hier vind je van alles, om te bekijken, te lezen en/of over na te denken.
Als je ook iets wilt inzenden voor deze pagina, mail ons :-)
Laatste update op 13.05.2008
Klik op de 3 minicollies met het gele lint om weer naar boven te gaan.
Lieve mensen,
hier vind
je van alles, om te bekijken, te lezen en/of over na te denken.
Als je ook iets wilt inzenden voor deze pagina, mail
ons :-)
Laatste update op 13.05.2008
Klik op de 3 minicollies met het gele lint om weer naar boven te gaan.
    |
12 mei 2008 Hallo tante Teya, Wil graag mijn verhaal hier vertellen,zodat iedereen weet dat het niet overal goed is in de asiels. Waar ik geboren ben kan ik jullie niet vertellen,helaas kan ik me dat niet herinneren. Hoe ik in het asiel ben gekomen kan ik alleen naar raden. Men heeft me op straat op gepakt en daar naartoe gebracht. Misschien zou het op de straat beter zijn geweest dan in de hel die me nu geboden werd. De tijd die ik er was is met geen pen te beschrijven, een keer in de week eten als we geluk hadden. Erom vechten is daar de normaalste zaak van de wereld. zo ben ik aan de wond aan mijn staartje gekomen. Gelukkig zijn er mensen die zich ons lot aantrekken en ze beginnen een actie op touw te zetten om zoveel mogelijk van mijn lotgenoten en mij hier uit te halen. Twee van die lieverds zijn de mensen van Collie in Nood. Tante Teya en Ome Frans hebben alles op alles gezet om mij daar weg te krijgen en een pleegplekje te geven. En of het al niet genoeg is wat daar gebeurdt is neemt iemand anders me mee en zegt dat ze mij niet in haar zogenaamde hondenhotel heeft. Iedereen in Nederland was dood ongelukkig want men dacht dat ik voorgoed verdwenen was. Nou heb ik het getroffen dat Tante Teya en Ome Frans doorzetters zijn en via via er achter kwamen waar ik was. Hetty kreeg op donderdagavond telefoon van Ome Frans met de vraag of ze vrijdag naar die van het hondenhotel wilde bellen. Oke geen probleem als Misiou dan naar Nederland komt bel ik de hele wereld wel zei ze. Vrijdagmorgen hing Hetty aan de telefoon en je gelooft het of niet die sprak me ineens Duits. Na veel gesprekken gaf men toe dat ik daar was en ik opgehaald kon worden. Jippieeeeeeeee iedereen dolgelukkig!!! Zaterdagmorgen aanvaarden Ome Frans en Hetty de reis naar Duitsland. Wat waren ze blij om mij te zien en ik hun. Kreeg een mooi plaatsje achter in de auto en na een korte tussenstop om te kijken of alles in orde was gingen we door naar Tante Teya. Kreeg van haar lekkers om te eten en drinken en een mooi zacht kussen om op te slapen. Veel aandacht voor de honden daar in huis had ik niet. Wilde alleen slapen en genieten van mijn vrijheid. Nadat Ome Frans en Hetty een kopje koffie hadden gedronken en een heerlijke reifkoek gegeten,gingen we naar Geleen. Dat was niet ver gelukkig,want ik wilde het liefste naar bed. Is ook niet niks als je in een paar dagen honderden kilometers achter je hebt,nee nee ik hoefde niet te lopen. Dan had ik geen pootjes overgehouden. In Geleen aangekomen werd ik besnuffeld door Dundee en McKie en bewonderd door Ilona. Eindelijk op mijn pleegadres en wat wilde ik? Slapen,jongens wat was ik moe van alle emoties. Een paar dagen was ik bijna niet aanspreekbaar, eten,drinken,wandelen en slapen,meer heb ik niet gedaan. Nu ben ik al bijna twee maanden hier en heb me goed ingeleefd in mijn pleeggezin. Spelen en knuffelen zijn mijn allergrootste hobby's, wandelen vind ik ook leuk en kennis maken met andere viervoeters en tweevoeters. Graag lig ik aan iemands voeten of naast je op de bank. Heel af en toe ben ik ondeugend,spring van de bank op het salontafeltje,foei Misiou dat mag niet,jajajajaja wil alleen een afkorting nemen naar je toe hoor Hetty. Vanavond kwam een mailtje van Tante Teya dat ik op de site sta omdat ik een gezin zoek waar ik voor de rest van mijn leven mag blijven. Mensen waar ik van mag houden een leven lang,trouw ben ik en lief,Hetty zegt ik ben een hartedief!!! Dikke lik en poot van Teddybeer Misiou |
  |
| Hallo Teya ik had beloofd om nog een stukje te schrijven over de speciale band die er tussen dieren kan opbloeien. Hier een stukje uit het leventje van Baya. Ik heb Baya een half jaar geleden als pleeghond opgenomen, maar na een kort verblijf hier kwamen wij er al snel achter dat Baya hier op zijn plek zit. Hij kon het gewoon erg goed vinden met de andere collie Lars en met de katten. Mijn 5 katten waren nog erg jong toen Baya kwam Dat maakte het spel alleen maar leuker, ze zeggen weleens - honden en katten gaan niet samen - nou hier wel. Door Baya leefde het hele gezin weer op. Maar nu iets speciaals : Wie had dat ooit gedacht - een hond en een pony veulentje. Ik heb in november 2007 een Shetlandponyveulentje gekocht voor mijn zoontje en haar naam is Ludje, vernoemd naar mijn moeder. Ik had toen nog een kleine manege en nam Baya en Lars vaak mee. Baya en Lars dolden veel in de wei. en Baya vond het veulentje dat toen nog kleiner was dan Baya reuzeinteressant. Omdat Baya blind is doet hij eigelijk alles op gevoel. Ik dacht eerst: "Baya denkt dat het een hond is waar hij mee kan spelen" Maar goed, na een tijdje moest ik door omstandigheden stoppen met de manege en zouden mijn 3 paarden verhuizen. Mijn 2 grote paarden hadden een weiland waar ik ze gelijk in kon zetten, maar voor de kleine Ludje moest nog wat gebouwd worden. Voor mij was de enige oplossing haar tijdelijk mee naar huis te nemen en in de tuin te laten lopen tot haar wei in orde zou zijn.. Zo gezegd zo gedaan en Ludje kwam hier in de tuin. Geen probleem - dacht ik want zij is toch niet groter dan de honden. Dus dat word wandelen met 2 honden en een pony. Maar Baya had de oplossing gevonden - als hij nou de riem van Ludje vasthoudt kunnen we makkelijk met zijn allen wandelen en spijtig genoeg heb ik helaas geen foto's ervan. De buurt moet hebben gedacht: "Daar komt ze weer aan, hoor". 2 honden en altijd 5 katten die mee wandelen, nee - het werd nog erger: Een blinde hond die met een pony loopt te wandelen! De buurt liep hier uit - echt, wat een reacties- geweldig gewoon!! Alleen werd de vriendschap tussen Baya en Ludje zeer hecht en nam Baya de pony dus mee naar binnen. Ik dacht: Dat kan er ook nog wel bij. Maar als er een pony en een Baya galoppeerend door de huiskamer gaan word het wel wat minder. Het werd zelfs zo'n hechte vriendschap dat de pony hondebrokken at en Baya aan het hooi begon. Dus naar een tijdje dit te hebben aangezien en dat mijn huiskamer in een bende veranderde en de planten opgegeten waren hebben we toch maar besloten dat zo'n pony niet kan in huis :-). Dus weer terug naar de tuin, in de schuur had ik een stalletje gebouwd - nou, daar zaten Baya en Ludje saampjes vriendjes te wezen. Baya wilde ook alleen nog maar buiten met de pony spelen en rennen . maar naar een tijdje begon Ludje wel heel uitgelaten te woorden en ze sprong zelfs over de vuilnisbak heen. Maar goed ze hadden erg veel lol, dus wie ben ik om daar iets tegen te doen. Maar toen op een ochtend was Baya was binnen en ludje buiten en ik dacht effe frisse lucht in huis - dus zette ik een raam open. Nou, nog geen minuut later sprong die kleine pony naar binnen om bij zijn beste vriend Baya te kunnen zijn en daar gingen ze weer heen - samen rennend door het huis. Dus geen raam meer open en Baya binnen en Ludje buiten. Ludje stond nu buiten luidkeels te hinnekken - . waar is Baya?? En Baya lag voor de deur - waar is mijn aparte soort hond waar ik zo leuk mee kan spelen en wandelen? Helaas voor Baya, Ludje is inmiddels verhuisd maar de vriendschap is er nog steeds Als Baya mee gaat naar mijn dieren is het nog steeds dolle pret. en voor het wandelen hebben we een andere oplossing gevonden Baya loopt nu met de riem van Lars in zijn mond. Dit is een speciaale vriendschap tussen dieren - zo puur, zo mooi - dat zie je alleen bij dieren. (Ingezonden door Jill - maart 08) |
   |
Hallo lieve Teya,Frans
en hondenvriendjes en vriendinnetjes!
Ben weer eens aan de pc gekropen om jullie op de hoogte te houden van mijn leventje in Geleen. Na mijn vorige inzending hier zijn er nog meer pleeghondjes gekomen. Baya,Easy,Mara,McKie,Lucky en Tommie. Met allen was en is het een heel leuke boel. De een went snel de ander niet,maar de meeste weten na een week of twee dat ze hier tijdelijk op hun plaats zijn. Vaak krijgen we bezoek van Teya en Frans en soms komt er dan een van hun viervoeters mee. Ennnnnnn lekker hapjes die vergeten ze nooit voor ons mee te nemen. Het leven hier bevalt me best hoor,vooral dat er soms pleeghondjes komen voor een tijdje,heb ik speelkameraadjes. Dinsdag gingen we wandelen in het park,nouja Hetty die dacht dat,Tommie en ik hadden bekokstooft dat we naar het bos gingen!!! Gelukkig begreep ze de hint en hebben we daar heerlijk los gerend. Soms moet je als hond gewoon naar de stoeprand gaan en zeggen nu oversteken Hetty want die weg willen we bewandelen. Af en toe komen er berichtjes van de pleeghondjes die hier zijn geweest. We zijn dan blij om te lezen dat het goed met ze gaat. Gelukkig heb ik hier in het park veel vriendjes en vriendinnetjes waar ik mee kan spelen,zodat ik Tica,Baya,Easy,Mara en Lucky niet zo erg mis. McKie is al heel lang hier en dat zal waarschijnlijk nog ff duren voordat hij geplaatst kan worden. Ons hummeltje is nog bang voor veel dingen en er is nog veel te leren voor hem. Het is eigenlijk wel mijn lieveling hoor,komt doordat hij al zolang bij ons is. Als hij erg bang ergens voor is ga ik bij hem staan en bescherm hem. Zeg nou zelf dat zou jij ook doen voor zo'n hummeltje!!! (Juni 2007) |
  
|
Hallo, ik
wil mij even voorstellen - ik ben Tica een Schotse herdershond van 5,5 jaar.
Ik zou mijn ervaringen en belevenissen met jullie willen delen. Ik was bij Collie & Co. in Nood terecht gekomen, ben toen naar een pleeggezin gebracht dat waren hele lieve mensen bij Het en de rest van de familie. Ik had het best naar mijn zin daar, maar ik wist dat ik daar niet kon blijven wonen. Dus gingen Frans en Teya op zoek naar dierenliefhebbers die mij zouden willen adopteren. En wat gebeurt er , er komt een telefoontje vanuit Hoofddorp. Deze mensen hadden altijd collies gehad en nou was er alleen nog een Bernnersennenhond aanwezig, deze wou weer een maatje hebben. Nou - deze mensen werden door de mangel gehaald en maar goed ook . De Berner moest mee op kennismakingsbezoek. Vervolgens kwamen zij bij de mensen aan huis kijken of het wel klopte wat deze allemaal verteld hadden.. Dan het moment dat ik mee mocht naar Hoofddorp, dat was op een zaterdag, ik voelde me niet echt in mijn hum, misschien door de stress. De reis verliep lekker. In de nieuwe woning kwam ik terecht bij Shandou en een 4-stel katten. Het klikte meteen, maar zondagmorgen had ik hoge koorts, mijn adoptieouders Ria en Rene, hebben meteen de dierenarts geraadpleegd en ook Frans en Teya. Ik bleek erg ziek te zijn kreeg een injectie voor de pijn maar moest van die dokter de volgende dag naar mijn eigen dokter. Ik kwam daar en moest meteen blijven en werd gelijk geopereerd. Het waren hele lieve dokteren en assistenten. Ze zijn 5.5uur met me bezig geweest.(Ik had een akuute baarmoederontsteking - details stonden in de Collie in Noodcompas) Na een aantal weken later voelde ik me stukken beter en Shandou, de Berner en de katten merkten dat ook. (We hebben al een heleboel gedaan. Eerst moest ik de eerste weken wel aan de lijn blijven zodat ik de omgeving goed kon verkennen. Er is een bos bij ons in de buurt daar gaan we regelmatig naar toe, dan kan ik spelen met Shandou en de bal. En ik heb ook mogen pootje baden van het vrouwtje Shandou houdt daar niet van - zij gaat alleen tot aan haar buikje . Nou - ik niet hoor, ik spring en hol door de plassen heen. Nou weet ik het even niet meer. Er is zoveel gebeurt, maar ik kijk altijd uit wanneer de baas en de bazin thuis komen.. Dan laat ik het ook horen dat ik blij ben dat zij er weer zijn. O ja, Frans is ook nog langs geweest- lieve man maar ik blijf lekker in Hoofddorp Vele pootjes van Tica. |
|
LIEVE NALA ----------------------------------------------------------
|
With Love from je baasje Walter |
 Met toestemming van Dundee hier gepubliceerd d.d. 05.05.2006 :-) Zomaar een dag uit het (pleeg)leven van Dundee(rechts op de foto) Hoi Teya, Frans en collievriendjes. Zo, wat hebben jullie me blij gemaakt met ons pleegvriendinnetje Tica. Een lief collie dametje is ze hoor. In het begin speelde ze niet zoveel maar nu daagt ze me af en toe uit!! Helaas voor haar ben ik veel sneller,hahaha! |
Soms
wil ze me weleens waarschuwen als ik te wild ben. En heel af en toen dan
krijg ik een waarschuwing terwijl ik niks gedaan heb, ochja vrouwen! Ook
op de bank slapen is samen veel gezelliger. En wandelen doen we alle twee
heel graag. Afgelopen woensdag vertelde de buurvrouw dat ze Bibi hebben
moeten laten inslapen. Mis het nu al om neusje ,neusje met haar te doen.
Ze was erg ziek en helaas kon er niks meer voor haar gedaan worden. Haar
baasjes hebben toen de zware beslissing moeten nemen. Om haar meer pijn
te besparen hebben ze afscheid van de schat moeten nemen. De laatste week komt Quincy heel veel bij ons,zijn vrouwtje is veel weg. Is zielig als hij dan alleen moet blijven. Verder geniet ik van mijn leventje als vrijgezelliggen hond in Geleen. Ik vindt het helemaal toppie als we naar het bos gaan en ik dan heerlijk los rond kan rennen! Of een plas water zie waar ik in mag rondspatteren. Onder de modder gaan we dan op weg naar huis ',is niet erg' zegt Hetty dan, het droogt wel en het zand vindt de stofzuiger lekker. Zo vriendjes en vriendinnetje dit was een kort stukje uit het leven van ikke. Heel veel likjes en groetjes Dundee |
|
MARISKA
- Eigenlijk ben je uit
nood bij ons gekomen. Onze oude Berner Sennen was overleden en onze jonge
Berner Sennen kon niet alleen aarden, maar waar haalden we een Berner
Sennen vandaan? Via, via kregen we te horen dat er een nestje Collies
zonder stamboom, zonder duidelijke afkomst was, of we daar zin in hadden?
Onze Berner kwijnde helemaal weg en we moesten wat. Bij het nest aangekomen,
zagen we een hoopje, friemelende rood/witte lijfjes en we hadden zoiets
van: goh, leuk, totdat jij naar me toe kwam, op schoot kroop, je koppie
tegen de mijne aandrukte, ik voelde je hartslag, je kleine likjes, ja,
wat doe je daar tegen? Jij hebt mij uitgekozen, je likte je letterlijk
in mijn hart! Ik nam je mee en liet je zien aan onze Berner Max, die meteen
reuze macho begon te doen, maar jouw rare capriolen kregen zelfs onze
stoere reu helemaal plat. Je mocht zelfs bovenop hem liggen en wat had
je een beschermer, want niemand buiten ons mocht bij jou komen. Je groeide
op, je at slecht, je had de gewoonte om twee dagen niet te eten en dan
je lijf vol te schrokken, maar je groeide en je werd sterk en je was al
slim, maar je werd steeds slimmer! |
Met andere woorden:
'Ris, je won altijd, je kreeg je zin! Soms dacht ik wel eens, je zit
me uit te lachen, maar je luisterde wel naar me. Je bleef je leven lang
enthousiast, altijd blij, weliswaar een ochtendhumeurtje, je wilde 's
morgens graag rustig aan doen en een beetje luilakken, maar waren we
wakker, dan waren we ook wakker! ' Je liet het ons merken, wanneer je
zin had om iets leuks te doen, dan bleef je net zolang zeuren, blaffen
en om ons heen draaien, tot we je zin maar gaven! Blafkont, klein krengetje,
neusafveger aan vooral nette spullen, gatengraver, maar meestal onvoorstelbaar
aanhankelijk!. Wat ik nog wilde schrijven, Ris: ik heb Murphy nu, hij kwam op dezelfde manier naar me toe als jij naar me toe kwam. Hij kroop op schoot en begon te kwijleballen met me. Twee weken daarna heb ik Bryan gehaald, hij lijkt meer op Kaya qua gedrag. Je had het enorm geinig gevonden, dat weet ik zeker, want je was dol op gezelligheid en drukte en gedoe en mensen en andere dieren. Bedankt voor je leven en je liefde en ik hoop dat je in de hondenhemel een flink aandeel in het voetbalelftal voor je rekening neemt met de enorme goede baltechniek, die je beheerste. (onze honden gaan naar de hondenhemel, al waar ze voor altijd in het hondenelftal mochten ravotten en stoeien. De katten zitten waardig op de tribunes toe te kijken, ook nu kijken onze nog levende katten vanaf de tafel neer op het onhandige lompe grut). Oh ja, en wist je, Ris, dat ik 21 tennisballen in het huis en de tuin en de schuur heb gevonden? Halve gare…. (Ingezonden 06.04.2006) Lieve Sjouktje -ik heb genoten van jouw emotioneel verhaal en hoe ontzettend veel heb je jij van je honden gehouden. Op sommige momenten had ik er zelf veel moeite mee om verder te lezen, maar ik had dit verhaal voor geen goud willen missen ! Teya .... |
|
Nou dit was het weer,
een lebber en poot van Beau en Luna en een knuf van mij voor jullie daaaaaagggggggggg
...... |
Beau pikte dit niet en Luna ook niet, ik had dus dagelijks meerdere keren 3 vechtende honden aan het lijntje. Was om gek van te worden. Youri alleen uitgelaten, en maar foei zeggen en van te voren waarschuwen van pas op he rustig zijn. nou kon beter tegen een boom kletsen want hij trok zich er niets van aan, Wat heet eigenwijs pffffff Wat bij ons de doorslag gaf was, dat hij Luna ging aanvallen als zij wilde eten, en ging dan voor haar bak liggen grommen en greep haar echt. Toen ook nog de politie aan de deur kwam omdat mijn boven buurman zo'n last had van al dat geblaf, zeiden we gezamelijk het is beter voor allemaal als Youri naar iemand anders gaat. Is trouwens een man die over dingen zeurt die er ook niet zijn, dus trok me daar niet veel van aan:) Dit ging me toch wel aan het hart, want ik hou altijd mijn diertjes tot aan de dood. Gelukkig heb ik een erg goed huisje voor hem gevonden in deurne bij een wat oudere vrouw, en hij heeft het super naar zijn zin daar, heb nog geregeld mail contakt. En hier is de rust wedergekeerd, ze hebben hem niet eens gemist, waar ik zo bang voor was. Beau gaat compleet uit zijn dak als mijn kleinzoon van nu net 8 maanden komt, hij is verzot op dat kleine manneke. Lebbert hem af als hij de kans krijgt, en ligt waar Wim ligt. Mijn kleinzoon is drie dagen in de week bij mij, en slaapt hier ook geregeld, Is hij hier, dan slaapt Beau voor zijn deur. Ligt hij op de grond te spelen, Beau ligt bij hem, Ga ik naar buiten met honden en kind, Beau loopt als een paradepaardje naast de kinderwagen, en maar naar de kleine kijken:) Zo lief is dat, echt een collie he, Lex mijn ouwe jongen was ook zo gek op kinderen, heerlijk vind ik dat:) Ik kan nog tijden door schrijven over hem, want hij is zo leuk, en word steeds leuker. Zo zij verleden week mijn buurman, die altijd op onze diertjes past als wij weg gaan, Jemig wat is die hond toch opgeknapt, Het verschil is zo groot. Dat is dan zo leuk om te horen, alleen scharen daar wil hij echt nog niks van weten, voetjes hakken achter de oren, zo ook een klit die hij nog steeds heeft zitten achter 1 oor, krijg het niet weg geknipt, hij vliegt weg hahaha, hij heeft dan ook van die onelegante slierten hangen bij zijn oren die normaal kort moeten zijn, nou vergeet het maar, heb het geprobeert toen hij op de bank naast me lag te slapen, nou hij merkte het snel en daar vloog Beau weer weg hahaha. Ach dan nog maar een sliertje hier en daar, en 1 vervelende klit, die gaan nog wel weg, alles op zijn tijd zeg ik maar:) |
|
Hallo beste lezers, Mag ik me eventjes
voorstellen met mijn verhaaltje over mijn verleden en het heden? |
Zo blij ben ik....
Dat kan niemand zich voorstellen denk ik( ja dat doe ik regelmatig)
en bij de collie bende heb ik veel geleerd, zoals bijv: Mensenhanden
die lief kunnen aaien en knuffelen....... Mijn vacht werd opgeknapt,
geweldig eten met een lekker eigen plekje voor mezelf of samen met de
andere collie's wandelen en slapen tja ... want ik was me toch een potje
moe en uitgeput toen ik zo in m'n eentje probeerde te overleven,....
dat gun je geen hond :-( nee da's echt eenzaam en bang dat je nergens
veilig bent, altijd op je hoede,koud en honger... en ik zat onder de
klitten( je kent me nu niet meer terug hoor) wie wil dat nou ??? Daar
kiest toch niemand voor... Ikke zeker niet, oké maar nu effe genoeg
over die rotte tijd van mij. (Ingezonden februari 06) |
|
|
Hallo
ik ben het Falco.... (ex collie in nood) Het gaat me heel goed af - nu alweer 4,5 mnd bij mijn nieuwe baasjes en ook bij die twee hondenmeiden, big familie.. tja....ik ben nu bijna de baas, nog even - want ik doe dat heel voorzichtig. Ik weet dat, want anders krijg ik een snauw van mijn collie endin Kira, maar zoals gezegd kan zij steeds meer van mij verdragen. Het is ook wel te begrijpen omdat die baasjes van ons zo ontzettend lief zijn en ze maar twee handen hebben, gaat natuurlijk een beetje moeilijk om drie honden( nou jaaa..h eigenlijk 2 1/2 ) tegelijk te knuffelen....jaja,dat kunnen ze erg goed!!! Knuffelen.....Hee...eerrlijk ja.. Heb vorige week nog een nieuwe mooie zachte blauwe mand met hondenpootjes erop gekregen, 'helemaal alleen voor mij' zegt vrouwtje, ik durfde er eerst niet in, maar heb er gisteren en vandaag in geslapen hij is nu echt van mij - zekerrr weten!! Baasjes praten best veel he, dus ik moet je dit ook ff vertellen, ik hoorde dat vrouwtje zei "ooohhh wat is die Falco toch een gentleman, want hij staat extra op van zijn slaapplaats om Sally langs te laten als ze op het bed wil springen, wat een lieve beer" - dat zegt vrouwtje.....Dus dan weten jullie hoe lief ik ben, ja zo ben ikke he:-)) Lekker te eten krijg ik hiero en allemaal van die lekkere tussendoortjes, vrouwtje hoor ik vaak zeggen dat ik bijna net zo gespierd ben als Kira...jipeey...jiiaah, had dat iemand verwacht - ikke zelf niet, maarja wie ben ik....oja Falco-Beerrrr . Nou ik wil eigenlijk alleen even zeggen dat ikke het super....grande...mucho...supreme.....Fabilous vindt dat jullie mij een beter(honden) leven hebben bezorgt. Daar ben ikke elke dag als ikke er aan denk...heeeeeellll erg dankbaar voor,dussss ben ikke jullie ook heeeeeelll veeeeeel Knuffies en pootjes schuldig Falco. (Ingezonden 06.12.05) Wow Falco - heel hartelijk en mucho grande bedankt voor je lieve woordjes (Frans en Teya) |
|
Vandaag 24.11.05 bereikte ons het bericht dat Prins, Dundee's vriendje over de regenboogbrug is gegaan. Wij wensen zijn vrouwtje heel veel sterkte. |
Zondag
20-11-2005 Hoi Teya, Frans en alle collievriendjes. Ben nu vier weken in huis bij Ilona en Hetty en Frans die ook veel hier is. Na een hele fijne tijd bij mijn lieve pleegmamsie en papsie en dierenvriendjes, ben ik verhuisd naar Geleen. Hetty had me op jullie site zien staan en vond me meteen lief. Na een tijdje erover na te denken heeft ze Teya gebeld,die vroeg haar het hemd van het lijf. Wat haar meteen al goed beviel,want zo wist ze dat jullie alleen het beste voor hebben met de dierenvriendjes die een nieuw tehuis zoeken. Na een afspraak gemaakt te hebben togen Ilona,Frans en Hetty op een mooie zondag richting Lia en Peter.(Dat zijn mijn pleeegouders) Tjee wat veel collie's zagen ze daar en allemaal even mooi. Maar de mooiste vonden ze mij!!!! Frans was er ook en heeft ons ook veel vragen gesteldt net als Lia en Peter. Toen Frans naar huis ging zei hij: 'denk er nog maar eens goed over na, dan doen wij dat ook' , ja het is niet niks om mij als nieuw gezinslid te krijgen. Je mag wel een beetje voor me over hebben, tochhhhhh? Zo dachten mijn nieuwe gezinsleden er dus ook over en het duurde te lang voor ze mij als hun lieve gezinslid konden verwelkomen. Een week later was het zover en togen die drie uit Geleen weer richting Lia en Peter om mij op te halen. Dolgelukkig waren ze,maar vonden het wel erg voor Lia en Peter die in de voorgaande maanden zeer aan mij gehecht waren geraakt, hoe kan het ook anders met zo'n snoesje als ik ben. Aangekomen in Geleen kreeg ik meteen drinken en eten en kon ik rustig kennismaken met Mupke en Tom(de katten). In de weken dat ik nu hier ben heb ik al aardige nieuwe hondenvriendjes gekregen en in het park komen we er nog elke dag tegen. Dicht in de buurt woont Dodo(een knap bruin hondemeisje van een maand jonger als ik) en Qwuincy is het hondenvriendje dat bijna elke dag op bezoek komt. Zijn vrouwtje is een goede vriendin van Hetty, Ilona en Frans. Bij de buren woont Bibi een lieve rotweiler waar ik neusje, neusje mee doe door de opening in de muren in de tuin ,haar vrouwtje was bang dat Bibi agressief zou reageren,maar wie kan nu zo'n knappe vent als ik weerstaan??? Op woensdag gaan we meestal naar Prins een Jack Russell van 15 jaar, hij vindt het geweldig om bezoek te krijgen. In het park is het dolle pret als ik mag los rennen. Begin al heel goed te luisteren. Ja soms willen de oren nog niet altijd zoals het moet, maar wat wil je - ik ben nog jong!! En heerlijk speels, met mij is het nooit saai. Zoals jullie kunnen lezen bevalt het me al aardig in mijn nieuwe gezin en ik hoop dat we nog heeeeeeeeeeel lang samen mogen zijn. Hetty,Ilona en Frans zijn blij dat ik in hun leven ben gekomen en genieten elke dag van mijn vrolijke aanwezigheid!!! Dit was hoe ik in Geleen ben gekomen en wat ik hier zoal beleef,zal proberen jullie ook verder een beetje op de hoogte te houden van mijn leventje hier. Grote lik van Dundee en hartelijk groetjes van mijn gezinsleden!! (Dundee is een ex collie & co in nood hond) |
 |
Het heeft niet
zo mogen zijn Ik heb voor je klaargemaakt
Ik heb gepraat met
Lucky |
De tranen lopen over
mijn wangen |
| Dit verhaal gaat grotendeels over VICO, mijn mooie, lieve Collie, van wie ik op 8 juni 2005 afscheid heb moeten nemen na 10,5 jaar samen lief en leed te hebben gedeelt. Vico kwam in mijn leven toen zich in de familie van een vriend drama's voor deden. De familie bleef zitten met 2 honden en 2 katten, die niet allemaal binnen de familie konden worden opgevangen. De honden (moeder en zoon Collie) zouden naar een asiel moeten als niemand ze wilde hebben. Ik was opgegroeid met honden en wilde er altijd dolgraag zelf een hebben, maar ik woon alleen en werk full-time. Dat had me er altijd van weerhouden om een hond te nemen. Katten had ik wel. Maar deze situatie ging me zo aan het hart dat ik heb toegezegd een van de honden te nemen. Zaterdag voor carnaval in 1995 ging ik kijken naar de honden: Lara, de moeder van inmiddels 8 jaar en Vico, haar zoon van 15 maanden. De keuze was moeilijk; allebei durfde ik niet aan, een oudere hond leek me moeilijk als eerste eigen hond, dus werd het de zoon. Dat had ik allemaal nog kunnen kopen. |
| Vico zag er niet echt goed verzorgd uit: vol klitten, sommige plekken zelfs vervild en vol vlooien. De trimster heeft er haar handen aan vol gehad en sommige stukken moesten eruit geknipt worden omdat ze er niet meer doorheen kwam. Ik kreeg een heel andere hond terug dan ik gebracht had. Na een tijdje groeide de vacht mooi aan en Vico bleek wonderschoon. Iedereen was gek op hem, ik kreeg ineens contact met andere mensen die ook een hond hadden en met kinderen in de straat (en dus ook met hun ouders). Vico bleek een grote kindervriend, alles konden ze met hem doen!! Voor mij begon toen het avontuur van het opvoeden van een hond, dat toch anders was dan ik me van de tijd herinner toen ik nog bij mijn ouders woonde. Ik ging met Vico op cursus, ik wilde meer weten. We gingen op een Martin Gauscursus, zo een van: uw hond gehoorzaam in 10 lessen, nog op de oude, strenge manier. Bij de eerste test bleek Vico een angstige hond te zijn. Hij schrok bijna overal van en nam op het laatst zelfs de benen. Ik moest hem een slipketting om doen. De 10 lessen hebben we met goed gevolg afgelegd maar de harde manier van opvoeden was niet goed voor deze gevoelige hond. Hij luisterde soms helemaal niet meer, hoe strenger ik was, des te meer stress kreeg hij. Hij hapte soms in mijn been om die stress kwijt te raken. Wat nou??? Ik ben toen zelf op een andere manier overgestapt, een manier die helemaal in ging tegen alles wat ik daar geleerd had, maar het werkte wel veel beter: paaien, lief vragen, een beloning met eten (want hij at alles wat los en vast zat), ruilen voor iets lekkers, alles. Ook heeft Vico me heel lang laten geloven dat hij niet met andere honden overweg kon. Hij heeft er heel wat gehapt, soms met nare gevolgen: een scheur in het oor van een jonge Rottweiler, een winkelhaak in de flank van een Dobermann, een scheur in de lip van een Boxer en een Lama!! Ik keek niet goed, dacht dat hij zomaar hapte. Ik heb alles gelezen wat ik maar te pakken kon krijgen over het gedrag van honden. Toen zag ik pas, dat Vico wel degelijk waarschuwde. Hij trok altijd zijn lippen op, zonder te grommen. Als de ander daar niet op reageerde (hetgeen dus vaak gebeurde) had hij geen pardon en hakte erin. Hij kon ook niet tegen drukke honden (dus heel vaak pups!). Hij kon tegen nog meer dingen niet: brommers, motoren, fietstassen van postbode en krantenjongen. Hij ging er altijd achteraan als hij de kans kreeg en hapte! Ik heb vaak gedacht: waar ben ik aan begonnen!! Maar er stond ook iets anders tegenover. Ik kon Vico overal mee naar toe nemen, hij was een voorbeeldige hond: in de tram, bus of trein, in een restaurant of op een terrasje en op de camping! Heerlijk vond hij het in een tent. Het opzetten en afbreken was dan wel weer eng (dat geluid van de stokken!) maar verder, heerlijk!! 10 Jaar is een lange tijd, niet alles kan verteld worden, het zou niet stoppen. Vico is nooit een heel actieve hond geweest, ook niet toen hij jong was. Al redelijk vroeg kon hij plotsklaps tijdens het rennen stoppen en niet meer verder willen spelen. Ik heb nooit geweten waarom, want hij jankte op piepte nooit. De laatste 3 jaar ging hij steeds slechter lopen, op het laatst liepen we zoals een klein kindje leert lopen, voetje voor voetje. Ook toen piepte hij niet. Hij kreeg iets in zijn oor wat hem slecht deed horen en werd dement, volgens de dierenarts. Op 3 meter afstand kon hij me kwijt raken, hij hoorde niet meer waar mijn roepen vandaan kwam. Daar was nog allemaal mee om te gaan maar ik dacht wel al vaak aan het moment waarop ik afscheid van hem zou moeten nemen en dan kreeg ik het helemaal benauwd: wat moet ik zonder hem, dat red ik niet. Intussen had ik de site van Collies & Co in nood al een paar jaar gevolgd, me steeds afvragend of ik een van die lieverds erbij zou nemen. Steeds had ik redenen om dat niet te doen. Ik had er wel over nagedacht wat voor een hond ik zou willen: een collie is zo mooi en iedereen vindt zo'n hond leuk (kijk, daar loopt een lassiehond!), maar dat lange haar!! Vaak was Vico aan de diarree (wat wil je met zo'n hond die alles eet!!) en dan had ik een werk om het schoon te krijgen. Hij heeft kammen en borstelen nooit leuk gevonden, dus dat was ook altijd een hele onderneming. Tot begin 2005: toen heb ik een aantal weken achter elkaar een hondje op deze site zien staan dat me niet meer los liet. Zo zag ze eruit: |
.................................................................................................
 Maza, heette ze. Een Colliekopje, kort haar, een teefje, een schatje! En toen was de kogel door de kerk. Ze bleek nog in Bosnië in een asiel te wonen en zou pas in april naar Nederland komen. Als het zou gaan met Vico samen, zou ze bij ons mogen komen wonen. En zo is het gegaan. Vanaf het eerste moment ging het ontzettend goed met die 2 samen. Maza kent de hondentaal zeer goed, Vico hoefde maar te kijken en zij begreep hem. Maza blijkt inderdaad het schatje wat ik dacht dat ze zou zijn: vrolijk en blij. Ze heeft van alles meegemaakt in Bosnië maar overwint haar angsten wonderwel. Iedereen die haar ziet wordt verliefd op haar. Op de foto hierboven is ze nog in Bosnië en is ze denk ik wat jonger dan toen ze kwam (ze is 2 jaar nu, in maart geworden). Inmiddels is ze vreselijk in de rui geweest en heeft nu een mooie, glanzende vacht, zachter dan toen ze kwam. Vico en Maza zijn echter maar 1,5 maand samen geweest. Toen moest ik Vico laten inslapen, hij begon mensen (inclusief mezelf) te bijten. . De laatste wandeling samen was aandoenlijk en voor mij heel emotioneel. |
|
En nu ga ik verder,
alleen met Maza. Zij maakt het voor mij een stuk gemakkelijker om dat
te doen. Het is een scheetje en heeft een ontzettend zacht karakter. Er
is geen sprake van wispelturigheid, onverdraagzaamheid (er mag alleen
gaan andere hond het huis binnen, dan vliegt ze er bovenop!). Ze is precies
op tijd in mijn leven gekomen, wonderlijk he! Na het ingewikkelde karakter
van Vico, een makkie. Hij heeft me veel geleerd, over honden, mijn Vico.
Dank je wel schat, ik zal je nooit vergeten!   Maza is een nieuw leven binnengestapt, dankzij de site van Collie & Co en ze geniet er met volle teugen van (en ik van haar), kijk maar, hier op het strand. Ik zal af en toe verslag uitbrengen van ons leven samen. En ik ben door haar lid geworden van de club van 100 (zie de site) en vraag iedereen, dat ook te doen. Je helpt er zoveel dieren mee, die allemaal zo'n verhaal hebben. Groetjes Myriam en Maza (en Pitchou, de kat). .................................07.09.05 |
|
Wie meer over deze
kanjer te weten wil komen kan een kijkje |
Jij, met je mooie
bruine ogen, je lieve snuit en je rechtopstaande oortjes, |
|
Wie herinnert zich PONGO nog, die
in het asiel Den Bosch zat? Een van mij twee collies overleed
eind mei en via Collies in Nood heb ik toen Pongo gevonden in het asiel
in den Bosch. Ik belde op een zaterdag en ik kon meteen samen met mijn
andere collie Emma komen kijken. Toen Emma en Pongo samen op een speelweide
stonden werd er heftig gekoketteerd tussen de 12 jarige dame en de 8 jarige
heer. Dat zat dus wel goed. De volgende dag, 17, juli kon ik Pongo een
dag op proef mee krijgen. |
Na een gezellige wandeling moets
ik em weer terugbrengen naar den Bosch maar ik wit dat hij meteen weer
mee "naar huis" zou gaan. Aangekomen in het asiel werden alle formaliteiten
afgehandeld en mocht ik Pongo officieel meenemen. Tijdens het opmaken
van de papieren merkte de asiel medewerkster op, dat Pongo in die paar
uur een andere hond geworden was. Was hij in het asiel altijd gespannen
en alert, nu straalde hij veel meer rust uit. Dat deed mij goed. |
 |
Hier onze Cody(1 jaar oud) die maar
geen afscheid kan nemen van de bank waar hij het afgelopen jaar "illegaal"
op heeft geslapen. Een jaar geleden hebben we Cody via Mevr Anna Schmidt
van Collies & Shelties in Not in Hoogstede, Peuli Hof (Duitsland)
op gehaald. Een fantastische hond maar ook een flinke dikkop, dat wordt
hem merendeels afgestraft door onze 10 jarige collie mix Tessa en onze
ong 8 jarige "wetenweniet" mix Nina. Onze 2 dames hadden de bank alvast
voorgewarmt voor Cody die er afgelopen jaar dus bijkwam en ja dan heeft
zo'n bank het snel gehad als er geen mensen maar drie honden op liggen.
