Het verhaal van Carino begint als Teya en Frans van de Stichting Collie in Nood hem weghalen in een slecht Pools Asiel. Na een lange reis mocht ik, Carino, gaan logeren bij Hetty en Ilona in Geleen, zij nemen tijdelijk pleeghonden op voor Collie in Nood.
Ik moest heel veel leren vooral hoe ik mij moest gedragen en was in het begin geen lieverdje. Ik blafte naar andere honden, joeg de eendjes de vijver in en moest helemaal niks hebben van mannen (niet zo gek als je bedenkt dat de man die ik kende alleen maar met een stok langs de tralies van onze hokken ging). Ook wilde ik niet dat Ilona te dicht bij Hetty in de buurt kwam, want dan wilde ik wel graag bijten. Ja, wist ik veel. Ik had ook niet veel vertrouwen in mensen. Ook van kinderen moest ik niks hebben, veel te druk voor mij.
- Gelukkig heeft Hetty mij geleerd hoe ik een lieve hond kan zijn. Ik ben 3 mei 2008 bij Hetty aangekomen. Ik was toen bijna 2 jaar. Er ging een jaar voorbij en ik stond al een tijdje op de site van Collie in Nood om geplaatst te worden bij een nieuw gezin, maar niemand informeerde naar mij.
- Op een dag vertelde Hettty mij dat er iemand voor mij gebeld had. Blijkbaar vond iemand mij toch wel leuk. Ik had me ook van mijn beste kant laten fotograferen voor de site. Het was een mevrouw uit Weert. Nadat zij van Hetty een hele lange lijst vragen moest beantwoorden aan de telefoon werd er een afspraak gemaakt om eens naar mij te komen kijken. Het hele gezin (vader, moeder, een zoon van 18 en een dochter van 14) moesten meekomen om te kijken hoe ik hen vond. Ze kwamen met z'n drieen, want de zoon had andere verplichtingen die dag. Nou het zou mij benieuwen, want eigenlijk wou ik wel bij Hetty blijven. Ik dacht als ik die mensen niks vind, en zeker misschien die man, dan blaf en bijt ik wel.
- Op de afgesproken dag kwamen ze dan. De bel ging en samen met Hetty's twee andere honden Mckee en Dundee zetten wij het op een blaffen. De mevrouw kwam eerst en zij begroette mij hartstikke enthousiast en ging op haar knieen zitten voor mij. Nou ik vond haar meteen al leuk. Daarna kwam de man en zijn dochter die ook al enthousiast waren. - Nadat Hetty hen voorzien had van koffie en wat lekkers ging ik eens kijken hoe die familie nou was. Die man begon met mij te spelen met mijn lievelingsballetje. Nou toen was het ijs gebroken. Ik vond het geen enge man. De mevrouw vond ik meteen al leuk en ook met de dochter kon ik fijn spelen. Het waren ook rustige mensen. Daar hou ik wel van. Na het koffiedrinken zijn we samen nog even naar het park gelopen en heb ik mij natuurlijk van mijn beste kant laten zien.
- Nadat zij weer vertrokken waren ben ik met iemand van Collie in Nood de week erna bij hen op bezoek geweest. Nou ik vond het wel leuk bij hen. Ik heb meteen even een duik in de vijver gemaakt. Dat vond ik wel cool. Volgens mij was iedereen het er mee eens dat ik hier wel kon gaan wennen. En zo kwamen mijn nieuwe baasje Anja en haar zoon Jeroen (vader Jan kon niet want die lag op bed met een hernia) mij ophalen op 19 juni 2009. Ik kreeg van Hetty een afscheidskadootje mee (dat heb ik inmiddels als helemaal stukgebeten) en na ongeveer een half uur waren we in het huis waar mijn nieuwe mandje was. Het was allemaal even wennen. Want Jan lag in bed met hernia en er kwamen iedere dag veel mensen over de vloer. Mijn baasje Anja had het er maar druk mee. Zij moest steeds maar weer de trap op en af rennen, maar zo kon ik wel wennen dat als zij even weg was, dat ze dan ook weer terug kwam.
- In het begin beschermde ik mijn baasje heel erg door prompt tussen haar en iemand anders in te gaan zitten. Ja, want stel je voor dat ze haar wat aan willen doen, dan kan ik meteen toehappen. Het heeft wel een poosje geduurd voordat ik iedereen goed kende. Maar nu ken ik de meeste mensen wel en ze zijn ook lief voor mij. Ik begroet iedereen wel altijd eerst met flink blaffen en als ik dan zie wie het is, dan stop ik ermee. Behalve bij een vreemde persoon - blijf ik toch nog op mijn hoede. Je weet het maar nooit. Inmiddels weet ik ook dat het zo fijn is om mij te laten borstelen. Ik vond dat vroeger bij Hetty maar niks en liep altijd weg als ik een borstel of kam zag. Nu ga ik al fijn zitten als ik de borstel zie en na een tijdje ga ik op mijn rug liggen zodat ik heerlijk geborsteld wordt. Dat is echt relaxen man.
- O ja, ik heb inmiddels ook een cursus gedaan. Elementaire Gehoorzaamheid noemen ze dat. Ik vond het best wel leuk en ik heb ook goed opgelet, want ik heb nu ook hiervoor een diploma gekregen. Goed hé. Ook heb ik de vervolgcursus gedaan waarbij ik los mag lopen. Deze cursus wil mijn baasje nog eens over doen met mij. Ik was op het nippertje geslaagd. (is voor mij ook genoeg want wat zal ik er extra moeite voor gaan doen). Ze wil deze overdoen om mij nog wat beter te laten luisteren, omdat ik, zodra ik los ben, heel erg graag even ga rennen. Ja ik blijf natuurlijk een "duvelke" zoals Hetty mij vaak noemde. Ik moet ook een beetje aan mijn imago denken. Maar ik zal proberen om het deze keer wat beter te doen want daarna wil mijn baasje met mij behendigheid gaan doen en dat lijkt mij keivet.
- Mijn verhaal is bijna klaar. Ik ben, volgens mijn baasje een leuke, lieve, aanhankelijke, ondeugende, uitdagende, spelende hond die graag hard doet rennen. Zo zie je maar dat je ook veel plezier kunt hebben aan een hond die uit een asiel komt. Ik hoop dat er meer mensen zijn die eerst eens op de sites van asielhonden gaan kijken of in de asiels zelf. Er zijn nog zoveel lieve honden die ook een warm mandje zoeken. Als je op de site van www.collie-in-nood.com kijkt dan zie je er al heel veel. De honden van 'mijn' stichting Collie in Nood worden ook eerst goed opgevangen door pleegouders voordat ze naar hun nieuwe baasjes gaan.

Nou dit was mijn verhaal over mijzelf. Ik hoop dat jullie het leuk vonden. Ik ga nu weer even fijn spelen.
Doei. Groetjes en een pootje van Carino

En nu nog een paar leuke foto's van mij: