Isa kwam in januari 2008 bij ons in de opvang via een bevriend asiel, zij was toen ca, 2,5 jaar. Zij had een Tsjechisch paspoort bij zich en was zwaar ondergewichtig met 12 kg. Na enkele discrete recherches kwamen wij te weten dat zij ingekocht was door een Belgische hondensupermarkt (sorry, maar ik heb er geen ander woord voor) met de bedoeling om met haar te fokken in een of andere donkere en smerige schuur waar niemand een vriendelijk woord over heeft en waar de dieren voor zich uit vegeteren tot zij het loodje leggen of 'uitgesorteerd' worden omdat zij niet meer bruikbaar zijn voor de fok. Deze toekomst was de bedoeling geweest voor Isa die als fokhond nog niet eens een eigen naam kreeg tussen andere honderden honden met ook alleen een nummer..

'Gelukkig' had Isa last van hevige waterige diarree die maar niet overging en had de broodfokker er genoeg van en verkocht haar door aan een andere fokker die het wel met haar wilde proberen. Blijkbaar heeft geen van beiden de moeite genomen om de oorzaak van haar diarree te achterhalen en ging het bij de tweede fokker ook niet over. Door haar slechte conditie en ondergewicht raakte zij dus niet zwanger en was niks waard :-(.
De tweede fokker heeft haar uiteindelijk afgestaan aan het asiel die op hun beurt weer contact opnamen met ons. Wij hebben haar meteen opgehaald en bij ons in huis opgenomen. Natuurlijk hebben wij haar ontlasting laten onderzoeken. Er werd een darmparasiet bij Isa gevonden 'Giardia', zeer besmettelijk en niet met een gewoon ontwormingsmiddel te bestrijden. Alle honden in huis hebben Panacuur gekregen om een eventuele besmetting tegen te gaan en Isa's herstel kon beginnen. Het herstel is met vallen en opstaan steeds meer de goede kant uitgegaan en na ongeveer 1 jaar was Isa vrij van diarree. De enige brok die zij kon verdragen was een hypoallergene want haar darmstelsel was veels te beschadigd na 2,5 jaar voordurende dioarree.

Wij zagen haar herstellen en het was een plezier haar te zien opbloeien en zelfvertrouwen te zien opbouwen. Haar vacht werd weer wit - dat was eerst donkergeel van het liggen in eigen urine en uitwerpselen bij de fokker ( zie foto hierboven). Dat krijg je er ook bijna niet uitgewssen en moet uitgroeien. Isa veroverde haar plekje in ons roedel, ons gezin en onze harten en hoorde er helemaal bij. Toch vonden wij dat zij beter had verdiend en meer aandacht moest krijgen dan zij bij ons kreeg. Wij hebben haar na lang overwegen en grondige voorbereiding met de nodige nazorg herplaatst vlakbij. Na wat wenningsprobleempjes leek het goed te komen maar na 3 weken werd zij bij de nieuwe baasjes ziek en herstelde niet - weer aan de diarree,

Er zijn onderzoeken en behandelingen uitgevoerd maar Isa bleef ziek, na 3 maanden hebben wij aangegeven haar terug te willen nemen en daar werd gehoor aangegeven. Isa was weer 'thuis' want na enkele dagen was zij van de diarree af en is die ook niet meer aan de orde geweest. Zij herstelde helemaal en was bijna weer de oude Isa afgezien van haar ingetogenheid die nooit meer is weggegaan.

Inmiddels was wel duidelijk waar Isa het liefst was en wij hadden besloten haar niet meer te herplaatsen.
Alles leek op rolletjes te gaan alhoewel haar weerstand nooit helemaal 100 % is geworden of nooit is geweest. Zij liep vaak mank omdat zij zich gauw verstapte maar zij speelde en sprong zo graag net zo graag als zij bij ons op schoot lag. Wij denken dat zij haar tijd bij ons heeft genoten,

Begin februari 2010 begon Isa ineens slecht te eten en at na 2 dagen helemaal niets meer en dronk amper nog. Wij waren wel gewend aan een grillig eetpatroon van Isa, zij sloeg vaker een maaltijd over maar nooit 2 dagen achter elkaar elke maaltijd. Wij zijn dus met haar naar onze DA Robin gegaan die adviseerde bloed te prikken omdat hij een vermoeden had i.v.m. de symptomen. Helaas had hij gelijk, Isa's nieren gaven het op en ons meisje was dood - en doodziek. Zo ziek dat kans op herstel bijna nihil was en een behandeling geen enkele nut meer zou hebben. Nierdieet verdroeg zij niet i.v.m. haar beschadigde darmstelsel en zij plaste niet meer maar spuugde enkel nog gal. Wij hebben het nog geprobeerd met een zoutwateroplossing d.m.v. infuus maar daar reageerde zij totaal niet op en plaste ook niets meer uit. Haar nieren weigerden de dienst. Wij moesten binnen 24 uur de beslissing nemen om haar te laten gaan. Welke keus hadden wij - geen enkele als wij haar niet wilden laten lijden. En als je in haar mooie bruine ogen keek zag je dat zij leed. Wij hebben toen met vreselijk veel verdriet haar een dag later thuis laten inslapen door Robin die het daar behoorlijk moeilijk mee had omdat Isa altijd zijn oogappeltje is geweest.

Nu heeft onze schat geen pijn meer maar is samen met alle andere honden die al over de regenboogbrug zijn gegaan. Wij laten hieronder nog enkele mooie herinneringen aan Isa zien.

Lieve Isa, wij hebben van je genoten - van de eerste tot de laatste dag en wij hopen dat je met het gevoel bent gegaan dat je bent geliefd om wie je was. Je hebt dapper gestreden tot op het laatst en wj hebben daar diep respect voor.
Jij bent voor altijd in onze gedachten - veel liefs van Frans, Teya en Connor, Jenny, Easy, Mila, Faye, Monty, Maddie en Luke.