Je kan dus wel raden waar wij mensen zaten !!!!!!!. Ingezonden juli 2005 |
|
|
Hallo ..... Met het beestenspul gaat het prima hier, het speelt haalt rotstreken uit, en knuffelt dat het een lieve lust is. Beau is zwaar in de pubertijd, maar wel ontzettend lief. Luna is in jaren niet zo vrolijk en speels geweest, sinds Beau ons is komen verrijken met zijn streken hahaha. Youri heeft het soms zwaar te verduren met Beau, hij word nog steeds als zwabber door Beau gebruikt, scheelt mij een hoop swifferen hahaha, nee hoor arm klein manneke, heb soms echt medelijden met hem, ik red hem dan ook vaak uit de bek van Beau. In mijn vorige bericht schreef ik dat Beau compleet indelaat is van mijn jongste dochter, nou een foto van zijn liefde wilde ik jullie niet ontzeggen, de foto spreek voor zich;) Joy de grote vriendin van Beau, dat is overgeslagen naar dikke liefde van twee kanten, ze lebberen elkaars bekken compleet af, tanden poetsen hoeft ook niet meer, dat doen ze bij elkaar hahaha, jemig wat zijn die gek op elkaar. Word nu aankomende zaterdag weer grote pret, Joy mag hier een paar uur vertoeven, want haar vrouwtjes zijn een middagje weg, dan mogen de twee geliefden zich flink uitleven samen met spelen in de tuin alhier, Dusty hun andere puppy mag dan met Youri in de voortuin spelen, zo heeft een ieder wat, en Luna houd de wacht. Tja ik kan niet anders zeggen dan dat alles goed gaat, Beau steelt nog steeds als de raven, vind het super om de vuilnis bak te plunderen, zet niks op tafel want je bent het echt kwijt, doe zeker niet een keer slagroom in je koffie en loop dan niet weg, want je slagroom word er echt afgelebbert. Ja zo blijf je wel allerd met die dondersteen, oja en kussens zet ik maar niet meer op de bank, want de winter is voorbij, en ik heb geen behoefte meer aan sneeuw in huis. Het word wel steeds kaler in huis, heb mijn kleed ook al weg moeten halen, want die punten knaagde zo lekker:( maar goed het is wel makkelijker schoon te maken zo hahaha, tjonge tjonge wat je al niet over hebt voor zo,n dondersteen he? Maar wat erg leuk is om te zien , zijn vacht is zo bijgekomen, hij heeft weer een broek, alles is voller geworden, en geloof het of niet, hij is gegroeid nog, hoe is dat mogelijk he?, en sterk dat hij is geworden zeg pffffff, gelukkig is hij geen trekker aan de riem, hij loopt keurig naast je, dat is ook zo het enige wat hij echt netjes doet, hahaha, ja ik lach er maar om, want ik denk maar zo, het komt echt wel goed met hem, eerst maar eens uit puberen;) Nou dit was weer een teken van leven uit Rijswijk, ik wens jullie een fijne pinksteren toe, en tot een volgende keer weer:) Hartelijke groetjes van Yvonne Marco Beau Luna Youri, en de 5 katten |
 |
|
Hallo, |
  |
Zaterdag 5 maart 2005 kregen wij deze foto's van Irene toegestuurd. Smokey laat weer iets van zich horen en zien, zijn ze niet mooi ? Wij zijn apetrots op 'onze' charmeur ! Bedankt voor de mooie foto's, Irene. Groetjes Frans en Teya- Collie & Co. in Nood Hoi Teya en Frans, |
|
 Wie meer over Smokey wil weten, gaat naar 'Onze nieuwe stek' en klikt op zijn foto, op deze pagina staat ook nog een stukje over hem :-). |
 |
|
Iedereen herinnert zich vast nog ALE - de colliereu van 8 jaar oud uit Zuiditalië, die bij een Duits/Italiaanse dierenbeschermingsvereniging terecht kwam, nadat enkele mannen met z'n allen deze collieheer in een kanaal hadden gegooid. Deze mannen vermaakten zich bijzonder goed bij het observeren van Ale, die om zijn leven vocht in het kanaal en er op eigen kracht niet uit kon komen. Na een tijdje verloren de mannen de belangstelling en kon Ale door echte dierenvrienden uit het kanaal gered worden. Hij kwam op de websites van diverse stichtingen en verenigingen om op deze manier een nieuw tehuis voor Ale te vinden, maar bijna niemand zag het zitten met deze reu die Leishmaniosis-positief is. Ale heeft de uitwendige vorm van deze zuidelijke ziekte die niet besmettelijk en met tabletten goed te behandelen is in Ale's situatie. Nadat hij al een behoorlijke tijd op onze website stond, kwam er toch een reactie voor hem uit Lisse-NL. Monique, Niels en de colliemeiden wilden hem graag opnemen en schrokken ook niet van zijn aandoening. Na gesprekken over en weer tussen John in Italie en Monique in Nederland werden wij gevraagd, een voorcontrole af te nemen in Lisse. Dat hebben wij graag gedaan en nu is Ale alweer bijna 3 weken in Nederland en het gaat hem goed- zo te zien op de foto's ;-).Ale heet nu inmiddels ALEX en heeft daar geen enkele moeite mee, wel heeft hij wat moeite met de katten - Alex is geen kattenvriend. Een pluim voor deze mensen uit Lisse die het aandurfden een zieke en niet meer piepjonge hond uit het buitenland een nieuw tehuis te bieden, in eigen land had Alex geen enkele kans meer gehad.(Verslagje van Collie & Co. in Nood) ....................(ingezonden 04.03.05 |
 Dit is het verhaal van Gibbon, de Leonberger die een tijdje bij C&CiN op 'Andere rassen' heeft gestaan. Zaterdagochtend 19 februari 2005, konden we Gibbon eindelijk ophalen in Duitsland. Hij werd met een transportwagen met nog ongeveer 10 honden van Spanje naar Duitsland vervoerd. Na veel files en sneeuw kwamen we heel toevallig gelijk aan met de wagen waar Gibbon in zat. De transportwagen ging open en ik zag meteen vooraan Gibbon in een box zitten. Ik moet zeggen dat we wel een beetje zijn geschrokken toen de box open ging. Hij was groooot, groooot... ! En mager ! Hij zag eruit als een zwerver, vol met dreads... Daar zijn we een stukje gelopen en alles ging goed. Hij liep netjes mee. In de wagen getild en op naar huis.... Hij rook verschrikkelijk smerig ! Maar goed daar kan hij ook niets aan doen. Onderweg nog een paar keer gestopt om hem uit te laten. |
Het
was namelijk nog een rit van 4 a 5 uur. En
hij had er net 15 uur opzitten... Het enigste waar we ons nog zorgen over
maakten waren de katten thuis. Hoe zou Gibbon daar op reageren? Want die
kende hij niet. Nou, thuis aangekomen hebben we hem nog maar een tijdje
aan de lijn gehouden voor het geval dat. Maar alles ging heel erg goed.
De katten voelden blijkbaar aan dat hij oke was en lieten het allemaal over
zich heen komen. Hij is nu een week hier (26.02.2005) en tot nu toe gaat
het echt voorbeeldig !Hij is gek op de katten....gelukkig. Hij
wil met ze spelen en wast ze soms zelfs. Volgens de dierenarts ziet hij
ze als puppies waar hij over moet hoeden. Hij gedraagt zich als een pappa...
Wie had dat verwacht? Bij de dierenarts hebben we hem gewogen. Hij weegt
nu 38 kilo en dat is heel weinig voor zo’n grote kerel. En dan nog te bedenken
dat hij zelfs al een beetje aangekomen is... Een gezonde Leonberger reu
weegt tussen de 60 en de 70 kilo. Dus er moet nog zo’n 20 a 25 kilo erbij,
niet te geloven hè? Maar hij eet nu echt verschrikkelijk veel. Dus dat komt
goed. Toen hij in Spanje nog in het Dodingsstation zat at hij haast niet.
Alleen soms wat brood... En dat kun je goed merken, als je hem aait dan
voel je alleen maar ribben en vooral die op zijn heupen steken heel erg
uit. Door de lange vacht wordt dat goed gecamoufleerd. Je kan merken dat
hij het nu heel erg naar zijn zin heeft. Eergisteren waren we in het park
aan het wandelen en renden we een stukje, en Gibbon maakte van die vreugdesprongetjes.
