerd en dus veel gemist.
Groetjes van Wim en Jeanette (Ingezonden op 07.06.2004)

NAAR BOVEN !


Rebbel
Sunny

Thuis weer. Maar direct uit de auto gaf ze over. We zijn naar huis gelopen en ik heb haar op haar gemak het huis laten verkennen. ’s Avonds een eindje gelopen en weer niet plassen. Ik was al bang het hele dorp nog door te moeten maar eindelijk daar kwam een plas. Dus konden we naar bed. Ik vond het zo leuk, ze ging er echt bij zitten. Rebbel was ook een dame maar die tilde net zo makkelijk haar linker als haar rechter poot op om te plassen. Die plaste niet damesachtig. En zo zie je, elke hond heeft haar eigen gewoontes. En dat maakt hen uniek! De eerste dagen at ze niets en ik maakte me zorgen. Heel veel mensen verklaarde me voor gek omdat ze nu eenmaal moest wennen. Maar mijn gevoel is sterk en liegt meestal niet, helaas. Dus na 5 dagen naar de dierenarts. Bek van binnen, het gehemelte, ontstoken. Dat ze een klein kaal plekje aan haar staart had, was me al opgevallen in het asiel. Misschien ergens tussen gezeten dacht ik. We kregen antibiotica mee voor haar bekje. Maar na een aantal kuren werd het niet beter. Ik moest van mijn dierenarts contact opnemen met het asielbeheerder en vragen of hij via Sunny d’r vorige baas te weten kon komen of ze al veel antibiotica geslikt had in haar jonge leventje. Dat bleek van niet. Toen werd het Valentijnsdag. Weer naar de dierenarts. Ze zei me dat ik drie mogelijkheden had. De eerste was; doormodderen, de tweede was; doorverwijzen (maar dan kwam ik weer in de molen terecht en ik had dat net met Rebbel allemaal gehad) en de derde mogelijkheid; inslapen. Ik moest er maar over gaan denken en met familie en vrienden praten en dan na het weekend vertellen wat ik besloten had. Vreselijk verdrietig natuurlijk terug in de auto. Maar ik vond dat het niet kon (euthanasie) zonder een specialist bezocht te hebben. Dus heb ik meteen opgebeld toen ik thuis was en verteld dat ik doorverwezen wilde worden. Dat kon, ze had Utrecht in gedachten maar dat wilde ik niet meer. Niet weer eerst studenten. Nu dan voor een jonge hond. En dan een angsthaas overhouden, die getraumatiseerd is. Dus koos ik voor de dierenspoedkliniek in Amsterdam. We kregen weer dokter Bosje maar die dacht dat het bij de huid hoorde dus kwam dokter Sinke erbij, de dermatoloog. Zij heeft een biopsie gedaan op dinsdag en ik moest wachten op de uitslag. Sunny werd zo vreselijk ziek in die week. In het weekend was het zo slecht met haar dat ik de gegevens van de dienstdoende dierenarts op tafel had liggen, misschien moest ik haar toch in laten slapen….. Ze had diaree dat niet eens meer op diaree leek. Dus met rijstwater aan de gang en ik kreeg de boel weer kalm van binnen. Wat een opluchting. Dinsdag erop kreeg ik de uitslag; ...................................................................... "Dermatomyositis"
Informatie dermatomyositis: Het is een huid en spier ziekte en komt in veel verschillende variaties voor. Er zijn nog veel vraagtekens over deze ziekte. Aan de huid is het te zien door verkleuringen en huidafwijkingen bij de ogen, neus, anus en staart met als gevolg haaruitval, de symptomen zijn verder plekjes op de huid. De spieren kunnen door de ontstekingen gaan verslappen dit is een geleidelijk proces. Er kunnen klachten optreden in de heupen en knieën, waardoor het lopen moeilijker gaat worden er treden krachtverliezen op. Er kunnen ook slik problemen optreden bij vergevorderde ziekte verschijnselen. De meest gangbare behandeling is met prednison in een hoge dosis. Het is de bedoeling de prednison af te bouwen tot een lagere dosis maar zo dat er geen ontstekingen optreden. Als de prednison niet werkt worden er andere middelen geprobeerd. De wetenschap is er nog niet uit hoe de ziekte optreed. Men gaat ervan uit dat de ziekte erfelijk is maar ook gaan er artsen vanuit dat het immuun systeem van de hond niet in orde is en dat daar door de ziekte optreed. Wie er nu gelijk heeft is niet duidelijk wel dat de hond niet zonder behandeling kan. Verder is een goed immuun systeem van belang om de hond in een goede conditie te houden. De ziekte is niet te genezen er zal een manier van omgaan met de ziekte gevonden dienen te worden. Wat moeilijk zal zijn voor baas en hond. In een mindere vorm en bij het goed instellen op medicatie zal de hond er niet veel problemen van ondervinden. Wel zal direct op schade van de huid gelet moeten worden. Als de huid beschadigd wordt zal deze het best direct met een ontsmetting middel behandeld kunnen worden dit om ontstekingen van de huid te vermijden. Het is verder het beste voor de hond om hem hond te laten zijn . Zijn spieren te bewegen en te laten wandelen is goed voor sterke spierontwikkeling. Maar ook met andere honden laten omgaan zodat de hond zich prettig voelt en iets te beleven heeft . De hond gaat zich anders vervelen en meer krabben, wat juist zeer schadelijk kan zijn. Wat hebben we beleefd dat jaar, na die biopsie? Hoge dosis prednison. Het ging weer beter met Sunny. Haar nagels groeien als kool en ondanks het enorme vele wandelen wat we doen, slijten deze niet. Dus regelmatig naar de dierenarts om ze te laten knippen. Ik durf dat niet zelf omdat ze ook veel zwarte nagels heeft en je dus zo in ‘het leven’ knipt. Dat is zelfs de dierenarts overkomen maar die hebben middelen dat het goed verzorgd kan worden daarna. Omdat die nagels zo hard groeien en toch ook broos zijn en helemaal scheef, heeft er een bloedonderzoek plaatsgevonden op Leishmaniose. Gelukkig, dat heeft ze niet. Dat was goed nieuws! Soms breken Sunny d’r nagels ook ineens af. Sunny d’r tandvlees is opgetrokken en haar gebit is al onder narcose gereinigd op 1 juli 2003. Dat is erg, een hondje van 14,5 maand oud en dan al zulke problemen. We poetsen dagelijks tanden en kiezen maar waarschijnlijk zullen binnenkort al haar kiezen getrokken moeten worden. Het tandvlees is zo hoog opgetrokken dat er stukjes bloot komen te liggen waardoor je weer kans op bacteriën krijgt en infecties en bloedvergiftiging wat weer allerlei organen kan aantasten. Afgelopen september waren we druk aan het afbouwen met de prednison. Ze kreeg allemaal schilfers op haar huid. De dierenarts dacht aan droge sebboreu (of hoe je dat schrijft) en dus shampoo mee. Wat een crime zeg, eerst wassen, uitspoelen en dan weer in de shampoo en 10 minuten laten trekken. Daar stond Sunny in de douchecabine met staart tussen haar poten in het schuim. Het ging niet over en dus volgde er weer een consult bij de dermatoloog. Weer een biopsie. Een hele hevige aanval van de dermatomyositis weer. Dus weer aan de hoge dosis prednison. Ze knapte alweer heel snel op. Het is toch een wondermiddel. Maar ook troep natuurlijk! Ze gaat er wel wat meer van drinken maar niet zoals je zo vaak hoort dat ze enorm veel wil eten, dat bleef normaal. Dus ook meer plassen en dat is dan weer slecht voor mijn nachtrust. Want we redden de nacht niet rond. Inmiddels gebruiken we Trental. Medicijnen voor mensen met dermatomyositis. ’s Ochtends en ’s avonds een halve tablet. En nu maar hopen dat het goed blijft gaan. Het immuunsysteem is weer opstandig want ze krijgt momenteel weer kale plekjes en ze heeft één plek met een korst maar het zijn andere plekjes dan met die aanval van het najaar. Dit zijn rode vlekjes waar dan een korstje op komt en vorig jaar zat ze onder de plekjes. Dan verloor ze een korst(je) met haar eraan. Ze zit dus dun in het haar. We mogen niet in de zon, zo min mogelijk. Dat kan de ziekte weer doen oplaaien. Dus is het moeilijk voor hond en baas. Ik probeer haar zo’n leuk mogelijk leven te geven. In de weekenden lopen we meestal al om 8.30 uur in het bos. Of in een ander groot park met een meer daar ze lekker kan dartelen in het water. Zwemmen doet ze niet maar achter andere honden aan sjeezen in het water is geweldig. En ook de vogels en de eenden opjagen als ze te dicht aan de kant zitten is dikke pret. We moeten dan zo’n 20 minuutjes rijden met de auto en dan zijn we er. En ’s zomers gaan we regelmatig naar Noordwijk naar het strand. Vindt ze ook prachtig. Lekker wandelen. En spelen met andere honden. Of ’s ochtends vroeg of rond 19.30 uur als de zon niet zo krachtig meer is. Met mijn werk kan ik regelen dat ik zo 3x per week een lange pauze heb en dus een eind met haar op pad kan. ’s Winters lopen we dan in het Haarlemmermeerse bos maar dat mag ’s zomers niet. Verboden voor honden van juni tot en met augustus. En ’s zomers kunnen we toch enkel op pad als het bewolkt is. Sunny is niet erg gesteld op regen, zeker niet op harde regen, dan kruipt ze onder een struik en denkt waarschijnlijk; bekijk jij het lekker, ik ga niet verder. En de zon tussen de middag tussen 12.00 uur en 14.00 uur (mijn pauze) is helemaal funest. Dus lopen we ’s zomers ’s ochtends zo’n drie kwartier tot een uur en ’s avonds weer. We wonen in een flat onder het platte dak, behoorlijk heet dus ’s zomers. In dit geval goed want dan is Sunny niet zo actief. En haar beweging krijgt ze wel. In de weekenden kunnen we ’s middags ook nog naar het Groenendaalse Bos in Heemstede. Daar is natuurlijk een dak van bladeren. Dat kan dan weer wel. Soms is er een plekje zon tussen het bladerendak door maar dat is minimaal. Dus is het heerlijk om er dan weer met haar op uit te trekken. Kijk, als het bewolkt is blijven we dichter bij huis. Want ik rijd wat af met haar natuurlijk. Het gaat erom dat ze een leuk leven heeft en tot nu toe is dat volgens mij aardig gelukt zolang ze bij me is. Dus hoop ik dat jullie begrip hebben dat het me niet lukt de stichting Collie en Co in nood te steunen. Ik had het graag gewild maar ik heb zoals geschreven zoveel kosten met deze jonge dame…….. Ik hoop nog steeds dat de toestand van haar immuunsysteem stabiel gaat worden, ik weet namelijk nog steeds niet of Sunny het zal halen en dat is geen fijn vooruitzicht. Telkens als er iets nieuws opdoemt slaat de schrik je om het hart, logisch.
Ik kan niets anders doen dan hopen en het leven zo aangenaam mogelijk maken voor haar……
Groetjes Monique en Sunny

Een tijdje geleden vond Monique via de Collie & Co. in Nood website haar hondemaatje Laika. Daardoor kwam ik(Teya) met Monique in contact en vroeg haar of zij er iets voor voelde, HIER haar (honden)verhaal te vertellen. (Aanmerking: CCiN) ................................. Ingezonden: 04.06.2004

Rebbel was mijn eerste hond, een kruising border collie. We waren ruim 8 jaar samen toen ik foto’s wilde gaan maken van haar bij de bollenvelden in april 2002. Mijn moeder verklaarde me voor gek op vrijdagavond in de spits. Toch gegaan en daarna meteen de foto’s weggebracht naar de 1 uur service omdat ik als ze niet goed waren gelukt op zaterdag terugkon om het over te doen. Waarom ik dat zo deed is me niet duidelijk, alsof onderbewust ik wist dat ze geen nieuwe bollenvelden meer mee zou maken. En de bollen periode liep al op het einde. De foto’s waren gelukt en één daarvan hangt nu in de wachtkamer van de dierenartspraktijk. Op 14 juni 2002 voelde ik een klein bultje bij haar tepel toen ze bij mij op schoot lag. Paniek! Grote paniek! Ik kon het namelijk niet bewegen, dus geen vetbultje. Direct naar de dierenarts, een mammatumor, en de week erna werd ze geopereerd. Lymfeklieren meteen ook verwijderd. De dierenarts stelde me gerust. Heel vaak is het goedaardig en we waren er immers zo snel bij. Of ik een kweek wilde? Ja natuurlijk. Maar voordat we de uitslag binnen hadden was ze weer geopereerd een tweede mammatumor. Ze was nog herstellende en de tumor bleek heel kwaadaardig. Ik was zo bang voor uitzaaiingen naar de longen maar de dierenarts zei me dat als ze niets hoorde het waarschijnlijk goed zou zijn en als ze wel iets hoorde het al te laat zou zijn. Ze herstelde steeds wonderbaarlijk snel. Hele lange wandelingen deden we niet meer maar we speelden nog wel. Ze was altijd een fanatieke ‘baller’ geweest en dat deden we nu rustig aan nog wat. Onze ‘grote ronde’ zat er niet meer in helaas. Voor de laatste keer werd ze geopereerd in augustus 2002. Ook nu weer een snel herstel, je hoopt toch telkens dat het helemaal verwijderd kan worden en niet meer zal terugkomen. Maar op een gegeven moment ging ze naar rechts lopen en ik merkte dat ze niet goed meer zag. Dus wij naar Noordwijkerhout voor röntgen foto’s. Geen uitzaaiingen naar de rug, geen spondylose. Dus helemaal opgelucht, al was het voor korte duur. Ik vroeg om longfoto’s maar hij zei geen opdracht te hebben gehad daarvoor, dus ging niet door.

Normaliter zou ik onmiddellijk de dierenarts hebben gebeld en om een opdracht hebben gevraagd, tenslotte moet ik het betalen, toch. Afspraak gemaakt met de dierenkliniek in Utrecht. De nacht ervoor kreeg ze een epileptische aanval en de paniek was weer groot. Onderzocht in Utrecht door een team van studenten en later door de specialist; dokter Bosje. Hij kwam tot de conclusie; euthanasie en niet in termen denkend van weken maar dagen. Dat werd dus dezelfde dag nog. Het allerlaatst waren nu dan toch longfoto’s gemaakt en die zaten vol uitzaaiingen. Dus is mijn Rebbel ingeslapen op 3 oktober 2002 en gecremeerd op 4 oktober, dierendag 2002. Dat was het laatste wat ik voor haar kon doen. Een mooie respectvolle uitvaart. Met mijn ouders en mijn oudste zus zijn we er naartoe gegaan en hebben we gewacht tot ik de urn mee naar huis kon nemen. Wat een zwaar afscheid was dat. Dokter Bosje is een geweldige man. Ik had hem een brief geschreven omdat ik moeite had met de hele gang van zaken, o.a. dat er pas als laatste longfoto’s waren gemaakt. En hij schreef me persoonlijk een brief terug, dat heeft me goed gedaan, echt nazorg. Na 3,5 maand spanning ging het met mijzelf niet meer goed, ik stortte in. Kracht weg uit mijn benen en mijn bloed klopte niet meer. De dokter adviseerde mij een ander hondje maar dat voelde als een soort verraad tegenover Rebbel. Maar toch is het leven niet compleet zonder hondenliefde. En Rebbel was mijn grote liefde ik kan haar nooit meer knuffelen maar ze leeft in mijn hart gewoon verder. Geen dag gaat er voorbij dat ik niet aan haar denk……


.....................Januari 2003. Druk keek ik op de site van Collie en Co. Een paar keer had ik gebeld voor een hondje maar telkens waren er toch wel problemen. Aangezien ik een hele moeilijke tijd had, wilde ik toch graag zo probleemloos mogelijk beginnen met een ander hondje. Teya mailde me dat er in België, in een asiel, een leuk hondje zat van 9 maanden. Of ik dat gezien had? Ja, ik had haar gezien en ik heb erover gebeld. De asielbeheerder zou haar voor me ‘vasthouden’ zodat we niet de hele reis voor niets zouden maken. Want het was toch een behoorlijke ‘trip’ van de omgeving Schiphol naar dat asiel kan ik je zeggen. Ze heette Laika. Een kruising border collie opnieuw, dat was wat ik weer graag wilde. Dus werd het 15 januari en vertrokken we richting België. Hier zaten veel meer honden in het asiel als waar ik destijds Rebbel gehaald heb. Ze zaten hier ook met vier in één ruimte, wel zo gezellig. Een deel binnenhok en een deel buitenhok. Het stonk er vreselijk maar daar kunnen ze niets aan doen, dat komt door het bedrijf erachter. Dat gaf zoveel stank, van een zuiveringsinstallatie, bah! Laika liep eerst op mijn vader af. Niet vreemd, ze had tenslotte bij een oudere man gewoond. Die deed haar weg vanwege de kleinkinderen. Terwijl ze er lief mee was. En dat is ze want ze vindt kinderen leuk. Enfin, we hebben haar meegenomen. Ik heb haar naam veranderd in SUNNY. Ik ben onderweg nog uitgestapt en heb geprobeerd haar te laten plassen, wat niet lukte.

Zijn er mensen, die met deze ziekte ook ervaring hebben, mogen zij die altijd doorsturen naar CCiN en wij zorgen dat het bij Monique terecht komt. Hartelijk bedankt - groetjes Collie & Co. in Nood


NAAR BOVEN !


Nieuwe foto d.d. 06.06.04

En hier is ie dan !!!!

Smokey's eigen vervoermiddel - helemaal voor hem alleen. Nu kan hij ook op lange wandelingen en reizen mee :-). Tanja ging er als eerste in - ons "bijdehandje", en ging er zelfs op haar gemak in liggen met haar kop op de rand!! Toen Smokey, en hij sprong er zelf in! En ging gelijk rustig liggen. Hij keek wel vreemd toen ik wat met hem ging rijden. Vanmiddag ga ik een eind lopen met allebei. Alleen met eruit moet je eerst even helpen, maar als zijn poot eruit is springt hij er zelf uit. Lang gewacht, maar eindelijk gekregen!!!

Bedankt Irene en John voor het mailtje en de mooie foto. Wij zijn allemaal hartstikke blij voor Smokey !!
Lieve groetjes van Frans en Teya aan jullie en en de collies.
Smokey was een exnoodcollie van Stichting Collie & Co in nood
Ingezonden d.d. 28.05.04

NAAR BOVEN !



Lieve bezoekers van Collie & Co. in Nood.
Zoals enkelen misschien wel wisten, stonden wij 31.01.2004 met onze kraam op de Dierenopvangdag in Delft. Wij deelden gezellig een kraam met Marly, die velen van jullie ook wel kennen, denken wij :-). De dag was prima georganiseerd door Stichting Frettenopvang Zuidholland en wij hoefden ook geen honger en dorst te lijden dankzij hun ;-). De meeste mensen waren echt geinteresseerd in ons werk en wilden er dan ook alles van weten. Ook hebben wij ervaringen uitgewisseld met anderen en het over alle rassen gehad en niet alleen maar over collies & co. :-) Wij hebben 'collega's in levende lijve leren kennen, die ons eerst alleen bekend waren via de mail. Maar het hoogtepunt was het toch wel het bezoekje van Mozes, de lieve bluemerlecollie, die al diverse keren op de Collie & Co. Kijkdoos te zien is.
Vanaf het moment dat Mozes op onze website voor herplaatsing werdt aangeboden door zijn ex-vrouwtje waren wij zeer betrokken bij hem en dat bleef ook zo, omdat zijn nieuwe baasjes al die tijd nauw contact met ons hebben gehouden.
Wij waren altijd op de hoogte van het wel en wee van deze lieverd en zijn daarom ook vreselijk geschrokken toen wij te horen kregen, dat hij zo ziek was. Maar Mozes had gezien dat wij in Delft stonden en heeft zijn baasjes zo gek gekregen om samen met hen en Sammy, de laatste aanwinst, ons een bezoekje te brengen op de beurs. Nou, jullie kunnen je zeker voorstellen, dat wij niet weinig verrast waren om de hele familie ineens voor onze te zien verschijnen, maar wij vonden het prachtig. Wij hebben veel geknuffelt met Mozes en Sammy en natuurlijk ook met Lisa, die het heel goed met Mozes kon vinden. Bedankt, dat je je baasjes naar Delft hebt gesleurt, Mozes. Je hebt ons er een hele grote vreugde mee bereid en wij hopen dan ook, dat je heel gauw weer beter mag worden.
Heel veel liefs van Frans, Teya en onze collies

NAAR BOVEN !

Hallo, hier is het verhaal van Jetje omgedoopt naar Blue, en de voorgeschiedenis.
Wij, Henry, Ingrid en de kinders Dennis, Marco en Jennieke hadden een hond Goofy, dit was een kruising Labrador, Mechelse herder. Goofy was een hond met gebruiksaanwijzingen. Een hele lieve hond voor ons maar voor onbekende niet zo lief. Als ze niet meer geaait wilde worden liet ze dat duidelijk merken. Dan begon ze te grommen en als je niet ophield kon je een knauw van haar krijgen. Niet hard maar toch duidelijk van blijf van me af. Voor ons was het een schat en mocht je niet ophouden met aaien. Goofy was ook een hond met aardig wat ziektes. Ook heeft ze een aanrijding met een auto overleeft,

.haar achterpoot lag er bijna af en door een operatie is het toch nog goed gekomen. Volgens de dierenarts zou ze nooit haar poot meer kunnen gebruiken maar door veel geduld en aandacht kon ze gewoon weer rennen zonder mank te lopen De dierenarts was dan ook zeer verbaasd.Ze was ook vaak schijnzwanger en dan mochten zelfs wij niet bij haar in de buurt komen, dit resulteerde dan ook in een operatie waarbij de baarmoeder er uitgehaald werd. Hierdoor werd het knuffelgehalte alleen maar groter. Ze werd steed aanhankelijker. Op een gegeven moment begon ze steeds meer te drinken en plaste ze puur bloed, wij met haar naar de DA en na een aantal onderzoeken bleek ze suikerziekte te hebben. We konden twee dingen doen, of haar in laten slapen of heel gedisiplineerd te gaan leven, door haar elke ochtend insuline te spuiten en op vaste tijden eten te geven. Wij kozen voor het laatste, ze was nog te goed om in te laten slapen. Ze mocht alleen haar eten nog en geen stukje brood meer tussen door. Hier snapte ze dus niks van omdat ze gewend was om een stukje brood te krijgen als we weg gingen. We hebben dus besloten om dat toch te blijven doen, dan maar wat korter leven en gelukkig dan lang en ongelukkig. Na een jaar besloten we om er een hond bij te nemen. We lazen een advertentie over een schotse collie, een teefje van twee en een half jaar die wegens omstandigheden weg moest. Wij bellen en na een afspraak te hebben gemaakt met het hele gezin gaan kijken. We waren gelijk verkocht, wat een schat van een hond. Due kwam in ons gezin en met Goofy klikte het ook gelukkig ook meteen. Due bleek achteraf geen twee en half te zijn maar vijf en een half. Dat bleek uit de tatouage. Het paspoort hebben we nooit gekregen. Goofy leerde Due alles. We konden haar dan ook al vrij snel los laten lopen. Ze liep overal Goofy achterna. Na een jaar werd Goofy blind, door de suikerziekte. Nu was het Due die Goofy begeleide. Goofy kon heel goed met de blindheid overweg. Ze liep buiten los en zonder problemen. Toch werd ze steeds zwakker en op een gegeven moment kon ze haar behoefte niet meer ophouden. Dit vond ze zelf heel erg, ze kroop helemaal weg als we s'morgens een plas in de kamer vonden. Ze heeft hiervoor nooit op haar kop gekregen omdat ze er niks aan kon doen maar toch merkte je aan haar dat ze het heel erg vond. Na een tijdje zijn we met haar naar de DA gegaan en die zei dat ze er zeer slecht aan toe was, de lympfeklieren waren opgezet en er was nog van alles mis. Er is toen besloten om haar in te laten slapen. We hebben haar nog wel eerst mee naar huis genomen zodat alle familieleden afscheid van haar konden nemen. S'middags kreeg ze dus haar laatste spuitje.13 jaar was ze geworden. Het was heel vreemd zonder Goofy en ook voor Due was het in het begin wel vreemd. Ze heeft niet echt naar haar gezocht maar je kon het toch wel merken dat ze iets miste. Na een jaar begon het toch wel weer te kriebelen om er een hond bij te nemen en omdat we helemaal verknocht waren geworden op een Schotse Collie wilden we er ook wel graag zo een bij hebben. Advertenties afzoeken op het web en advertenties plaatsen, en dan maar zien of er iets tussen staat. Op een gegeven moment kreeg ik een mailtje van iemand die vertelde over Collie & Co. Op de site stond genoeg en onze keus was gevallen op een Sheltie. Na gebeld te hebben bleek dat toch niet de goede keus, ze kon beter bij wat oudere mensen zonder kinderen. Maar we konden beter even met Teya en Frans bellen misschien was er nog wel wat voor ons. Dat heb ik dus gedaan, ik dacht even wat informatie te vragen maar het werd dus een gesprek van bijna een uur. Koffie er bij gepakt sigaretje er bij. Je hele hebben en houwen wordt gevraagd en ja ze hadden eigenlijk wel wat voor ons. Een Collie teefje van 5 jaar. Ze was alleen nog niet zo ver dat ze geplaatst kon worden. Of het ons wel wat leek en of we zo lang konden wachten. Ja dat konden we dus wel. Het was een heel leuk gesprek. Dit was op vrijdag. De volgende dag werden we al weer terug gebeld, ze hadden nog een andere hond. Ook 5 jaar ook een teefje en ook nog niet zo ver om geplaaatst te worden. Er werd een afspraak gemaakt om te komen kijken naar Jetje, ze hadden haar zelf in huis. We zouden er donderdag heen gaan. De foto's werden gemailt en we waren meteen verkocht. Zondag weer naar de foto's en een filmpje gekeken en toen konden we ook niet meer wachten. Teya opgebeld om te vragen of we niet meteen konden komen. Dit kon dus. Het was al bijna 2 uur maar toch in de auto gestapt en naar Brunssum gereden. Een ritje van zo'n 3 uur. Ongeveer 5 uur stonden we voor de deur. We hadden Due meegenomen zodat ze ook kennis kon maken. Jetje was erg verlegen en wat terughoudend maar met wat koekjes konden we haar toch een beetje aaien. Ook met Due ging het wel goed , niet meteen de beste vriendinnen maar ook niet gemeen tegen elkaar.We zijn er bijna 3 uur geweest en waren helemaal verliefd. Volgens Teya was ze ook al wat meer ontspannen dan anders. Helaas moesten we weer afscheid nemen. Dit alles was begin November en volgens Teya moesten we er rekening mee houden dat we haar pas na de kerst konden ophalen. Het werd gelukkig begin December omdat ze zo goed vooruit was gegaan. We hebben haar toen omgedoopt naar Blue omdat we het leuk vinden klinken bij Due en ze luistert er ook erg goed naar. In het begin was Due erg opdringerig naar Blue toe en daar had ze geen zin in. Dit liet ze blijken door naar Due te grommen. We moesten Due ook echt afremmen. Het bleek ook dat Blue vrij snel nadat ze bij ons was, loops was geworden en daardoor was Due ook zo opdringerig. Nadat de loopsheid over was werd het rustiger tussen de beide dames. Blue was rond de feest dagen heel erg bang voor al het harde geknal. Het was erg zielig om met haar buiten te lopen als er ergens vuurwerk werd afgestoken. Ze wilde dan het liefste meteen naar huis en begon dan hard aan de riem te trekken.Door er geen aandacht aan te besteden en gewoon door te lopen werd het wel iets minder maar niet genoeg, ze is gewoon heel erg bang. Op ouderjaarsdag hebben we haar dan ook iets gegeven zodat ze rustig werd, dit heeft goed geholpen. De volgende dag werd er nog wel wat vuurwerk afgestoken maar daar reageerde ze niet zo sterk meer op. Al met al zijn we blij dat die dagen weer achter de rug zijn. Blue is gek op speeltjes met een piepertje er in en Due wordt daar helemaal gek van. We hebben toen maar andere speeltjes gekocht en daar zat een balletje bij waar ze allebei helemaal gek van zijn. Het is een komisch gezicht hoe ze elkaar uitdagen met dat balletje. Als de ene het balletje heeft loopt ze langs de andere met een koppie van haha ik heb hem en jij lekker niet maar laat ze hem vallen dan weet de ander niet hoe snel ze hem weer af moet pakken. Het gaat nu prima met Blue ze heeft haar plekje hier wel gevonden, het is een enorme knuffelkont. Heeft op haar momenten zin om te spelen en laat dat dan ook weten door te gaan blaffen en naar haar speeeltje te kijken. Ook samen met Due gaat het prima, ze liggen vaak kont aan kont op de bank of op de grond, het liefst zo dicht mogelijk bij elkaar.Buiten gaat het ook prima ze loopt in het park los en wil het liefst de hele tijd achter stokken aanrennen al brengt ze ze nooit terug. We hebben haar nu bijna twee maanden maar het lijkt of ze altijd al bij ons is geweest en we zouden haar ook niet meer willen missen. We hebben het heel goed getroffen en zijn degene die ons naar Collie & Co heeft verwezen dan ook zeer dankbaar. Jacqeline als je dit leest bedankt. Ook Teya en Frans bedankt voor de vele mailtjes en foto's toen Blue nog bij jullie was, het werd zo toch ook al onze hond ( zo voelde het voor ons). Henry en Ingrid en de kinders.
(Blue is een exnoodcollie van Stichting Collie & Co in nood) ......... Ingezonden 19.01.2004

NAAR BOVEN !

Wie herinnert zich Sammy nog, die in het asiel van Schoten zat ?


Hier is ie : Het angstige en zielige sheltiereu'tje is uitgegroeid tot een mooie en al vrij zelfverzekerde hond, die met zijn vriendjes in de sneew speelt.

Van links naar rechts :

Cat, Mozes(bluemerle), Joey en Sammy

Bedankt voor de mooie foto, Dagmar en Alex

.......ingezonden d.d. 06.01.04

NAAR BOVEN !

Handleiding "Hoe ga ik met een blinde hond om".

Even een korte inleiding voor hen die in een soort gelijke situatie kunnen komen. In 2002 zijn wij als gezin gestart als "opvang gezin" voor collie's en collieachtigen voor de stichting Collie en Co. in nood. Als eerste opvanger kregen we Tino binnen. Tino, zo werd ons verteld had een klein probleempje, hij was blind!, of we daar problemen mee hadden. Zonder ons te verdiepen in het probleem werd hier spontaan op gereageerd met NEE. Zo werd op een dag Tino bij ons thuis gebracht door de bezielde leiding van Collie en Co., Frans en Teya. Een joeper van een collie (tricolor) stapte bij ons binnen als of ie al jaren bij ons was en had binnen een half uur een plaatje in zijn kop geprent waar alle meubilair stond. Daarna stootte hij zich nergens meer aan. Na afscheid genomen te hebben van Frans en Teya klom deze reu naast mij op de bank en na een diepe zucht legde hij zijn kop neer en …..sliep. Na 24 uur Tino in huis te hebben gehad werd door het hele gezin besloten dat deze opvanger al een tehuis had en niet meer herplaatst behoefde te worden. (Zijn verhaal staat (uitvoerig) beschreven een stukkie naar beneden.) Voor iedereen die overweegt om een blinde hond een nieuw tehuis te geven werd ons gevraagd wat "Tips en Trucs" op te schrijven die je in je beslissing mee kunt nemen. Allereerst, EEN BLINDE HOND IS GEEN STUMPER, DUS BEHANDEL HEM/HAAR OOK NIET ZO!!! De eerste kennismaking met zijn nieuwe woonomgeving is belangrijk voor hem/haar om een mentaal plaatje te maken waar alles staat. Laat hem/haar dit rustig, ongestoord, doen en tot rust komen!! Een blinde hond mist een zintuig, zicht, hij zal erop vertrouwen dat je hem waarschuwt als er gevaar dreigt. Dit kan variëren van een boom die in zijn looppad staat tot een kopje koffie wat hij bijna van tafel veegt met staart of snuit. Een blinde hond corrigeren doe je met je stem, niet met je handen of andere voorwerpen. Hij ziet niet wat hij fout doet en ziet ook de tik/klap niet aan komen. Omdat je hem als een normale hond moet beschouwen (hij is niet zielig) kan hij ook buiten gewoon los lopen op plaatsen waar het veilig voor hem/haar is. Hiermee bedoel ik geen drukke verkeerswegen waar hij in panieksituaties op kan rennen, etc. Eigenlijk hetzelfde wat je met een normale hond zou doen. Door het missen van een zintuig, lijkt het wel of hij (net als bij mensen) over betere andere zintuigen beschikt. Hebben honden al een verschrikkelijk goed gehoor, dat van onze hond lijkt nog gevoeliger, houdt daar ook rekening mee, met herrie maken dus. Tino bleek een zeer goed gesocialiseerde hond te zijn, hij gaat dan ook naar alles toe wat loopt en beweegt. Andere honden vinden dit misschien niet altijd even leuk en laten dat ook blijken. Laat ze (als de andere hondeneigenaar dat toestaat) dan ook onder controle kennismaken met elkaar. De blinde hond ziet immers de lichaamstaal van de andere hond niet!!!! En die spreekt vaak boekdelen. Ik zou zo nog hele pagina's vol kunnen schrijven met allerlei kleine tips en trucs, maar dat heeft geen zin. Wij hebben nog geen minuut spijt gehad van onze beslissing om een blinde hond een nieuw tehuis te geven, ik zou dan ook heel blij zijn als andere mensen ook deze beslissing zouden durven nemen. Je bent wat meer bezig met je hond, je bent zijn ogen geworden, wat de band met het dier sterker maakt. Dit werkt zowel naar de baas, als naar de kant van de hond.. Rob en Edith Bekkering en Tino

NAAR BOVEN !

Van de week kreeg ik een emailtje met een verhaal over onvoorwaardelijke liefde waarin het ging om een mooi ingepakte doos met denkbeeldige kusjes van een klein meisje aan haar vader. Dit is net zo goed van toepassing op honden en mensen, vind ik.
Daarom heb ik dit verhaal geschreven en draag het op aan een colliemeisje, die voor mij ALLES was !
Onvoorwaardelijke liefde.
Iedereen zou zo'n denkbeeldige doos vol onvoorwaardelijke liefde moeten hebben. De realiteit is alleen, dat ik denk dat het een zeldzaamheid is. Mensen zullen altijd op zoek zijn naar onvoorwaardelijk liefde en de meesten vinden het nooit.
De maatschappij is zo hard geworden en gericht op krijgen, hebben en houden en vooral ellende van andere negeren.
Kijk maar eens in verpleeghuizen en instellingen voor zwakzinnigen. De eenzaamheid is daar zo groot.
Juist daar zouden de mensen opknappen als de grote experts op het gebied van onvoorwaardelijke liefde hun intrede zouden doen.
- Wie die experts zijn? - Honden zijn die experts, die weten alles van onvoorwaardelijke liefde.
Hier in het dorp is een bejaardenhuis en een medewerker neemt op feestavonden vaak zijn collie Tosca mee naar zijn werk.
De oude bewoners leven dan helemaal op, een zacht snuitje dat aan hun hand snuffelt, een paar lieve ogen die hen welwillend aankijken,
een hondenkop die op hun knie rust, zachte haren om in te kroelen, je begrijpt het wel.
Vaak is het voor hen lang geleden dat iemand lief en teder voor hen was en Tosca herinnert hen er op zo'n avond aan waar het in het leven
werkelijk om draait, namelijk oonvoorwaardelijke liefde ! .
Liefs, Ineke ............................................................ingezonden op 21.11.03 (Namen zijn i.v.m. privacybescherming verandert)

NAAR BOVEN !


Ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Ian (driekleur), ik ben 4 jaar en mijn hobbies zijn: eten, de katten die bij ons in huis leven pesten en behendigheid. Tijdens behendigheid moet ik altijd mijn aanwijzingen geven aan de andere honden die bij mij in de klas zitten. Mijn stem slaat daarbij nog wel eens over waardoor mijn vrouwtje zelfs heeft overwogen om van die gele dopjes uit te delen aan de andere hondemensen. Als het heel warm weer is gaan mijn baasjes regelmatig met ons zwemmen in een grote zwemplas.

Hier zie je Ian net uit het water klauteren. Wat een heerlijke natte bedoeling, zeg !
Ok - dit was het weer voor vandaag .......
Een poot van Robbie en een lik van Ian.
En natuurlijk de groetjes van ons vrouwtje Sylvia.


..................................... ......................Ingezonden November 2003


Dan ga ik met het baasje mee op het luchtbed, als vrouwtje mij dan roept kom ik snel terugzwemmen.

............. Nu geef ik de pen over aan Robbie: Hallo ik ben Robbie (sable), ik ben 5 jaar en ben de grootste knuffellaar bij ons thuis. Mijn hobbies zijn, naast behendigheid, knuffels ophalen bij mijn vrouwtje en natuurlijk eten. Als er brokjes in huis worden verstopt dan vind ik altijd de meeste. Met behendigheid wil ik het eerste rondje altijd racen. Als mijn vrouwtje dan niet snel genoeg aanwijzingen geeft dan maak ik er een eigen rondje van. Ik spring dan gewoon over alle hindernissen die ik zie.

NAAR BOVEN !

Hallo allemaal!!!
Hier ben ik dan vol trots en Micha is mijn naam, ik ben een tricolor schotse herder . Ik ben bijna 8 maanden jong en moet nog veel leren. Een vrolijke en enthousiaste hond, die soms als ik iets niet vertrouw een vreselijk hard geblaf kan laten horen, verder ben ik lekker rustig. Knuffelen vindt ik wel lekker :D. Ow bal, bal, bal, maak me gek een gooi hem, lekker rennen. Samen met mijn baasje woon ik, vrijdag 31-10-03 al drie weken, in een appartement en heb het er reuze naar mijn zin, in het weekend gaan we naar zijn ouders en kan ik daar lekker spelen met hun shelties JIPPIE!!!!!! Zayko is helemaal gek op me, Noucka niet zo die vindt me te groot. Wandelen ben ik trouwens ook gek op als ik de riem al zie, begin ik al te blaffen en te springen, ik mag naar buiten een eind wandelen door de buurt of door het Vondelpark heen, kijken als ik wat leuke honden tegenkom om mee te kunnen spelen. Mijn baasje houdt me nog wel vaak aan de riem, omdat ik anders overal achteraan ga, wat beweegt is leuk he. Kijk maar eens op de foto hoe mooi ik ben
.
Likjes en een poot van Micha. Met een bedankje aan mijn baasje dat hij dit wilde schrijven over mij. ...............Ingezonden d.d.30.10.2003

NAAR BOVEN !



Hallo allemaal!!!
Sinds 3 weken woon ik bij Smokey's tante Corrie en daar wil ik even wat over vertellen. Oeps, eerst mezelf netjes voorstellen! Ik heet Rasco, ben 5 maanden oud en ik stond begin september met mijn knappe koppie op deze site, op zoek naar een nieuw baasje.
Tante Corrie komt regelmatig langs en zag mij en was meteen verliefd!! Heel logisch lijkt me! Maar haar man is niet zo'n watje en die moest eerst overtuigd worden....errug gemakkelijk als je er zo lief uitziet als ikke!!!! Om een lang verhaal kort te maken zijn ze op een dag mij komen halen bij mijn lieve Sjaan. Sjaan is de liefste pleegmoeder van de hele wereld!!!! Ik vond het heel moeilijk om bij Sjaan weg te gaan, maar deze mensen hadden helemaal geen hond en dat is toch wel zielig! Nu heb ik een baasje, een vrouw en drie kleinere vrouwtjes. Een heleboel voor zo'n klein hondje! Ze zeggen dat er in december een hondje bijkomt. Gelukkig maar, want ik heb altijd tusssen de honden geleeft en die mis ik nu wel. Ze hebben hier wel een heleboel konijnen en een cavia, maar daar mag ik niet mee spelen :-( Het is hier verder wel errug leuk!!! De kleine vrouwtjes nemen me heel vaak mee, dan mag ik met hun vrienden spelen!!!! "Hangen" noemt ZIJ het. Nou en!! Da's toevallig wel heel erg stoer!!!! De grote baas is geweldig! Ik word helemaal blij als ik hem zie en zwaai mijn staartje er dan haast af! Hij kan goed stoeien, joh!!! En hij heeft hele grote warme handen die mijn kleine lijfje heerlijk kunnen aaien. Ik ben dol op warm, ik kom uit Spanje en dan is het hier maar behelpen. Ik kruip dus het liefste tegen iemand aan of lig in het zonnetje te soezen. Nu mag ik van HAAR niet op de bank :-( En ZIJ schijnt de baas in huis te zijn? Ik doe mijn best dat te veranderen, maar ze geeft nog niet op....Nou, ik ook niet!!! Op de bank is het toch veel lekkerder liggen! Smokey kan wel een lieve tante Corrie aan HAAR hebben, maar in het echie is het maar behelpen met zo'n vrouwtje!!!! ZIJ zegt dat er met 5 mensen in huis en strakjes 2 honden niet genoeg zitplaatsen zijn, maar ik kan toch ook op schoot? Ik ben maar een kleine puk!! En die nieuwe hoeft van mij strakkies niet op de bank, IK wil erop!!! Gelukkig staan wij Spanjaarden bekend om onze vasthoudendheid :-) Eens kijken wie er wint!!! 2x per week neemt ze me mee naar een kinderboerderij. Dat klinkt leuker dan het is! De eerste keren waren geweldig!!! Lekker rennen en spelen met de andere hond en af en toe wat paardenpoep opeten (mag wel niet, maar ik doe het lekker toch!) Tot ik op een dag een KIP zag lopen!!!! Een KIP!! ETEN!!!! Ik erachteraan en hup, ik had haar!!!! Worden ze me toch hysterisch, die vrouwen!! "LOS!!!" riepen ze en ze pakten MIJN BUIT af!!! Verstopte haar in de hooiberg, maar ik zag het wel! Ik had alleen nog maar veren in mijn bek, ik wou KIP!!! En toen moest ik VAST en kreeg ik op mijn kop?????!!!!! Snap je dat nou??? Ik mag nu niet meer loslopen, alleen in een lege wei en wat is daar nou aan??? Gelukkig komt die andere hond dan bij mij spelen, 's Morgens neemt ZIJ me mee naar het "losloopterrein" en daar zijn altijd honden om mee te spelen! Dat vind ik heerlijk!!! ZIJ zeurt dan wel over "plassen en poepen" maar daar heb ik dan echt geen tijd voor! Dat doe ik thuis wel in de tuin! Stoeien is veel leuker en belangrijker! Morgen ga ik met een van de kleine vrouwtjes naar de hondenschool! Kan ze eindelijk leren dat trekken aan de riem niet mag! Want ik heb gewoon de striemen in mijn nek af en toe!! Ze loopt veel te langzaam! En "volg" schijn je daar ook te leren! Dat wordt tijd want als ik lekker aan het snuffelen ben lopen ze ineens de andere kant op en dan kan ik ze weer gaan zoeken!!! Zo blijf ik aan de gang!! Ja, het is hard nodig dat de vrouwtjes en het baasje opgevoed worden!! Misschien leren ze daar ook wel dat hondjes best op de bank mogen? Ik hoop het!! Ik heb ook nog een truukje geleerd!!! Eerst stonden mijn oren zo.........en nu kan ik ze allebei ophouden!!!
Goed hè!!!! Groetjes van Rasco!!! ........................ ...............................................................Ingezonden op 26.09.2003

NAAR BOVEN !

Mededeling voor mensen met een aan de staart gecoupeerde hond. (geboren na September 2001). Mowgly (de kleine pup hiernaast) is gecoupeerd aan zijn staart wat dus nog steeds toegestaan is in land van herkomst. Ik wilde dus gaan trainen met hem bij de kynologenclub, helaas - ik mag wel puptraining doen, maar geen examens ook geen clubexamens, en tja je kent me. Ik ben dit dus uit gaan zoeken en heb met Cynophilia gebeld en een keurige brief met toestemming van Cynophilia ontvangen dat ik dus wel mag trainen en showen. Zelfs met mijn mannetje zolang de Raad van Beheer er niet uit is, kan ik gewoon aan alles meedoen met hem. Mijn waarschuwing is dus: Mensen die een hond uit het buitenland importeren en dan denk ik aan bijvoorbeeld Australian Shepherds die soms staartloos geboren worden. Deze mensen die zo'n pup kopen zorgen beter voor een bewijsje van een dierenarts, ook in geval van staartamputaties om medische redenen. Ik heb zelf een Cockerspaniel met een geamputeerde staart en mensen hebben mij aardig wat verdriet gedaan. Vooral omdat trainen met mijn honden mijn leven is en dan durven mensen zomaar tegen je te zeggen dat ik mijn hond dan maar gewoon weer weg moet doen. Dat doet mij veel pijn en als je dan zegt dat het geen verkeerde kleur trui is die je gekocht hebt en die je gaat ruilen, dan krijg je nog een grote mond ook. Niet om mijn kleine vent zelf die is me er niet minder lief om, maar het is een Rottweiler en ik vind dat hij gewoon een goede training nodig heeft.
Aanvulling d.d. 30.09.04 : De Raad van beheer heeft besloten, dat honden die uit landen komen waar het couperen aan de staart nog toegestaan is, voorlopig nog mee mogen doen aan examens, shows en zelfs de magstest.(Dit geld alleen voor honden met gecoupeerde staart). Helaas hebben ze wel besloten dat honden die medisch gecoupeerd zijn niet mee mogen doen aan shows,eigenlijk vind ik dat niet eerlijk.
..................................................... ............................................. Ingezonden door Wendy op 26.08.04

NAAR BOVEN !

Dag lieve mensen..........

Er zijn vast nog heel veel dierenvrienden die zich Deysi herinneren ...
een ex-fokteefje van 8 jaar, die wij bij ons in huis opgevangen hebben in januari 2003. Nadat zij ca. 4 maanden bij ons was, vonden wij haar zover hersteld dat zij een nieuwe start aankon. Zij is nu bij Jannie en Bennie - 2 mensen met een hart van goud en heel veel geduld en invoelingsvermogen, net als hun dochters die ook een belangrijk steentje hebben bijgedragen tot verder herstel van Deysi. Wij worden nog steeds regelmatig op de hoogte gehouden over de vorderingen van ons aller princesje :-). Jullie kunnen je dus voorstellen dat ons bijna de ogen uit het hoofd vielen toen wij maandag 18.08.2003 een brief van Deysi ontvingen met haar eigen postzegel op de envelop. Wij hebben nog nooit zoiets onder ogen gehad, laat staan dat wij wisten dat je dus je eigen postzegels kunt laten maken :-). Kun je nog gekker op je hond zijn dan eigen postzegels van hem te laten maken ??????????
Wij vinden dit een ontzettend lief gebaar !
Wie dit verhaal niet gelooft wordt vriendelijk verzocht even een blik te werpen op de pagina 'GEPLAATST', waar een foto van de enige echte DEYSI opstaat :-).

(Deysi is een ex collie-in-nood hond)
Ingezonden 19.08.2003 door Frans en Teya (Collie & Co. in Nood)

NAAR BOVEN !

Blind, Ikke? Hoezooo?? Mijn naam is Tino en ik ben een 'blinde' collie.

Laat ik beginnen bij het begin. Wij, Rob en Edith, en de kids Jeff en Megan, hebben altijd dieren om ons heen gehad, variërend van een parkiet tot nu een kleine dierentuin bestaande uit honden, katten, fretten en een papegaai, oja en twee apen (Jeff en Megan). We hebben een hele tijd twee honden gehad maar op een gegeven liep het niet meer tussen die twee. We hebben toen een zeer goed tehuis voor de kleine Pearson Jack Russel gezocht en die gevonden bij kennissen die een boerderij hebben. Ze heeft het er perfect naar haar zin en mag overal met de bazin naar toe. Toen we dus afscheid van haar hadden genomen en met onze blonde allemans vriendin (golden retriever Candy) overbleven, spraken we af dat we geen 2e hond meer zouden nemen maar een pup zouden huisvesten van de Blindegeleiden honden opleiding voor een jaar. Edith ons gelijk ingeschreven en na een tweetal maanden kregen we een intake gesprek. Na evaluatie werden we bedankt voor de genomen moeite maar door de vele opgaven kon er zeer scherp geselecteerd worden en wij hoorden er niet bij. We waren wel zeer geschikt bevonden!!! Na deze teleurstelling vond Edith tijdens een surfsessie over het Internet een oproep, van Collie & Co. in Nood, die op zoek waren naar een opvanggezin voor een blinde collie. Dit resulteerde in een aantal mailtjes en telefoongesprekken en er werd een afspraak gemaakt voor kennismaking van mens en dier. Laat maar komen was onze reactie. Honden met een handicap hebben ook recht op genegenheid, liefde en aandacht. Zo werd op een donderdagavond TINO, een tricolor Collie, bij ons binnengebracht. Een beste uit de kluiten gewassen reu en ja….. blind. Of we er problemen mee hadden….? Nou, na een half uurtje rondsnuffelen, kennismaken met de blonde del en 1 van de katten was het alsof hij al jaren bij ons binnen was. De plaats van alle meubelstukken was al bekend en hij stootte zich nergens meer aan. Frans en Teya lieten hem na wat dingen besproken te hebben opgelucht achter, Frans iets minder want die zag hem helemaal zitten, en omgekeerd. Na hun vertrek liep meneer op de bank af stapte erop en ging achter mij liggen en … sliep. Het werd in het begin een uitdaging om hem uit te laten, moesten we hem nu altijd aan de riem uitlaten of zou die ook los kunnen? Proberen maar en op het grote veld naast ons huis hem losgelaten. Nog nooit een hond als een hert door de wei zien gaan, maar deze doet dat!!!! Spelen met de oudere (8jaar) Candy is altijd van korte duur want zij vindt snuffelen fijner als rennen, maar dan heb je nog bazen die als idioten over een veld rennen en die je heerlijk kunt grijpen. Nog geprobeerd met stokken en ballen iets te doen maar dat is niet leuk, oude lappen doet hij echter een moord voor en de kreet "Slopen" betekent dat er weer een lap naar de filistijnen kan worden geholpen. .---------->

Ook de riem, die rinkelt zo lekker is een prima richtpunt om op af te rennen. Zo af en toe staat er een boom of lantaarnpaal in de weg maar de kreet "PAS OP" heeft een pijnlijke betekenis, niet voorzichtig lopen heeft dan koppijn als gevolg. De katten hebben geen problemen met hem en Dollar onze Noorse Boskat loopt tussen zijn voorpoten door om kopjes te geven, geweldig om dat te zien. Als je buiten bent met hem en andere honden tegenkomt zie je dat hij goed gesocialiseerd is en heel open en vrij op andere honden af gaat, helaas ziet hij dan niet dat er ook zoiets is als lichaamstaal bij honden en moet hij af en toe gestopt worden. Hij was nog geen 24 uur bij ons binnen of het gezeur begon al; "PAP, kunnen we hem niet houden???". Daar moest ik toch nog even over nadenken, we gingen ze toch opvangen?? Door zijn gedrag en hoge knuffelgehalte werd er afgesproken dat als er binnen 3 maanden geen goed tehuis voor hem was gevonden we hem zouden houden. De avond daarop fluisterde ik in zijn oor dat hij mocht blijven wat een jubelstemming bij de rest op leverde. Gelijk werd Teya gebeld om te zeggen dat TINO een tehuis had…...bij ons. Zij verbaasd en ik ook dat ik het weer had gedaan, ja gezegd (hihihi). Teya ging er toen vanuit dat het dan gedaan zou zijn met de opvang maar niet is minder waar. Ik heb bewondering voor mensen die zich met hart en ziel inzetten voor een ideaal. We hebben dus gelijk gezegd dat we bleven opvangen. Met het opvangen doet TINO gewoon mee. We behandelen hem als een "gewone" hond zonder privileges of voorrechten. Enige tijd later leek het als of hij toch iets zag en begonnen we te twijfelen aan zijn blindheid. Na nog een keer onderzocht te zijn door de DA werd toch echt bevestigd dat hij niets zag. Feit bleef dat als je iets in de lucht stak hij naar het voorwerp keek, hoe die het doet weet ik niet maar het is en blijft verbazend. Nadat hij helemaal was gewend aan de situatie en echt lekker in zijn vel zat zijn we weer begonnen met het opvangen. Eerste was Joey een bordercollie die na een tijdje weer weg ging naar een heel fijn gezin. Was even wennen voor hem, zijn "Play-mate" was weg, maar na enkele dagen trok dit alweer bij. Hierna kwam Jeannie een tricolor collie teefje binnen en die helpt hij er ook weer aardig boven op. Dit tekent zijn karakter, want het is een heerlijke hond die heel sociaal is naar andere honden toe. Zijn handicap wordt regelmatig vergeten, zo "normaal" gedraagt hij zich. We zijn Teya en Frans nog steeds heel dankbaar dat ze hem bij ons in eerste instantie wilden plaatsen. Daarnaast hebben we een stel heel fijne vrienden in Teya en Frans gevonden, en dat moet je koesteren.
(Tino is een ex collie-in-nood hond)

.................................................. ................
.
Ingezonden Juli 2003 door Rob en Edith

NAAR BOVEN !


NIEUW VERHAALTJE OVER MOZES

Beste lieve luitjes,
Dat het goed met Mozes gaat moge duidelijk zijn, hij voelt zich al helemaal thuis hier! Nu hij een wat betere conditie & een wat kleiner buikje heeft is hij veel speelser; favoriet zijn kleedjes, kartonnen dozen & zelfs zijn balletje (waar hij eerst al moe van werd door er naar te kijken) gaat hij vrolijk halen, spelen is blijkbaar toch wel erg leuk! Zoals op de foto te zien is durft de dappere dodo zelfs al pootje te baden terwijl hij toch in eerste instantie niets van water moest hebben (niet zo vreemd met zo'n haardos misschien...) Van de week zijn Mozes zijn twee hondenvriendjes Cat & Joey nog een dagje komen spelen thuis, dat was gezellig hoor! Ze mochten uit Mozes zijn drinkbakje drinken, op zijn lekkere kussen liggen & zelfs met al zijn speeltjes spelen, wat een goedsul is het toch! (uiteraard was zijn etensbak wel een no-go area :), hij is goed maar niet gek natuurlijk. Daarna nog even lekker alledrie als echte collies een kartonnen doos p.p. verscheurd, zodat de papiersnippers gegarandeerd weer een tijd lang van de gekste plaatsjes te voorschijn zullen komen :)
Erg bedankt (zonder jullie site hadden we onze Mozes nooit ontmoet!!)


Hartelijke groetjes uit Rotterdam van Alex, Dagmar & Mozes
................................................ .................................................... Ingezonden op 22.08.2003

NAAR BOVEN !

Het ongelofelijke verhaal van een trotse collie bezitter - het verhaal van Lady en haar puppies !
Wat er aan vooraf ging: Na 15 jaar wordt de drang naar een hond te groot en er moet er een komen! Waarom pas na 15 jaar, wel hierom: Ik was toen de trotse bezitter van een prachtige Duitse Herder 'Bjorn' genaamd en volledig afgericht (niet ik maar de Hond). Helaas deze moest weg omdat na een verhuizing (hij was twee dagen bij kennissen geweest) de hond helemaal doordraaide en ook nog naar de baby hapte. We hebben nog gevraagd aan deze kennissen wat er gebeurt was, volgens hen niets????????? Af een toe veranderde de blik van de hond die zelfs mij (als A-pakwerker bij een hondenvereniging) behoorlijk wat angst en ontzag inboezemde. Dit was een gevaarlijke toestand en daar ik bij de marine zit moest ik toch regelmatig lang weg en mijn vrouw vertrouwde het niet meer. Met scheurende pijn en tranen in mijn ogen bracht ik deze hond weg. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan er moest een nieuwe hond komen en wel wederom een Duitse herder, Hij kreeg de naam Chiron en hier ging ik gigantisch de fout in. Ik ging vergelijken met de vorige hond wat resulteerde dat in mijn ogen deze hond van geen kant deugde. Zeer onterecht en nu nog kan ik me mijn haren uit de kop trekken omdat ik zo onrechtvaardig ben geweest. De hond werd niet slecht behandeld maar ik kon hem niet de liefde geven die hij verdiende. Gelukkig was er iemand die dat wel kon en die heb ik mijn hond gegeven zodat het toch goed kwam voor Chiron. Hierna heb ik gezworen geen hond meer te nemen want als je een dier in huis neemt heb je een bepaalde verantwoording en die stopt pas als het dier van ouderdom overlijd. Om toch dieren in huis te hebben zijn we overgegaan naar katten en ja een hobby breidt uit. Er werd zelfs mee gefokt maar omdat we het moeilijk hadden als er een kitten overleed en zagen hoe vreselijk sommige mensen met onze gefokte kittens omgingen besloten we om te stoppen want dieren fokken en zorgen dat ze goed en verantwoord terecht komen zijn hele aparte verhalen. We konden er niet mee leven om kittens op de wereld te zetten en met veel liefde en geduld laten opgroeien waarna een ander ze weer kompleet afbraken en in het verderf lieten stortten. Zo dit was de voorafgaande geschiedenis, we gaan verder!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Mijn vrouw is opgegroeid met een collie en vooral de blauwe is ze helemaal gek van. Dus ik speuren op internet opzoek naar Collie's en bij toeval kom ik bij de site Collie & Co.in Nood. In eerste instantie was ik verbaasd om te lezen om wat voor reden en blaartrekkende verhalen mensen gebruiken om een dier uit huis te rotten (sorry voor het taalgebruik maar het is zo). Eigenlijk was er niets nieuws onder de zon want ik heb het ook meegemaakt met onze katten. Maar goed ik scroll en surf een beetje over deze site en verbaas me over de inzet van twee mensen met een schaar aan helpers (opvangadressen) achter zich. Naderhand leerde ik ze beter kennen als Frans & Teya met een auto goed voor 60.000 kilometer per jaar. Ik zie dus diverse foto's en verhalen van honden totdat we (mijn vrouw en ik) het verhaal en de foto van Lady zagen en we waren totaal verkocht. In eerste instantie denk je 'wegwezen' - geen troep van een ander - maar we werden geconfronteerd met de gedachte aan onze kittens die er ook niets aan konden doen en aan mijn laatste hond. Alle vooroordelen gingen aan de kant want ook deze hond verdiende een plek waar ze kon blijven tot ze zou sterven van ouderdom en er werd direct gemailt met onze gegevens en vermelding dat Lady dat was wat wij zochten en de vraag of wij dat waren wat Lady zocht. Nog geen half uur later antwoord of we effe wilden bellen. In eerste instantie was er al een liefhebber (ik heb nog nooit iemand iets misgunt maar nu wel, SORRY) en gelukkig voor ons haakte deze af. De eerste stap die volgde was dat Frans en Teya op 18 januari 2003 even (bij Overtoom rechts af) van Brunssum naar Den Helder kwamen om effe te checken of wij wel goed genoeg (SLIK) waren voor Lady. Nou ,Frans en Teya, als je iemand goed in de zenuwen weet te jagen moet je dat doen op deze manier, want ik was toch behoorlijk gespannen of we wel geschikt waren. Het testpanel was nog erger dan bij IDOLS want niet alleen Frans en Teya maar ook nog drie schitterende Collie's kwamen mee voor de keuring. Gelukkig, we kregen te horen dat we zondag 19 januari Lady mochten ophalen bij een opvangadres nabij Breda. In de tussentijd hadden we al veel over Lady gehoord hieronder een kleine opsomming: Het was een doetje maar geen watje. Ze is dominant naar teven. Ze praat tegen je (hele verhalen). Ligt graag op een plek waar de baas cq bazin heeft gezeten. Heeft eetlust voor 10 ???????????????? Vreet alles van het aanrecht van aardappels tot en met tomatensoep. Hierdoor is ze wat aan de mollige kant geraakt. Oke, voor alles is een oplossing (ik kan je zeggen die kwam) Het klikte direct tussen Lady en ons, we kregen de papieren en inentingsboekje want ze was nog geen 14 dagen geleden bij de dierenarts geweest die haar had onderzocht, gezond verklaarde en nog effe een vaccinatie gaf zodat ze er weer een jaar tegen kon. Op naar huis en het nieuwe leven van Lady kon beginnen. Ja, nu wordt het pas sappig!!!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!SLIK Lady was snel op haar gemak en zelfs de vier katten beginnen haar te accepteren. Ze is inderdaad wat mollig maar met een goed dieet en veel beweging moet er toch gauw 2 kilo afkunnen, ja toch. Het dieet gaat goed en aan beweging geen gebrek daar zorgt deze KRANIGE DAME zelf wel voor, want als ik geen bal meeneem dan zoekt ze zelf wel een stok en minder dan twintig keer gooien neemt ze geen genoegen mee om uiteindelijk hijgend en totaal vermoeid naar huis te gaan. Wat wel opviel was dat ze iedere keer moeite had om als ze lag op te staan. Inmiddels is ze kind aan huis en heeft net zoveel te vertellen als iedereen. We staan versteld hoeveel vertrouwen we van haar krijgen. Het wordt 30 januari en mijn vrouw wordt om 6 uur wakker omdat Lady het behang van de muur aftrekt (zeg maar een vroegtijdige niet geplande verbouwing) waarbij ze toch effe door haar wordt toe gesproken om dat maar effe te laten. Vanaf dat moment stort Lady helemaal in en we weten niet wat te beginnen, ze wil niet uit en ik moet echt gaan werken, dus mijn zoon laat haar uit ze gaat mee onder protest. Om 12:00 uur laat mijn vrouw haar uit en wederom de bal voor de nodige beweging maar nu laat Lady vrij snel weten dat het genoeg is en dat ze naar huis wil. Op mijn werk blijf ik me afvragen wat er is en ik neem contact op met Frans en Teya, ook die snappen er geen bal van, want dit is toch niet de Lady die ze kennen. Alle trucks en ervaringen wisselen van gedachte maar we komen er niet uit het enige wat er veranderd was, dat Lady die nacht sliep op een marine deken.(zo die zo'n slechte invloed op haar hebben?????) Daar ik het niet meer uithield ben ik om 14:30 naar huis gegaan en werd twijfelend door Lady begroet op een manier die behoorlijk terughoudend was. Maar toen ik vroeg of ze mee ging kwam ze over de brug helaas ging het niet van harte en waren we om 15:00 terug in huis waarna ze op de bank ging liggen. Ik zei nog tegen mijn vrouw dat ze niet al te veel aandacht moest schenken aan Lady en dat het wel goed kwam. Hierna ging ik de schuur in. Om 15:30 riep mijn vrouw met luidde stem dat ik binnen moest komen want Lady lag op de bank te bevallen. Ik dacht eerst dat ze me in de maling nam maar haar gezicht liet niets te wensen over. PAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAANNNNNNIEKKKKKKKKKKKKKKKKKK in de tent (5 MIN). @#%$#!!?
Hoezo te dik......... ? archhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh!!!!!!!!!!!!!!! Wat een geluk dat we diverse nesten met kittens hebben gehad en dat we voor dit soort blije gebeurtenissen mits gepland alles bij de hand hebben. NEE DUS. Wel hadden we nog een zuigbuis voor het schoon zuigen van de luchtwegen (zo een die de dokter gebruikt bij een bevalling van een baby). Effe Teya gebeld en ik vermoed dat het hele Brunssumse telefoonnet plat is gegaan na de kreet die zij van verbazing slaakte. (SORRY voor de overlast meneer PTT) Gauw terug naar Lady want die laat nu alle remmen los: 1,2, 3, 4. Ik gauw naar een bedrijf om een pallet te halen en randen want sneller trap je geen hondenbak in elkaar. Bij thuiskomst waren het er 5 en het eind leek nog niet in zicht. Gauw de hondenbak gemaakt maar dan ga je niet meer zeulen met Lady en haar kroost (mijn arme oude bank). Ja hoor, nummer 6 en 7. Oeps een lichte paniek want we missen de nageboorte, hebben we die over het hoofd gezien, nee want Lucienne (mijn Vrouw) zag de pup komen zonder nageboorte dus effe wachten en daar was de volgende weeeeeeeee. JAAAAAAAAA daar was de nageboo....... Shit, daar was pup nummer 8 maar met nageboorte.
Inmiddels 18:30 de rust(???????????????????????????????????????) is weder gekeerd. Lady is met pups naar de bak verhuist en we wachten op de dierenarts want de nageboorte is nooit gevonden. Maar ach, als je van de ene verbazing in de andere valt is zo'n nageboorte die je mist niet zo erg!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Dus toch wel ........ de dierenarts heeft haar Pitton gespoten zodat de baarmoeder nog een keer goed samen trekt om alles te verwijderen ook heeft hij moeder en pups onderzocht en vertrok weer, ons achterlatend vol verbazing en ongeloof met Lady en haar 8 pups waarvan 2 teven, beide tricolor en 6 reuen waarvan er twee tricolor en vier sable zijn. Tja, dat dieet deed het toch wel, ruim 2 kilo kwijt in minder dan 3 uur. (wil iemand het merk weten je kan het krijgen zonder recept) We kijken vandaag 3 februari 2003 nog vol ongeloof terug naar deze gebeurtenis. Toen wij Lady pas hadden wisten we beiden direct dat er nog een collie moest komen liefst een bleu merle dus afwachtten wat er allemaal gebeurt bij Teya en Frans. Eventueel wilden we nog overwegen om opvangadres te worden .................
VERGEET HET MAAR, WEGWEZEN, MUGGEN, GEEN HAAR OP MIJN HOOFD(EN DAT ZIJN ER NIET ZOVEEL MEER) DIE DAAR OP DIT MOMENT NOG AAN DENKT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Tjonge jonge, die pups maken meer lawaai dan 10 kittennesten bij elkaar. (JAKKI BA JAKKIE) nee hoor!!!!! Lady heeft veel vertrouwen in ons, want de eerste dag mochten we absoluut niet aan haar pups komen ze pakte ze gewoon in haar bek en scheurde ze gewoon uit onze handen. Nu mogen we ze pakken en wegen om te zien of ze goed groeien. Als ze maar een fractie van het karakter van Lady mee krijgen dan heb je pups van goud. HOE NU VERDER ?????????????????????? Nu gaan we 8 volle weken aan de slag. Het socialiseren is al begonnen we pakken regelmatig de pups uit het nest. Elke dag wegen om te checken of ze groeien. Binnen nu en 10 dagen gaan de oren en ogen open en dan langzaam over naar vast voedsel Ontwormen: Moeder & pups bij 2,4 en 6 weken. De zesde week de eerste enting en dan volgen er nog 2, week 9 en week 12. Ook deze pups zullen de liefde krijgen die ze verdienen maar we zullen nog beter dan bij de kittens opletten. Je moet dus van goede huize komen om een pup van ons te kunnen krijgen, ook Frans , Teya en hun collie's zullen zich hier hard voor maken (of ze al niet genoeg te doen hebben). Denk na voor je een pup neemt want alle liefde die wij er insteken dient U waard te zijn, want dat betaalt zich terug in een vorm van liefde die de pup aan U geeft, geen enkel dier wordt slecht geboren maar slecht gemaakt. Wij zijn ontzettend blij met deze ervaring en laten ons dat door niemand afpakken. Misschien krijgt U wel een pup van ons, maar geef het de liefde een aandacht die het verdient. Dat houdt in dat U misschien heel veel dingen moet laten die eerst wel konden.
George & Lucienne
Opmerking Frans en Teya : De opmerking over het Brunssumse telefoonnet klopt aardig, wij hadden het niet meer ! :-). Inmiddels zijn de pups allemaal in prima overleg en samenwerking met George en Lucienne zeer goed geplaatst en hebben wij er vreselijke lieve vrienden aan overgehouden. Ook voor ons was dit een ervaring die wij niet meer willen missen!!!!!!!!!!!
(Lady is een ex collie & co in nood hond) ...................................... .....Ingezonden Juli 2003

NAAR BOVEN !


Hallo allemaal.....
Het is allemaal begonnen met een foto op jullie site (Collie & Co. in Nood), we hadden al een pup gereserveerd bij een fokker. Maar toen wij Smarty zagen waren we verkocht. Het was liefde op het eerste gezicht. En nu woont hij alweer 5 maanden bij ons. We hebben hem opgehaald vanaf het vliegveld in Belgie. Hij moest namelijk nog vanuit Griekenland komen. De eerste paar dagen waren niet makklelijk. Alles was voor hem eng. Ik moest hem de eerste dagen zelfs voortrekken, maar met veel goede tips en adviezen van Sos Strays. En met natuurlijk veel aandacht en liefde zag je hem steeds meer veranderen. Iedere dag ging beter. Nu zijn we 5 maanden verder en is het een fantastische hond die al zijn verloren tijd inhaalt. Hij heeft namelijk de eerste 7 maanden van zijn leven in een schuurtje geleefd en in een afgezonderde ruimte. Het gaat nu heel erg goed met hem. We zitten nu alweer 4 maanden op hondenschool en hij leert heel erg snel, alleen hij is vaak te enthousiast en te snel afgeleid. Hij mag dan wel 1 jaar zijn nu, maar ik gedraag me gewoon lekker als een pup. Spelen vind hij helemaal het einde, hoe gekker en wilder hoe beter. En iets doen voor snoepjes, tja dat is nog leuker. je merkt dat er collie in hem zit. Hij gaat bijvoorbeeld net als een border collie, op de grond liggen en sluipen als hij een andere hond ziet. Ik kan wel uren door gaan over hoe fantastisch hij is geworden, maar ik benadruk liever dat het echt de moeite waard is. En ik raad dan echt alle mensen aan die een hond willen adopteren maar nog twijfelen om het gewoon te doen. het kost tijd, aandacht en liefde en veel geduld, maar het is het echt waard. Als ik in zijn ogen kijk en die glinsteren van geluk, zie- dan realiseer je je wat je gedaan hebt en hoe belangrijk het is om zulke honden ook een kans te geven. Want het zijn vaak de liefste en de dankbaarste honden die er zijn. Dus geef ze een kans want ze verdienen het.
Afzender Smarty en natuurlijk zijn baasjes.
Ingezonden door Chantal op 27.06.2003

NAAR BOVEN !

Puppyleed ...................een aangrijpend verhaal ! ..........Helaas gebeurt dit nog steeds te vaak :-(.


19.02.2003

BINKY en BUDDY.......

Een heel warm plekje in mijn hart heeft mijn eerste hond Binky.
Binky was een kruising schotse collie/ duitse herder. Hij is 13 jaar geworden. Binky had duidelijk het karakter van een schotse collie. Hij was een echt maatje en hij heeft mijn kindertijd echt heel waardevol gemaakt.
Binky was voor mij meer dan een hond... hij was alles wat ik thuis miste. Hij gaf mij het gevoel dat ik waardevol was en dat ik bij hem veilig was. Nu mijn Buddy... een kruising sheltie/witte kees. Hij heet niet alleen Buddy maar is voor mij ook een Buddy. Buddy gaat overal mee naar toe. Het is een hele lieve en makkelijke hond die heel erg trouw is.
Buddy is nu 4 jaar en hij is helemaal gek van knuffelbeesten met geluidjes. Verder is hij grote maatjes met poes Pippi met wie hij samen is opgevoed. Buddy is een superhond ... en is echt een beetje ons kindje. Verder is Buddy heel lief voor kinderen en onze andere huisdieren
(4 konijnen).

Elsa & Wilfred

NAAR BOVEN !

Lieve Collie vrienden, hier is het verhaal van Bessie en hoe we er toe gekomen zijn om haar in België
op te halen.
In december kregen wij van een goede kennis een Sheltie. Het diertje had een beroerte gehad, haar kopje stond scheef, en werd sinds die beroerte door het complete roedel als uitschot behandeld. Mijn man en ik dachten dat ze met onze 11 jaar oude Collie, Blue wel goed op zou kunnen schieten en ze was van harte welkom. Het was een klein hartveroverend tricolor hondje dat luisterde naar de naam Pientje. Tussen Blue en haar werd het grote liefde, er ontstond een perfecte samenwerking tussen die twee. Pientje maakte de lades open en samen met Blue at ze de buit op, koekjes, kluiven enz. Ze hadden grote lol en waren verschrikkelijk ondeugend. Waar Blue was was ook Pientje. In drie maanden tijd is haar conditie langzaam achteruit gegaan,
we wisten dat de levensverwachting slecht was maar we hebben haar drie mooie maanden kunnen geven.In maart kreeg ze in een uur tijd drie beroertes. Samen met onze kennissen en de dierenarts hebben wij toen de beslissing moeten nemen haar in te laten slapen.Er was zoveel beschadigd in haar hoofdje dat ze niet meer kon functioneren.Pientje hebben we in onze tuin begraven en toen we haar in het grafje legden is Blue er bovenop gekropen en hebben we hem eruit moeten tillen. Vanaf die tijd ging Blue achteruit, er zat geen levensvreugde meer in. Blue ging slecht lopen. Hij kwijnde helemaal weg, wij stonden 's nacht zelfs op om te kijken of hij er nog wel was. Pijnstillers voor de zere pootjes brachten geen uitkomst, alle testen waren goed. Alle waardes van bloed en urine waren zo geweldig goed dat je niet zou denken dat het over een oude hond ging. De dierenarts heeft toen het vermoeden uitgesproken dat het wel eens verdriet van Blue kon zijn, volgens hem mocht je dit soort zaken niet onderschatten en gaf het advies een andere vriendin voor Blue te zoeken. Ja, en dan onze zoektocht naar een vriendin voor de oude Blue.....die zoektocht liep zelfs via Griekenland. Het was verschrikkelijk moeilijk om aan een ouder Collie vrouwtje te komen, Blue vindt alleen vrouwtjes aardig en daar is niets aan te veranderen. We werden er bijna wanhopig van maar begin juli stond op de site van Teya en Frans een Collie vrouwtje, ze zat in België. We hebben meteen gebeld en zijn 2 dagen later, samen met Blue naar België gereden. In het asiel Folyfoot zat Bessie, ik keek in het dierenverblijf en zag haar in het hok staan. Het is vreemd maar ik had meteen zo'n gevoel van; jij gaat met ons mee! De beheerder lijnde Bessie aan en adviseerde ons om een mooie wandeling met de honden te maken. Blue zag Bessie en hij begon gelijk te kwispelen en mijn man en ik vonden haar geweldig lief, de ogen van Bessie zijn zo mooi, het kan niet anders dan dat je daar voor valt. Nou, ik keek haar dus aan, Bessie keek mij aan en gaf een pootje, ik gaf haar een knuffel en ik ben toen naar de beheerder gegaan met mijn portemonnee. Dat was alles, het was liefde op het eerste gezicht, in 5 minuten was het gepiept. Bessie was wel heel erg angstig, was vuil en de auto stonk zo erg dat we de airco de hele terugreis aan hebben gehad. Thuis gekomen ben ik haar eerst schoon gaan maken, de klitten waren zo erg dat ik een emmer vol troep eraf heb geknipt, ze had ook oormijt. Bessie stond dat allemaal toe, ging er extra voor liggen met de poten in de lucht zodat ik haar kruis en buik vrij kon maken van klitten zodat ze weer goed kon bewegen. Haar oren mocht ik behandelen en ik had die zelfde avond al een nette hond van haar gemaakt. Het is ongelooflijk maar dit dier gaf zich compleet aan mij over, alsof ze wist dat ik haar zou helpen. De volgende dag heb ik haar gebit schoon gemaakt, geweldig dankbaar werk, er kwamen hele stukken tandsteen van een milimeter dik van af en Bessie.......die vond alles prima. Bessie is een grote sable Collie, schofthoogte 60 cm en heeft witte krulletjes in haar nek en de mooiste ogen van de wereld. Ze kan je smoorverliefd aankijken en het gaat geweldig goed met haar en Blue. Ik heb ze nog nooit horen grommen tegen elkaar! We hebben ook nog twee Oosterse korthaar katten en het was bij Folyfoot niet bekend hoe ze er op zou reageren. Bessie is stapel dol op de katten, Bessie krijgt kopjes van de katten en de katten worden door haar afgelebberd! De eenden en vogels in de tuin bekijkt ze met grote interesse, ze doet ze niets. Bessie is nu een maand bij ons, we zijn erg gelukkig met haar en onze Blue is weer helemaal de oude. Hij gebruikt geen medicijnen meer en kan zelfs de grote wandeling weer maken. Hij heeft echt aan levensvreugde gewonnen en Bessie is ook gelukkig, haar angst is minder aan het worden en ze begint heel langzaam weer vertrouwen in alles te krijgen. Het zal nog wel wat tijd in beslag nemen maar ik denk dat over een half jaar Bessie een totaal andere hond zal zijn. Ze heeft nu al veel geleerd, heel knap van haar! Voor de goede orde wil ik nog wel vermelden dat Bessie zwaar verwaarloosd bij Folyfoot is afgegeven. De dierenarts van Folyfoot heeft Bessie de dag voor ik haar ophaalde onderzocht. Bessie heeft daar maar een week gezeten en volgens mij is dit het eerste adres in het leven van Bessie geweest waar ze goede voeding heeft gehad. Bessie is in Folyfoot volledig gevaccineerd, gechipt, ontwormt en tegen vlooien en teken behandeld. Het was voor Folyfoot onmogelijk geweest om de vacht van Bessie in goede staat te brengen. Ik heb daar dagen aan gewerkt, Folyfoot had daar volgens mij de financiële middelen noch de mankracht voor in huis. Deze mensen worden financieel niet gesteund en ik heb er veel respect voor dat ze toch hun hoofd boven water weten te houden. Mocht u ooit een lieve, mooie hond of kat zoeken dan moet u echt in de asiels in Nederland en ook bij Folyfoot in Waregem (B) gaan kijken, mijn man en ik hebben er nog geen seconde spijt van gehad dat we Bessie hebben gehaald. De enige spijt die we hebben is dat we niet rijk zijn en moeten werken voor onze kost. Als dat niet zo was dan zouden we behalve Bessie ook die prachtige en lieve Leonberger en Berner sennen hond mee hebben genomen en paar Collies hadden er dan ook nog bij gemogen, Teya en Frans zouden dat toejuichen!
Hartelijke groet en pootje van Blue en Bessie, Ineke en Hein .................................................................................30.08.02

NAAR BOVEN !

Hallo en hi allemaal :-))
Hier is zij dan....het gezicht achter de knop Collie & Sheltiehulp België :-)) in het menu van Collie & Co. in Nood - Nederland.
Madeleine heeft zelf een tricolor sheltiereutje Alex van een stichting in Duitsland en een mooie colliereu Benji uit een asiel in België. Voor Alex hebben zij en haar man een autorit ondernomen van ca. 10 uur. Madeleine en haar man Jean verzorgen de contacten met de Belgische asiels en beheren de Belgische versie van de Collie & Sheltiehulp - België.
Net als wij bieden zij ook aan, om foto's te gaan maken in asiels, die niet over een camera beschikken en de info's over een collie of een colliekruising op te vragen en bij hen op de site te zetten. Wij vinden dit wel degelijk een vermelding op de 'Kijkdoos' waard, en willen hen ook van harte bedanken voor hun inzet !
Bedankt Madeleine en Jean

NAAR BOVEN !

Geachte meneer, mevrouw, ................................................................... ...........................................09.06.200.
Onlangs had ik bijna mijn Sheltie verloren doordat hij tijdens een behendigheids wedstrijd in een manege een klein en oud stukje paardepoep vond en opat. Hierdoor liep hij een ivermectine vergiftiging op. Gezien de onbekendheid van dit gevaar bij veel hondeneigenaren en vanwege het feit dat uw site over collies gaat stuur ik u deze informatie. Alle collieachtigen(óngeacht de kleur!!!) kúnnen heel heftig reageren op paarden ontwormingsmiddelen, omdat dat ivermectine bevat! Dat kan al gebeuren met een minuscuul klein beetje wat bijv. nog aan een brokje kleeft van een paard of pony kreeg na een wormbehandeling. Of een beetje wat in de paardenpoep zit, ook nog twee dagen na de ontworming. Iedere hond kan ziek worden van de "overdosis" ontwormingsmiddel in paardendrollen. Echter honden die het "bluemerle gen" bij zich dragen zoals o.a. Shelties, Ausssies, Collies, Bobtails en Collie-kruisingen zijn zeer gevoelig voor ivomectine. Voor hen kan inname van ivomectine dodelijk zijn. Dit bluemerlegen is niet altijd zichtbaar. De honden,meestal collie achtigen dus,die hierop reageren kunnen er aan sterven. Tegen ivermectine bestaat geen tegengif. Het probleem is dat bij de meeste rassen een duidelijke scheidingswand tussen hersenvocht en bloed is, in de cellen. Deze scheidingswand is bij dit soort rassen veel minder strikt. Door zowel bloed als hersenvocht worden stoffen uitgescheiden. Door de minder strikte scheidingswand kan in dit geval de ivermectine, uitgescheiden door het bloed, in de hersenen terecht komen en zich op de hersenen vast zetten. Dierenartsen weten wel dat Ivermectine niet samengaat met Bleumerle, maar vaak weten ze niet dat bv. een bobtail of een tricolore-collie ook het bluemerle-gen draagt. Dus weet je dat er bluemerle in je ras voorkomt zeg dit altijd tegen je DA als je een wormenmiddel moet hebben of wanneer de hond tegen mijten o.i.d. behandelt moet worden.
Het nummer van het vergiftigingscentrum is 030 -274 88 88 (24 uur p/d te bereiken)
Deze mail werdt ons pasgeleden toegestuurd en willen wij graag onder iedereens aandacht brengen. (aanmerking van Frans en Teya)
Disclaimer: Wij zijn niet aansprakelijk voor de inhoud van bovenstaand verhaal.

NAAR BOVEN !

OVERDENKINGEN VAN EEN HOND ........................................... ............................ontvangen via email op 30.04.2002
Toen ik nog een pup was amuseerde ik je altijd en deed je lachen met mijn mimics. Je noemde me ‘je kind’ en ondanks enkele kapotgebeten schoenen en in kolere gegooide kussens werd ik je beste vriendin. Als ik iets stouts had gedaan, schudde je een opgeheven vinger naar mij en zei ‘Hoe kon je me dit aandoen ?’. Maar snel liet je je verwurmen en streelde mijn aangeboden dik buikje. Mijn zindelijkheidstraining duurde iets langer dan verwacht want soms had je het zo ontzettend druk, maar samen kwamen we er wel door. Ik herinner mij nog onze lange nachten samen in je bed. Ik luisterde naar de geheimpjes, die je alléén tegen mij vertelde, en naar je wildste dromen. Ik denk dat ik toen perfect gelukkig was. We gingen samen wandelen in het park, deden verre uitstappen en stopten soms voor een ijsje (ik kreeg alléén het horentje want je zei ‘ijs is slecht voor honden’). Thuis wachtte ik altijd languit op de zetel tot je s’avonds na je werk snel naar huis kwam. Stilaan begon je meer tijd op je werk door te brengen, een carrière op te bouwen, en ook naar een menselijke gezellin te zoeken. Ik heb dikwijls je teleurstellingen en tranen opgevangen. Toen werd je echt verliefd. Zij (nu je echtgenote) was niet echt een hondenliefhebster, toch heb ik haar in ons huis verwelkomd en ik trachtte ook haar altijd vriendschap te tonen. Jij was gelukkig, dus was ik ook gelukkig. Toen kwamen de menselijke baby’s en ik deelde in je vreugde. Ik was geboeid door hun kale roze huid en door hun zachte geur en wou ze graag ook bemoederen. Maar Zij was bang dat ik ze iets zou aandoen en ik werd het meeste van de tijd verbannen naar een andere kamer, of in de ren welke Zij achter in de tuin had laten bouwen. Toen de kleintjes wat groter werden was ik hun beste vriendin. Hun kleine handjes grabbelden mijn pels vast om recht te geraken, kleine onderzoekende vingertjes boorden zich af en toe in mijn ogen en oren en ik kreeg dikke natte kussen op mijn neus. Ik hield van hen en apprecieerde des te meer hun liefde en aandacht, welke jij nauwelijks nog had voor mij. Ik zou ze met mijn leven verdedigd hebben als nodig zou gebleken. Ik glipte ‘s avonds in hun bed en samen luisterden we naar het geluid van je auto op de oprit als je laat thuiskwam. Er was een tijd geweest, als iemand vroeg of je een hond had, dat je foto’s uit je portefeuille bovenhaalde en enthousiast verhalen begon te vertellen. Nu, antwoordde je ‘Oh ja, en verandert van onderwerp. Ik ben niet méér ‘Jé hond’, maar ‘juist een hond’. Nu kreeg je een aanbod die je carrière ten goed komt. Je moet wel verhuizen naar een appartement en de huisdieren zijn er niet toegelaten. Je nam de juiste beslissing voor je familie, maar er was een tijd dat ik ‘je familie’ was. Toen we in de auto stapten was ik gelukkig dat ik nog eens mee mocht. Maar snel kwamen we aan het dierenasiel. Het rook er naar honden en katten, maar ook naar angst en wanhoop. Je zie :’Ik weet dat jullie voor haar een goede thuis zult vinden’. Maar de blikken die je kreeg waren minachtend en ontmoedigd. Zij wisten wel hoe moeilijk het was om een oudere hond te plaatsen, al had ie ‘papieren’. Je trok de hand van je zoon weg van mijn halsband en hij huilde en riep : ‘Neen, Papa, laat ze mijn hond niet wegnemen !’. Je gaf me nog wat klopjes op mijn hoofd maar durfde niet in mijn ogen kijken. Beleefd weigerde je om mijn halsband en leiband mee te nemen. Dan was je ineens weg, naar je nieuw leven. Ik hoorde de twee dames over je spreken, over het feit dat je al maanden wist van de verhuis, en niet één poging had ondernomen om mij een nieuwe thuis te vinden. En ik dacht : ‘Hoe kon je me dit aandoen ?’. In het asiel kreeg ik aandacht en vriendschap zover dit mogelijk was met zo’n drukte en onderbemanning. Ik kreeg goed eten, maar had geen honger. In het begin, iedere keer als iemand binnenkwam, stormde ik op de tralies af, met de hoop je te zien, hopend dat je van gedacht zou verandert zijn en mij kwam terughalen. Of hopend dat iemand mij lief zou vinden en mij zou meenemen. Maar ik kon niet wedijveren met de onbezorgde vrolijkheid van de pups en bleef meer en meer in een hoekje liggen. Ik hoorde haar voetstappen als ze me op een avond kwam halen. Zij nam me mee naar een kamertje die ik nog niet kende, een rustig kamertje waar de bezoekers niet welkom zijn. Ze zette mij op tafel, wreef over mijn neus en zei me rustig te blijven. Mijn hart bonkte hevig voor wat gebeuren ging, maar er was ook een gevoel van opluchting. Tranen biggelden rustig en geluidloos over haar wangen en IK was bezorgd voor Haar. Zij plaatste een knevel op mijn voorpoot en ik likte haar zachte hand. Ik wist wel dat dit niet haar fout was. Ze prikte zachtjes de naald in mijn ader, en toen ik de koude vloeistof voelde in mijn lichaam keek ik nog in haar triestige ogen. Ze sprak rustig tegen mij : dat ik niet bang hoefde te zijn, dat waar ik naartoe ging het allemaal veel beter was, dat daar geen pijn, geen verdriet en geen verraad was. Ik viel zachtjes in slaap, maar met mijn laatste energie kon ik nog even met mijn staart kwispelen.
En toen dacht ik aan U, mijn geliefde Meester, en dacht :’Hoe kon je me dit aandoen ?’
Vrije vertaling van een werk van JIM WILLIS
Aanvulling op 17.01.2003 van Walter, die ons bovenstaand verhaal heeft gestuurd:
Ik zou willen dat jullie dit op jullie site zetten, want dit is een ONGELOOFLIJK, BANGELIJK, KEImooi gedicht en uiteindelijk zijn er nog steeds teveel mensen waar dit op slaat en die een dier nemen,weggooien of doen naar believen, niet beseffend dat ook dieren wezentjes zijn EN ook gevoelens hebben ! Die personen die zich met zulke dingen bezighouden zouden ze ook moeten "chippen" en registreren, zodat deze mensen NOOIT meer aan een hond of welk dier dan ook zouden geraken......sorry over zulke dingen kan ik me echt wel boos maken maar het is toch zo hé ? Algoed dat er nog ECHTE dierenvrienden zijn... zoals jullie....ik............ en vele andere . Niet alle dieren zijn daardoor in een asiel terechtgekomen weliswaar maar toch wel de meeste. Mijn collieteefje Nala was toen ik ze adopteerde ook uit een wagen gezet ! Ik heb ze nu 8 jaar en het heeft meer dan 4 jaar geduurd eer ze uit zichzelf in de wagen sprong, nu is autorijden voor haar terug een lust, want ze weet dat we onafscheidelijk zijn (she watch my bag and i watching her's) En een hond.......die heb je toch voor het leven...........niet dan ?!?!

NAAR BOVEN !

VRAAGTEKENS ??????????

Ik zet altijd mijn vraagtekens bij de reden van afstand. Vindt ze vaak al te vaag en altijd het zelfde.
Mensen moeten eens weten, als ze aan een hond beginnen, waar ze aan beginnen, dan komen de mankementen en de problemen, nou ja problemen, die maken ze zelf en de hond is weer de dupe, altijd maar weer.
Net zag ik de hond (NIKA) met de halsketting letterlijk in zijn nek staan en een verwaarloosde vacht, is het niet zo dat er een meldpunt gemaakt kan worden, waar deze eigenaars geregistreerd worden, dat ze dus nooit meer een hond kunnen en mogen aanschaffen.
Vindt het te gek voor woorden dat zo'n hond zomaar gedumpt wordt met de stomste reden van afstand, misschien is het beter voor de hond nu, dat hij een beter tehuis krijgt.
Wij hebben zelf ook 6 honden, en weet je, er is nooit iets verkeerd met die kanjers van ons, lopen buiten en binnen, ze hebben het eigelijk nog beter dan kinderen en ze luisteren allemaal 100% goed, alle zijn asiel honden, die met de gekste reden zijn weg gedaan en waar afstand van is gedaan.
En je raad het al, niets van die reden bleek waar te zijn. En de mensen moeten ook de ruimte hebben, bij ons lopen ze lekker in het weiland met z'n alle en hebben plezier voor 10, als het aan mij lag, kwamen er nog wel 10 bij, maar das een beetje te van het goede.
Vindt het op en top dat jullie je er zo voor inzetten, ga zo door. Top gewoon. Geweldig.
Met vriendelijke groet verblijf ik, Stef uit Tilburg. (08.01.2002)



Disclaimer : Wij zijn niet verantwoordelijk of aansprakelijk voor de inhoud van de hier getoonde verhalen of links naar andere pagina's.

HOME