Was echt leuk om te zin ! Hij vraagt ontzettend veel aandacht, elke keer
als je naar hem kijkt dan staat hij meteen voor je. Ben je aan het aaien
en je stopt dan krijg je meteen zijn hoofd onder je arm, om te zeggen ‘Niet
ophouden, doorgaan...’ Ook maakt hij pogingen tot spelen ! Het ziet er ontzettend
grappig uit. Een beetje slungelig en nog ongecontroleerd. Hij heeft nog
niet echt door wat hij er mee aan moet. Je kan echt goed merken dat ze nooit
iets met hem hebben gedaan. We hebben het idee dat hij veel dingen nu voor
het eerst doet. Net als op een bot kauwen. Dat doet hij heel raar. Niet
zoals normale honden die een bot tussen de voorpoten pakken. Dat heeft hij
nog niet zo goed begrepen.... Je kan goed zien dat hij van elke seconde
nu geniet. Hij wil alles mee maken en overal bijzijn. Soms zie je dat hij
aan het vechten is tegen zijn slaap en probeert om zolang als hij kan wakker
te blijven om maar niets te hoeven missen. We hebben echt het gevoel dat
we een pup van 6 jaar in huis hebben ! Groetjes Nathalie uit Tilburg .......................................................(ingezonden 26.02.05) |
|
A Dog Owner's Prayer (Auteur ?) O Lord, don't let me once forget |
  |
Beste Teya en Frans,
|
| Het klinkt misschien raar, maar
mijn hart sloeg zowat over! Maar goed het beestje had volgens de omschrijving
suikerziekte maar dit was verder goed te behandelen, en verder moest het
wel een schatje zijn! Toch maar even goed over nadenken, want ja, suikerziekte
is natuurlijk toch niet zomaar een ziekte. Op het internet informatie
opgezocht en daaruit bleek dat onder de juiste omstandigheden hondjes
met suikerziekte een net zo mooi en lang leven kunnen hebben als een gezonde
hond. Pfff..het is dus mogelijk. Maar toch..past het in onze situatie..past
het bij onze lieverd Felix (ook niet de makkelijkste met andere honden,
maar dan voornamelijk andere reuen, alhoewel hij bij teefjes ook erg opdringerig
kan zijn!). Naar lang nadenken...nog eens nadenken en nog eens wikken
en wegen hebben we afgelopen weekeinde de beslissing genomen: we gaan
het proberen! Toen we er toch op stonden om een kleine donatie te geven,
wilden ze daar eigenlijk niets van weten. gelukkig hebben ze het naar
wat aandringen aangenomen, want deze mensen hebben toch echt met pure
liefde voor Bessy gezorgd! De terugrit naar Nederland ging geweldig goed:
braaf heeft ze de hele weg bij Robin op schoot gelegen. Thuis gekomen
hebben we Bessy met Robin afgezet op een veldje vlak bij huis en ging
ik onze Felix halen. Toen Felix Robin en Bessy in de gaten kreeg werd
ie helemaal wild...en begon al te piepen zoals ie wel vaker doet als ie
wild is van een teefje! met moeite een beetje teruggehouden, want we wilden
Bessy niet teveel overrompelen , maar we wilden Felix ook de kans geven
om aan haar te ruiken. Eenmaal binnen thuis beide toch maar los gelaten
en zoals verwacht dook onze Felix meteen op de achterste van Bessy om
hevig te gaan snuffelen enzovoort (beetje seksueel gefrustreerd denk ik
wel eens, maar ja...ongecastreerd dan wil je misschien ook wel eens)..en
wat gebeurde er tot onze verbazing: dat kleine tengere hondje trok haar
lipje op...gromde wat, en Felixje maar doorgaan..Ja niet dus, dacht onze
Bessy en een uithaal...Oeps dat had ie niet verwacht, maar Felixje is
een volhouder (Felix heeft trouwens veel weg van Bessy, maar dan ietsje
groter) dus nog eens..en nog eens..maar onze Bessy laat zomaar niet over
zich heen lopen. Goed zo meid...eindelijk een meissie dat onze Felix de
baas kan. En tot onze grote verbazing was Felix dezelfde avond al rustig.
Het begin was er, maar we hebben nog een lange weg te gaan. vandaag zijn
we bij de dierenarts geweest, want het suikergehalte is nog steeds veel
te hoog, waardoor ze erg mager en niet helemaal zindelijk is. Ook heeft
ze een afwijking aan één oogje. Ons maakt het allemaal niet meer uit:
wij hebben hart in ons hart gesloten. Samen met de dierenarts proberen
we nu de suikerziekte onder controle te krijgen. Dit is wel erg lastig,
omdat we natuurlijk ook een andere hond hebben welke een wat ander dieet
en andere eettijden heeft. Ook is onze Felix geen snelle eter dus we moeten
ze echt apart laten eten want anders gaat Bessy er met het eten van Felix
vandoor en dat is ten strengste verboden. We weten dat het niet makkelijk
zal worden, maar als het contact met Felixje zo goed blijft als het nu
is en we de suikerziekte onder controle kunnen krijgen zullen we het met
z´n allen superfijn gaan hebben. Wellicht zijn er nog meer mensen die
ervaring hebben met hondjes met suikerziekte in combinatie met een gezonde
hond in huis (snoepjes geven mag bijv. ook niet, dus we weten nog niet
goed hoe we hier mee om moeten gaan, met onze huidige hodn, die we op
basis van beloning ook trainen). Misschien kennen jullie iemand die ervaringen
et ons wil uitwisselen? Het is nu maandagavond en beide beestjes liggen
fijn te slapen! Hopelijk kan ik jullie in de toekomst nog meer goed nieuws
melden! Hardstikke bedankt voor jullie enrom goede site, waardoor wij
de mogelijkheid krijgen om Bessy een kans te geven! Liefs, Wendy en Robin Marijnissen Felix en Bessy (ingezonden december 2004) Aanm.CCiN: Zijn er mensen die ervaring hebben met een hond met suikerziekte en hun ervaringen graag willen delen met Wendy en Robin, kunnen deze mailen naar: robinwendy@zonnet.nl |
|
Hallo Frans en Teya, hier het beloofde
verhaal (is wat lang geworden) over Yentha en Cabouche. |
.ze
kwam uit een donkere schuur waar ze verder niets hoorde,of zag..) Een hondekenner
weet dat er dan nog weinig aan te doen is. Ze is echt overal bang voor..
Dit was ons al door de vorige bazin vertelt..maar ja je denkt altijd..bij
mij gaat dat wel over..ik heb ervaring met honden...puh was ben ik daar
van terug gekomen zeg! Ik heb staan huilen en geroepen..Yentha , wat doe
ik in vredesnaam verkeerd..kom toch eens gezellig wandelen.. maar nee hoor..
riem los, omdraaien en weer naar huis rennen! Soms ging het goed en dacht
ik..ja.. zie je wel ik heb het door... dan ging het weer mis (reden nog
steeds niet bekend) en dan stond ik weer elke wandeling..alleen met cabouche
omdat Yentha er weer vandoor was....naar huis! En nu..ik durf het bijna
niet meer te hopen..hebben we het.. Het is al bijna 6 maand geleden dat
ze weg is gelopen! jaaaaa.. zelfs in deze periode..geknal buiten.. (in Duitsland
wordt helaas nog veel gejaagd) is ze zo ver dat , als ze bang wordt , ze
gauw bij me komt zitten zodat ik haar aan de riem kan doen..wauw.. (wel
afkloppen want morgen kan ze wel weer in haar oude patroon vervallen!) Maar
wat een heerlijke meiden! We hebben echt geen seconde spijt gehad! Elke
morgen wordt ik gewekt door een heeeerlijke kus van Cabouche en een harde
poot op mijn kop van yentha. Vervolgens begint het half uurtje zingen..(Cabouche
kan echt prachtige geluiden maken..hele nummers zingt ze 's morgens) Dan
gaan we wandelen..dan ga ik naar mijn werk , dan wandelt Emad met ze en
gaat die naar zijn werk, en dan slopen zij..iets (mand, kerstboom, kussen
) of ze helpen me alvast met de was uit de wasmand halen.. of ze brengen
de vieze sokken de kamer in, ze verplaatsen de hondenmand, halen de oude
kleden vast van de bank (in 2 uur) ..ze zijn in ieder geval lekker druk!
Dan kom ik weer thuis..ga wandelen, inventariseer de schade..moet vaak verschrikkelijk
om ze lachen! (Weten jullie wel hoeveel inhoud een kussen heeft?..heeeeeel
veel!)Nou ja , had het maar geen kussen moeten worden! En dan zitten we
gezellig met zijn drieen op de bank..past precies! Mocht ik na de laaste
avondwandeling op de bank in slaap vallen dan wordt ik tegen 23 .00 uur
wakker gekust..hmmm slubber....en lopen de dames alvast naar de slaapkamer.
(uuh wakker worden..we willen op ons kleed in de slaapkamer...) Zoals jullie
wel kunnen lezen zijn ze al prima gewend. We houden nog steeds contact met
de oude bazin..zodat zij ook weet hoe het met haar meisjes is.. Jullie doen echt geweldig werk! Bedankt dat jullie ons bij elkaar hebben gebracht! Heel veel groetjes Emad , Davina , Cabouche, Yentha en Loulou (kat..die het iets minder vond ..die rare beesten in huis..maar nu is alles o.k) ps. de foto is genomen tijdens onze laaste vakantie in Frankrijk... Ingezonden december 2004 |
|
Hallo Teya
en Frans Met Beau gaat het erg goed, hij word met de dag ondeugender, en je hoort hem soms denken:). Wat zal ik nou eens uitvreten,mmmmmm ik ga maar eens aardappels pakken, samen met Youri, want die heeft hij me aan gewezen, en laten zien dat je daar zo leuk mee kunt spelen, en kapot knagen is nog leuker, kan het vrouwtje lekker de rotzooi weer opruimen:), En daar gaan ze weer de twee boeven van de bovenste plank, racen door de gang naar de keuken, en dan heel onschuldig kijkend met een grote aardappel in je bek schuin kijkend naar mij de kamer in komen, ziet ze het?? denk het niet, kom op Youri wie het hartste kan knagen en overal stukjes heen kan gooien. |
 Oeps het vrouwtje heeft het gezien, vlug nog ff knagen voor ik op mijn kop krijg:) En Luna kijkt vanaf de bank wat ze doen, je ziet haar haast haar koppie schudden en denken, pffffffff wat een pubers, daar doe ik mooi niet aan mee, ben der gek zeg. Kom op jongens naar buiten, we gaan naar het park, joepieeeeeeeee ze pakt de riemen, Youri gaan we zo samen lekker rennen?? en daar gaan we weer, op naar het park, mmm lekkere luchten, ik ook ff mijn poot optillen, o jij doet het daar?? oke doe ik het hier, gezellig he:). Ja de riemen los en gaan met die banaan, ff lekker bokken als een jong veulen, en hoppa rennen erbij, Youri rennend er achteraan, en Luna weer met die blik, daar word ik echt moe van, maar wel ff opletten dat andere honden niet vervelend doen tegen mijn vriendjes, anders moet ik ingrijpen. O het vrouwtje roept, zal ik komen?? nee doe het lekker niet, ik vind dat hondje die daar in de verte loopt veel leuker, kom op Youri wie het eerste daar is, ja rennen lekker joepieeeeeee, He waar is het vrouwtje? oooooo ze is weg waar is ze nou, Youri Luna vrouwtje waar ben je nouuuuuuu?? ik hoor het fluitje, zit ze daar achter die grote boom?? nee ook niet, oooo daar is ze wat ben ik blij je te zien, ff lekker met smerige poten hard tegen haar opspringen, ik moet echt ff een kusje van geluk geven hoor, ha het vrouwtje lacht ze is niet boos dat ik zover weg ben gelopen, pffff wat een opluchting, zal nu maar netjes bij haar blijven, stel je voor dat ze ineens weg is. O het vrouwtje gaat op haar plekje op het bankje zitten samen met Luna, mogen Youri en ik nog ff lekker rennen achter elkaar aan op het grasveld, en hoppaaaaaa daar gaan ze weer. En zo zien wij Beau constant denken, met alles wat hij doet is het van zijn bekkie af te lezen. Hij eet als een bootwerker, pikt ook als hij de kans krijgt, en gelukkig gaat het op straat ook steeds beter met zijn schrik gedrag. Hij gaat steeds meer glimmen, en zijn vacht is ook weer aan het groeien, zal nog wel even duren voor het helemaal weer goed is, maar je ziet vooruitgang. Hij is vreselijk waaks, zeker bij de achtertuin, als er iemand voorbij loopt die hij niet kent gaat hij behoorlijk tekeer, en niet op de vriendelijkste manier. Kinderen vind hij prachtig, op straat wil hij er altijd naar toe, en ook als mijn kleindochter hier is,dan vind hij dat prachtig, maar Iris ook, die schaterd het uit als ze Youri en Beau samen ziet spelen. Mijn buurtjes die altijd op onze dieren passen als wij eens weg zijn, die zijn ook helemaal weg van Beau, in het weekend gaan ze dan ook geregeld mee om een flinke wandeling te maken met onze boeffies, en Kim ons buurmeisje vind het dan ook prachtig om ballen en stokken te gooien met ze, net zoals ze dat altijd deed met Lex. Wat toch wel opvallend is, dat Beau en Lex veel de zelfde eigenschappen hebben, alleen is Beau wat feller dan Lex, en Beau moet altijd even met zijn voortandjes een velletje pakken, en das nie zo lekker he:). Als Joy ons buurmeisjes labrador pup er is, dan is het echt een gekken huis hier hahaha, wij zitten met onze benen in de lucht, of houden de tafel angstvalig vast, want mijn hemel ze zijn door het dollen heen, ze rennen ze spelen, spelen krijgertje om de salontafel heen, als we het zat zijn moeten ze de voortuin in, en doen we de keukendeur naar de gang dicht, want ze zijn dan zo wild aan het spelen:) Dus het is hier een hondeboel hahaha. Gelukkig zijn ze ook wel eens rustig, en roepen we dat ze nu op moeten houden, want een rem zit er niet op hahaha, dan maar een brul. Nou jullie zijn voorlopig weer op de hoogte van het leven van ons drietal, en met onze 5 katten, (Rowie ons rode katertje en de grote vriend van Lex, is jammer genoeg op anderhalfjarige leeftijd 22 november in de auto op weg naar de dierenarts overleden. Het bleek dat hij een aangeboren hart en long afwijking had). Tot gauw weer, en hartelijke groeten van, Marco Yvonne, Beau Luna Youri en de 5 katten . (Ingezonden op 28.11.2004) Aanmerking Frans en Teya C&CiN: Beau, de tricolor colliereu zat in het asiel van Tienen in België |
|
|
Laika is een exnoodcollie van Stichting Collie & Co in nood. |
Hallo dierenvrienden
Bij deze het verhaal van Laika "onze Belg"die wij sinds Pasen vol trots de onze mogen noemen. Sinds enkele jaren waren we in het bezit van 3 schitterende collies, de oudste (Kelly) sinds we getrouwd waren (14 jaar), Sharon sinds 10 jaar (als pup) en Mitch sinds 4 jaar. Kelly was acht maanden toen haar eigenaar besliste dat ze maar weg moest, Sharon kwam 4 jaar daarna, haar broer Mitch (uit hetzelfde nest) kwam als 6-jarige bij ons, nadat zijn vorige eigenaar vond dat hij niet meer binnen de gezinssituatie paste. Eigenlijk vonden wij dat er plaats genoeg was voor 4 honden (er zijn immers ook mensen met 4 kinderen, nietwaar) en dat een "kansarme"hond een kans verdiende en zo viel ons oog op een collie uit Griekenland met leichmaniose (een aandoening via een zandvlieg). Dit mocht geen probleem zijn, als wij niet zeker wisten dat dit niet besmettelijk was voor onze andere honden. 100 % duidelijkheid leverde dit niet op en het zekere voor het onzekere nemende, zagen wij hier toch vanaf. Toen kwam Laika in beeld, 5 jaar oud, in bezit van een mevrouw, die afstand van Laika wilde doen omdat zij problemen had met haar andere teefjes. Laika zou agressief zijn naar de andere teefjes. Frans en Teya van St. Collie & Co. In Nood zaten te springen om een pleeggezin dat Laika kon opnemen en zo zijn we overeen gekomen, dat wij Laika op zouden nemen. Als het klikte met ons en de collies, mocht zij blijven - als niet, zou zij bij ons blijven tot er een ander tehuis voor haar werd gevonden. Wij zijn niet geschikt als pleeggezin, een keer in huis is voor altijd in huis is onze instelling, dus wij hoopten dat het zou klikken. Een gearrangeerde ontmoeting ,op paaszondag ,vond plaats tussen Laika en onze andere honden, natuurlijk begrepen zij niet dat ze vanaf dat moment samen verder gingen…………… Sociaal als collies zijn, ging alles goed. Eenmaal thuis, zocht Laika mij op (ze zou een vrouwenhond zijn) en gaf mij voortdurend pootjes. Laika stonk heel erg naar van alles en nog wat, maar beslist niet prettig. Eerst 2x keer bij ons in bad, nog steeds stonk zij, trimsalon gebeld, samen met mijn man daar gewassen en gedroogd, en zie daar een frisse Laika, alvast van heel veel klitten en wol verlost. Moe dat zij was van zoveel indrukken op een dag, sliep ze….. In de dagen erna bleek ze een schuwe, maar vooral lieve en innemende hond. Een typische vrouwenhond was ze niet meer, ze klampte zich vast aan ons vast en bezoek werd met argwaan bekeken. Eenmaal vertrouwen gewonnen, klitte ze aan je vast. Geen teken van agressie, noch naar onze andere honden, mensen incl. kinderen. Even later werd ze loops, wat een tijdelijk probleem opleverde met onze niet gecastreerde reu, echter na dit doorstaan te hebben, hebben we haar laten steriliseren. Heel snel paste ze in ons gezinnetje, een tikkeltje jaloers, zoals Sharon ook, maar ze blijkt een geweldig lieve hond te zijn. In juni stierf Kelly, zomaar en heel plotseling, na bijna 14 jaar. Door haar aanwezigheid heeft Laika er zeker voor gezorgd dat wij dit verlies konden dragen. We zijn heeeeeeel erg blij met dit Belgisch meisje en hopen dat we nog lang van haar mogen genieten. Groetjes uit Kerkrade-Limburg van Martin en Tessy ..... 14.08.04 |
  |
|
SMOKEY was op bezoek in Brunssum
|
  |
Hallo, hier
een verhaaltje over onze Gina, een bordercollieteefje van bijna 2 jaar.
Onze Gina Na in totaal 5 uur gereden te hebben, kwam Gina vrolijk binnen gestapt. Met een zelfverzekerdheid die je absoluut niet verwacht bij een pup van 10 weken. Ze keek eens rond, en besloot dat ze 't hier in het verre Brabant ( Gina komt uit Limburg) wel leuk ging vinden. Zelfs op zo'n jonge leeftijd begreep ze precies wat je van haar verwachtte. We begonnen pas aan de puppycursus toen ze 5 maanden was, met 9 maanden had ze er puppy,beginners en gevorderden opzitten! Maar ze had er ondertussen schoongenoeg van. Ze deed alles prima, maar er zat voor haar niet genoeg actie in. Wel eens een pup van 6 maanden over een A-schutting heen zien vliegen?? Nou, onze Gien deed dat. De reactie van de trainers was dan ook: Daar moet je behendigheid mee gaan doen!!! We vonden het erg jammer dat we daar nog zo lang mee moesten wachten maar we zijn toch met 11 maanden alvast gegaan. Volgens de dierenarts kon Gina het best aan, ze liep ook al naast de fiets. Dus wij naar behendigheid. We kwamen daar in een groep met honden te zitten die er allemaal al 10 lessen op hadden zitten, en voor de tweede keer bezig waren, ze vonden het allemaal zo leuk. Vooral het spelen NA de cursus. Gina dacht daar dus absoluut anders over, de eerste les nog vloog ze over alles heen, en paaltjes? Die zien we niet, die tunnel lokt... Wij thuis paaltjes oefenen met fietsenrekjes op de markt, ze kreeg de smaak te pakken. En ja hoor, de volgende week zet ze een record neer. Ok, niet overdrijven maar ze was tweede. Voor haar een kruising husky (1/4) en bordercollie (3/4) Fleurtje, maar die doet al 2 jaar behendigheid! Na 10 lessen zijn we er toch jammergenoeg mee gestopt, de tijden kwamen niet goed uit. Toch heeft het wel eens minder gegaan met Gina, ze is erg gevoelig op haar darmen en heeft als pup veel diarree gehad. Dat is nu inmiddels over, maar dit is het nog lang niet! Ze heeft ons ook een keer flink laten schrikken door na het eten met water te gaan spelen, en springen,rennen etc. Opeens zie ik Gina dikker worden, ik schrok me kapot, wist meteen wat er aan de hand was. Een maagdraaiing --> dodelijk...Ik naar een kennis gebeld (ouders niet thuis; ben 16 ;) ) die meteen naar de dierenarts gereden. De dierenarts gaf Gien een spuitje, en wilde afwachten, de maag was teruggedraaid voor een klein stukje. Dus Gina moest blijven, en ze zouden die avond bellen of ze nog naar huis mocht. Ik vond het vreselijk haar daar achter te laten; ze is bang voor de dierenarts. Mijn zorgen waren voor niets geweest, de maag was gewoon teruggedraaid, en ze had het daar best naar haar zin gehad. Ze had zelfs niet in een hok hoeven te liggen en liep gewoon rond bij de dierenartsassistentes. Het gekke beestje. Dus nu voortaan geen eten meer voordat Gientje mee mag. Gina is heel erg op mensen gericht, het zijn de leuke wezens die er zijn! Veeeeeeel leuker dan honden vindt ze, die snuffelen aan je kont, das maar niets. Ze bijt niet, maar als ze teveel ruiken of druk zijn gaat haar lipje zo eens omhoog (ze weet dondersgoed dat ze het niet mag, en als ze haar lip heeft opgetrokken komt ze daarna ook voor je voeten liggen en kijkt omhoog; ik ben toch braaf??) En ja, dan kun je geen straf meer geven, ze ligt immers braaf 'down'. Echte borderslimheid. Ze luistert prima, loopt los mee en wacht bij iedere stoeprand. Gien heeft soms een dag waarbij ze je de hele dag in de gaten houdt, waar ga je heen baas? Gaan we wat doen? Bos? Strand??? Aah toe mag ik echt niet mee? Dan is het tijd voor een lekker stuk fietsen. Meestal fietsen we dan naar het water of bos, zo heeft ze op twee manieren haar beweging. Zelfs naast de fiets loopt ze los, meestal loopt Gina op de stoep, en fiets ik gewoon op de weg. Ze is echt mijn maatje, ze voelt alles zo perfect aan. En als die trouwe collie-oogjes mij aankijken...dan smelt ik weer! Gina wenst alle collies en andere hondjes de kwispels en groetjes van mij - Mandy. ............... Ingezonden 02.07.2004 |
|
Van links naar rechts: Dalai
(Shi Tzu) - Kim - Shady
|
|
Dit is het verhaal van KIM, een 'afgekeurde' Schotse herder fokreu. Het verhaal werd ons toegestuurd voor de Collie & Co.kijkdoos. "Ons tweedehandsje"!
Tot slot: Hadden we
dit van te voren geweten, waren we er niet aan begonnen. Nu zijn we blij
dat we het niet wisten, |
|
|
Thuis
weer. Maar direct uit de auto gaf ze over. We zijn naar huis gelopen en
ik heb haar op haar gemak het huis laten verkennen. ’s Avonds een eindje
gelopen en weer niet plassen. Ik was al bang het hele dorp nog door te moeten
maar eindelijk daar kwam een plas. Dus konden we naar bed. Ik vond het zo
leuk, ze ging er echt bij zitten. Rebbel was ook een dame maar die tilde
net zo makkelijk haar linker als haar rechter poot op om te plassen. Die
plaste niet damesachtig. En zo zie je, elke hond heeft haar eigen gewoontes.
En dat maakt hen uniek! De eerste dagen at ze niets en ik maakte me zorgen.
Heel veel mensen verklaarde me voor gek omdat ze nu eenmaal moest wennen.
Maar mijn gevoel is sterk en liegt meestal niet, helaas. Dus na 5 dagen
naar de dierenarts. Bek van binnen, het gehemelte, ontstoken. Dat ze een
klein kaal plekje aan haar staart had, was me al opgevallen in het asiel.
Misschien ergens tussen gezeten dacht ik. We kregen antibiotica mee voor
haar bekje. Maar na een aantal kuren werd het niet beter. Ik moest van mijn
dierenarts contact opnemen met het asielbeheerder en vragen of hij via Sunny
d’r vorige baas te weten kon komen of ze al veel antibiotica geslikt had
in haar jonge leventje. Dat bleek van niet. Toen werd het Valentijnsdag.
Weer naar de dierenarts. Ze zei me dat ik drie mogelijkheden had. De eerste
was; doormodderen, de tweede was; doorverwijzen (maar dan kwam ik weer in
de molen terecht en ik had dat net met Rebbel allemaal gehad) en de derde
mogelijkheid; inslapen. Ik moest er maar over gaan denken en met familie
en vrienden praten en dan na het weekend vertellen wat ik besloten had.
Vreselijk verdrietig natuurlijk terug in de auto. Maar ik vond dat het niet
kon (euthanasie) zonder een specialist bezocht te hebben. Dus heb ik meteen
opgebeld toen ik thuis was en verteld dat ik doorverwezen wilde worden.
Dat kon, ze had Utrecht in gedachten maar dat wilde ik niet meer. Niet weer
eerst studenten. Nu dan voor een jonge hond. En dan een angsthaas overhouden,
die getraumatiseerd is. Dus koos ik voor de dierenspoedkliniek in Amsterdam.
We kregen weer dokter Bosje maar die dacht dat het bij de huid hoorde dus
kwam dokter Sinke erbij, de dermatoloog. Zij heeft een biopsie gedaan op
dinsdag en ik moest wachten op de uitslag. Sunny werd zo vreselijk ziek
in die week. In het weekend was het zo slecht met haar dat ik de gegevens
van de dienstdoende dierenarts op tafel had liggen, misschien moest ik haar
toch in laten slapen….. Ze had diaree dat niet eens meer op diaree leek.
Dus met rijstwater aan de gang en ik kreeg de boel weer kalm van binnen.
Wat een opluchting. Dinsdag erop kreeg ik de uitslag; ......................................................................
"Dermatomyositis" Informatie dermatomyositis: Het is een huid en spier ziekte en komt in veel verschillende variaties voor. Er zijn nog veel vraagtekens over deze ziekte. Aan de huid is het te zien door verkleuringen en huidafwijkingen bij de ogen, neus, anus en staart met als gevolg haaruitval, de symptomen zijn verder plekjes op de huid. De spieren kunnen door de ontstekingen gaan verslappen dit is een geleidelijk proces. Er kunnen klachten optreden in de heupen en knieën, waardoor het lopen moeilijker gaat worden er treden krachtverliezen op. Er kunnen ook slik problemen optreden bij vergevorderde ziekte verschijnselen. De meest gangbare behandeling is met prednison in een hoge dosis. Het is de bedoeling de prednison af te bouwen tot een lagere dosis maar zo dat er geen ontstekingen optreden. Als de prednison niet werkt worden er andere middelen geprobeerd. De wetenschap is er nog niet uit hoe de ziekte optreed. Men gaat ervan uit dat de ziekte erfelijk is maar ook gaan er artsen vanuit dat het immuun systeem van de hond niet in orde is en dat daar door de ziekte optreed. Wie er nu gelijk heeft is niet duidelijk wel dat de hond niet zonder behandeling kan. Verder is een goed immuun systeem van belang om de hond in een goede conditie te houden. De ziekte is niet te genezen er zal een manier van omgaan met de ziekte gevonden dienen te worden. Wat moeilijk zal zijn voor baas en hond. In een mindere vorm en bij het goed instellen op medicatie zal de hond er niet veel problemen van ondervinden. Wel zal direct op schade van de huid gelet moeten worden. Als de huid beschadigd wordt zal deze het best direct met een ontsmetting middel behandeld kunnen worden dit om ontstekingen van de huid te vermijden. Het is verder het beste voor de hond om hem hond te laten zijn . Zijn spieren te bewegen en te laten wandelen is goed voor sterke spierontwikkeling. Maar ook met andere honden laten omgaan zodat de hond zich prettig voelt en iets te beleven heeft . De hond gaat zich anders vervelen en meer krabben, wat juist zeer schadelijk kan zijn. Wat hebben we beleefd dat jaar, na die biopsie? Hoge dosis prednison. Het ging weer beter met Sunny. Haar nagels groeien als kool en ondanks het enorme vele wandelen wat we doen, slijten deze niet. Dus regelmatig naar de dierenarts om ze te laten knippen. Ik durf dat niet zelf omdat ze ook veel zwarte nagels heeft en je dus zo in ‘het leven’ knipt. Dat is zelfs de dierenarts overkomen maar die hebben middelen dat het goed verzorgd kan worden daarna. Omdat die nagels zo hard groeien en toch ook broos zijn en helemaal scheef, heeft er een bloedonderzoek plaatsgevonden op Leishmaniose. Gelukkig, dat heeft ze niet. Dat was goed nieuws |
......
